คลื่นพิศวาส ทาสรักมาเฟีย_End

        “เอาพวกผู้หญิงพวกนั้นไปขึ้นรถตู้ได้แล้ว”

        “ครับ”

        เสียงเข้มดุดันของวาโรล ลูกน้องคนสนิทของเอลรันโน่ สั่งการเด็ดