หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 185 ต้องประจบประแจง

สายตาของหลี่เจาเจาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ชิงหมินที่มองดูอยู่ตลอดก็เข้าใจว่าคนคงคิดไปไกลแล้ว แม้ว่าเรื่องชาร้อนหรือเย็นเกินไปจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่มันก็คือสิ่งที่บ่าวรับใช้จะต้องเรียนรู้กันก่อนเริ่มงาน แม้แต่ชิงหมินก็ยังรู้ ทุกครั้งที่ชงชา เขาจะไม่ใช้น้ำร้อนที่เพิ่งเดือดเพื่อชงชานี้ ต้องปล่อยให้อุณหภูมิพอดีก่อน ไม่ใช่แค่เพื่อความปลอดภัยของผู้ดื่มเท่านั้น แต่ยังเพื่อรสชาติที่ดีของชาด้วย

การใช้ความร้อนมากเกินไปจะทำลายคุณสมบัติของชาบางชนิด ถ้าเรื่องแค่นี้ไม่เข้าใจ พวกนางก็ติดตามไปทำงานที่ตระกูลหวงไม่ได้จริงๆนั่นแหละ

เดิมที ชิงหมินคาดหวังว่าทั้งสองถูกตำหนิและเจ็บตัวเช่นนี้ก็สมควรจะถอนตัวจากแผนการของมารดาได้แล้ว แต่เขาไม่ได้คิดเลยว่าหลี่เจาเจาจะยังพยายามร้องขอโอกาสอีกครั้งเช่นนี้ นางมีจิตใจที่เข้มแข็งจริงๆ 

น่าเสียดายที่หวงซีเฉิงไม่ใช่คนใจดี และฝูเซ่าก็เป็นคนรวดเร็วมาก เขาไม่เสียเวลาฟังหลี่เจาเจาร้องขอความเมตตาด้วยซ้ำ เพียงวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็กลับมาพร้อมกับฮูหยินหลี่ที่มีใบหน้ามืดครึ้ม

นางมองดูเด็กทั้งสองคนที่ตอนนี้คุกเข่าอยู่บนพื้น เห็นรอยแผลจากน้ำร้อนลวกก็เข้าใจว่ามันอันตรายขนาดไหน ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ทัพหวงเป็นคนปัดชานั้นออก แล้วเกิดปัญหาชาร้อนลวกใส่หลังมือของชิงหมินแทน ไม่รู้ว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหน

“ฮูหยินใหญ่...”

“พวกเจ้าทั้งสองช่างไร้ความสามารถจริงๆ ข้าเลือกพวกเจ้ามาเพราะคิดว่าเป็นคนรอบคอบระมัดระวัง แต่ที่ไหนได้ แค่วิธีชงชาให้เจ้านายก็ยังไม่รู้หรือ?”

“ขออภัยด้วยเจ้าค่ะฮูหยินใหญ่ พวกข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆเจ้าค่ะ เพียงต้องการนำชาที่ดีที่สุดให้ท่านแม่ทัพใหญ่และฮูหยินเท่านั้น ไหนเลยจะคิดว่ามันเป็นเรื่องอันตรายขนาดนี้” หลี่เจาเจารีบยอมรับผิด นางยังคงแสดงออกเหมือนเด็กสาวที่เชื่อฟัง กระทั่งเข้าไปเกาะขาของฮูหยินหลี่ด้วยซ้ำ

“ฮูหยินเจ้าคะ ให้โอกาสข้าอีกครั้งเถอะนะเจ้าคะ ต่อไปจะไม่ทำให้เสียเรื่องอีกแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวอ้อนวอนต่อไป สายตาของนางมีเพียงความต้องการที่จะพัฒนาตนเองต่อเท่านั้น ความโลภที่ซ่อนอยู่ไม่ได้ทำให้ฮูหยินหลี่นึกรังเกียจนางเลย

ชิงหมินของนางเป็นพวกที่ไร้ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ เขายังเด็กและชอบวิ่งเล่นไปมา ตราบเท่าที่มีความสุขในวันนี้ ก็ไม่ค่อยจะสนใจวางแผนเพื่ออนาคตนัก ดังนั้น...ข้างกายของเขาสมควรมีสตรีเช่นนี้อยู่ด้วย

และใช่! ฮูหยินหลี่ไม่ใช่คนโง่ที่จะมองไม่ออกว่าหลี่เจาเจาเป็นคนอย่างไร แต่เพราะว่านางรู้ ดังนั้นจึงได้เรียกให้หลี่เจาเจาติดตามไปด้วยอีกคน ในขณะที่หลี่ฮุยเป็นพวกขี้ขลาดและอ่อนหวานเป็นพิเศษ ทว่าสตรีเช่นนี้มักจะถูกตาต้องใจบุรุษมากที่สุด ฮูหยินหลี่จึงเลือกนางเอาไว้ ขอเพียงนางถูกใจท่านแม่ทัพใหญ่และให้กำเนิดบุตรชายได้สักคน การจะคว้าบุตรของนางมาเป็นตัวแทนของชิงหมินก็เป็นเรื่องง่ายแล้ว

นางรู้ว่านิสัยอย่างหลี่เจาเจา สักวันจะต้องแพ้ภัยตนเอง ให้นางเป็นหน่วยรบคอยสู้กับสตรีอื่นข้างนอก ทำให้นางเข้าใจว่าจะต้องสร้างฐานะของหลี่ชิงหมินให้มั่นคงเพื่อที่บุตรของพวกนางจะได้ขึ้นตำแหน่ง ฮูหยินหลี่มีแผนที่จะใช้ทั้งสองคนอยู่แล้ว น่าเสียดาย....ดูเหมือนว่านางจะคิดน้อยเกินไป

ไม่ใช่แค่บุตรชายของตนเองเท่านั้นที่ดูจะไม่ยอมรับ แต่บุตรเขยเองก็ไม่ชมชอบวิธีการของนางด้วยเช่นกัน

“แม่ทัพใหญ่ ข้าผิดเองที่สั่งสอนพวกนางทั้งสองคนไม่ดี ถึงอย่างนั้น...ข้าก็อยากจะให้ท่านมอบโอกาสให้พวกนางอีกสักครั้ง ครานี้ข้าจะส่งคนไปช่วยอีกคน คอยตรวจสอบการทำงานของพวกนาง หากยังไม่ได้เรื่อง ข้าจะขอให้ท่านลงโทษพวกนางตามกฎของตระกูลหวงโดยไม่ต้องสนใจว่านางมาจากตระกูลหลี่...เช่นนี้ได้หรือไม่”

ฮูหยินหลี่คิดเล็กน้อย นางกำลั่งชั่งใจว่าจะเปลี่ยนคนทั้งสอง หรือจะให้โอกาสอีกสักครั้ง แต่สุดท้ายก็ยังเชื่อสัญชาตญาณเดิมของตนเอง ทั้งสองคนนั้นเหมาะสมที่สุดแล้วที่จะเป็นมือเป็นเท้าให้ชิงหมิน

คนหนึ่งต่อสู้เพื่อตนเอง แต่ต้องอาศัยบารมีของชิงหมิน ในขณะที่อีกคนก็เป็นเพียงลูกไก่ในกำมือ ตราบเท่าที่หมากตัวแรกถูกรุมทึ้งจนตกตายหายไปแล้ว หมากตัวที่สองก็จะเป็นหมากที่แท้จริงที่จะช่วยชิงหมินของนางให้ได้มีฐานะมั่นคง

“ท่านแม่...ในเมื่อท่านกล่าวเช่นนี้แล้วก็ควรจะต้องเป็นอย่างนั้น” หวงซีเฉิงแค่นยิ้มออกมา เขาให้โอกาสแล้วแต่คนทั้งสองยังไม่ยอมรับไป เช่นนั้นก็อย่าหาว่าเขารังแกกันเกินไปเลย

หญิงวัยกลางคนที่เป็นการเป็นงานเดินออกมาข้างหน้า นางทำความเคารพชิงหมินด้วยความนอบน้อม ตัวนางเองนั้นติดตามรับใช้ฮูหยินหลี่เป็นเวลานาน ย่อมต้องรักคุณชายหลี่คนเล็กเหมือนกับเจ้านาย ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าฮูหยินจะส่งนางไปช่วยเหลือคุณชาย นางย่อมไม่ปฏิเสธ

“ฮูหยินหวง ต่อไปข้าจะติดตามไปรับใช้ท่านที่จวนสกุลหวงด้วยเจ้าค่ะ” นางกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ แต่ชิงหมินกลับรู้สึกว่ามารดาของเขากำลังส่งคนมาตรวจสอบการกระทำของเขาเสียมากกว่า

ต่อไป เขาคงไม่จำเป็นต้องเขียนจดหมายหามารดาแล้ว เชื่อว่าจะมีคนเขียนรายงานสถานการณ์ของเขาอย่างสะดวกเลยทีเดียว

“ขอบใจเจ้ามาก” ชิงหมินตอบรับกลับไปอย่างสุภาพอย่างนั้น แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ค่อยน่าพอใจ แต่ทั้งหมดก็เป็นเพราะมารดาเป็นห่วงเขาจริงๆ

“เอาล่ะ สำหรับเรื่องการกระทำผิดของพวกเจ้าก่อนหน้านี้ คืนนี้พวกเจ้าทั้งสองจะต้องนั่งคัดกฎของบ่าวไพร่ในอาณาจักรเซินทั้งเล่ม หากไม่เสร็จก็ห้ามหลับนอนเป็นอันขาด เมื่อถึงตระกูลหวงแล้ว...พวกเจ้ายังต้องจดจำกฎของตระกูลหวงให้ขึ้นใจอีกด้วย อย่าให้ผิดพลาดอีก” 

ฮูหยินหลี่มอบบทลงโทษให้ ดูไม่ได้นักหนาอะไร แต่ที่จริงแล้วก็เป็นบทลงโทษที่เหมาะสม เพียงแค่ปกติแล้วผู้คนไม่ค่อยใช้บทลงโทษนี้กับบ่าวไพร่ เนื่องจากพวกนางมักจะอ่านหนังสือไม่ออก ทว่าทั้งสองคนนี้ต่างออกไป ถึงจะเป็นบุตรีในอนุภรรยา แต่ก็ได้รับการสั่งสอนโดยอาจารย์ที่ตระกูลหลี่จ้างวานมาอยู่ดี

สิ่งนี้นับเป็นความใจกว้างที่จวนอื่นๆมีไม่มากนัก ฮูหยินหลี่มอบการศึกษาให้ทุกคนก็เผื่อว่าวันหนึ่งจะได้ใช้งานพวกนาง แล้วก็มีเรื่องให้ต้องได้ใช้จริงๆเสียด้วย

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน”

“ข้าก็เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” ทั้งสองรับปากอย่างว่าง่าย หลี่ฮุยยังคงแอบมองท่านแม่ทัพที่ตอนนี้มีใบหน้ามืดครึ้มเหมือนกับไม่พอใจ หัวใจของนางกระตุกวูบ รู้สึกว่านางทำให้เขาผิดหวังเสียแล้ว นางกำลังทำให้คนที่นางแอบชอบเกลียดชังตนเอง....สิ่งนี้ทำให้หลี่ฮุยเศร้าใจมากกว่าเดิม

นางสาบานว่าต่อไปจะตั้งใจเรียนรู้ กฎของตระกูลหวงมีกี่ข้อ นางจะจำทั้งหมดให้ขึ้นใจให้ได้!

“ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว ขอให้พวกท่านพักผ่อนอย่างดี พรุ่งนี้พวกเราจะเตรียมอาหารต้อนรับพวกท่านทั้งสองคน ผู้อาวุโสของตระกูลหลี่และผู้ที่มีความสนิทสนมกันจะมาที่นี่เพื่อมอบของขวัญแต่งงาน พวกเขาไม่ได้ไปร่วมงานในเมืองหลวงเพราะต้องเดินทางไกล อย่างไรก็ตาม...พวกเขาก็ล้วนแต่ยินดีกับการแต่งงานนี้เช่นกัน”

ฮูหยินหลี่ทิ้งท้ายเอาไว้ พวกเขาสามารถเจอกันอีกทีก็ช่วงงานเลี้ยงเลย ดังนั้นหลังจากนี้ก็มีเวลาให้ทั้งสองคนได้ใช้ด้วยกัน พวกเขาอาจจะไปเที่ยวเล่นข้างนอกก็ได้ ซึ่งชิงหมินของนางเป็นพวกที่ชอบออกไปขี่ม้าตากลมเอื่อยเฉื่อยอยู่แล้ว

หรือพูดให้ถูกก็คือ...ฮูหยินหลี่เพียงต้องการมอบเวลาส่วนตัวให้บุตรชายที่ไม่ได้กลับมาจวนสกุลหลี่เป็นเวลานานแล้วนั่นเอง เห็นได้ชัดว่านางยังใส่ใจความชอบของบุตรชายเป็นที่สุด

“เจ้าคงอยากจะออกไปข้างนอก” หวงซีเฉิงเอ่ยถาม

“ข้าหรือ? เวลานี้ข้าไม่อยากออกไปนักหรอก”

“หืม?”

“ร้านเกี๊ยวที่ข้ากินทุกวันจะเปิดแค่ตอนเช้าถึงเที่ยง พวกเรามาสายเกินไปแล้ว”

“อืม ข้าจะจำเอาไว้ ครั้งหน้าจะเร่งเดินทางอีกหน่อยเพื่อให้มาถึงช่วงเช้า” หวงซีเฉิงเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ เขาพยักหน้ารับอย่างรู้สึกผิด การพูดคุยของทั้งสองนั้นไม่ได้สนใจหญิงรับใช้คนใหม่ทั้งสามที่อยู่รอบๆเลย

อดีตหญิงรับใช้ของฮูหยินหลี่มีชื่อว่า “อาอี” นางเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ดังนั้น “อี” จึงเป็นชื่อที่ฮูหยินหลี่ตั้งให้อย่างไม่ได้ใส่ใจนัก ส่วน “อา” ก็เป็นแค่คำเรียกขานเท่านัน ไม่ได้มอบนามสกุลให้แต่อย่างใด

นางมองดูท่านแม่ทัพใหญ่ที่กำลังแสดงความรักต่อคุณชายของตนเอง ในฐานะคนที่รักคุณชายหลี่คนเล็กเหมือนกัน นางย่อมมีความสุขที่มีคนรักคุณชายมากขึ้น ดังนั้นรอยยิ้มของนางจึงเต็มไปด้วยความจริงใจ และหวงซีเฉิงก็สัมผัสได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เพ่งเล็งไปยังสตรีสูงวัยผู้นี้นัก

“ถ้าอย่างนั้นเจ้ายังอยากดื่มชาอยู่หรือไม่?”

“แน่นอน” ชิงหมินพยักหน้ารับ เขายังไม่ได้ดื่มชาดีๆเลยด้วยซ้ำก็เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน

“บ่าวจะไปเตรียมมาให้เจ้าค่ะ” อาอีรีบกล่าวขึ้นมา นางส่งสัญญาณให้หลี่เจาเจาและหลี่ฮุยติดตามไปด้วย นางจะสอนทั้งสองคนไปก่อน ให้เรียนรู้ให้ดีแล้วค่อยปล่อยจากมือ

เห็นหลังของทั้งสามจากไป หวงซีเฉิงก็แค่นเสียงดูแคลน เขาไม่มีทางปล่อยให้ชิงหมินของเขาต้องรอนานอีก เพียงหยิบเอาชุดชงชาออกมาจากแหวนมิติ และมีขนมอีกมากมายหลายชนิดวางอยู่ด้วย

ฝูเซ่าเป็นงานมาก เขารีบเข้ามาและช่วยจัดแจงทันที ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น หวงซีเฉิงก็ส่งชาให้ถึงปากชิงหมินได้แล้ว เด็กน้อยยังคงนั่งกินขนมหวานอยู่ เพียงอ้าปากเหมือนลูกนกตัวน้อยเพื่อรับน้ำดื่มก็เท่านั้น

“ระวังหน่อย เดี๋ยวสำลักเอาได้”

“แค่กๆ” ยังพูดไม่ทันขาดคำ ชิงหมินก็สำลักน้ำชาจริงๆ เขากินขนมคำโตจนทำให้หิวน้ำมาก เมื่อซีเฉิงยื่นน้ำให้ก็เลยดื่มไปอึกใหญ่ สุดท้ายแล้วไปติดกันอยู่ที่คอจนสำลักออกมาบางส่วน

“ระวังหน่อยเถิด”

“ขออภัยด้วย” ชิงหมินดื่มน้ำอีกเล็กน้อย ซีเฉิงอยู่ข้างหลังคอยลูบคอยประคอง กว่าที่อาอีและทั้งสองคนจะกลับมา ชิงหมินก็กินและดื่มจนท้องเต็มแล้ว

อาอีเห็นว่ามีชุดชงชาและน้ำชาคุณภาพดีวางอยู่ นางจึงสั่งให้หลี่เจาเจาและหลี่ฮุยนำของที่เตรียมมาไปเก็บ เวลานี้ไม่จำเป็นต้องยื่นหน้าเข้าไปวุ่นวายกับทั้งสองคน แม้จะต้องการให้ท่านแม่ทัพใหญ่สนใจสตรีทั้งสองคนเพื่อเตรียมมีทายาท ทว่าการสนับสนุนให้ท่านแม่ทัพใหญ่รักคุณชายหลี่คนเล็กก็ยังสำคัญที่สุดอยู่ดี

“เหตุใดพวกเราต้องทำไปเก็บด้วยเจ้าคะ อุตส่าห์ชงมาอย่างดี ข้าคิดว่าคุณชายหลี่อาจจะหิวอีกเมื่อไรก็ได้” หลี่เจาเจาไม่ต้องการยืนมองเท่านั้น นางต้องการเข้าไปมีส่วนร่วมด้วยทั้งหมด แต่อาอีที่ได้ยินคำถามนี้ก็ตวัดสายตามองมาด้วยความไม่พอใจ

“เจ้าไม่รู้ฐานะของตนเองจริงๆ ฮูหยินเลือกเจ้ามาอาจจะเป็นความคิดที่ผิดพลาด”

“อะไรกัน เจ้าถึงกับกล้าพูดเช่นนี้เลยหรือ?”

“คุณหนูเจาเจา ตอนนี้ท่านไม่ใช่คุณหนูของสกุลหลี่แล้ว เป็นข้ารับใช้ของฮูหยินหวง ข้าได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าหญิงรับใช้ ดังนั้นจึงถือว่าเป็นเจ้านายของท่าน หวังว่าจะเข้าใจเรื่องนี้ ดังนั้นการกระทำของท่านที่ไม่ถูกต้อง ข้าต้องพูดได้”

“เหอะ ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น ต่อไปถ้าข้าให้กำเนิดบุตรชายออกมา ข้าก็จะกลายเป็นเจ้านายของจวนสกุลหวงด้วย”

“จะเป็นเช่นนั้นแน่หรือ? ไม่สิ! ยังต้องหาโอกาสขึ้นเตียงของท่านแม่ทัพใหญ่ให้ได้เสียก่อน และจะทำเช่นนั้นได้...ข้าเชื่อว่าต้องขอให้คุณชายหลี่ช่วยเหลือ ไม่อย่างนั้นเจ้าก็ไม่มีทางได้รับโอกาสนั้นหรอก”

“หมายความเช่นไร? ด้วยเสน่ห์ของข้า....”

“ไม่มีคุณหนูในเมืองหลวงคนไหนมีเสน่ห์น้อยกว่าท่าน” อาอีพูดตรงไปตรงมา หากแม่ทัพใหญ่ต้องการจริงๆ สตรีมากมายที่งดงามยิ่งกว่า มีเสน่ห์ยิ่งกว่า กระทั่งตระกูลดีกว่า ก็ยังมีมากมายที่จะวิ่งเข้าใส่เขา

หากต้องการให้ทั้งสองคนได้กลายเป็นสตรีของท่านแม่ทัพใหญ่ คุณชายหลี่จะต้องมีส่วนช่วยเรื่องนี้ด้วย

ราวกับถูกกระแทกที่หัว หลี่เจาเจาลอบกลืนน้ำลาย รู้สึกว่าคำพูดนี้ถูกต้องจริงๆ นางเงียบไปและมองหลี่ชิงหมินอีกครั้ง ถึงจะไม่พอใจ...แต่ดูเหมือนว่าการประจบประแจงเขาจะมีประโยชน์มากกว่า

ส่วนตอนที่อยากจะเอาคืน รอให้แผนการของนางสำเร็จ รอจนเปลี่ยนตัวผู้นำตระกูลหวงเป็นบุตรชายของนางก่อนก็ยังไม่สาย!

…………………………………………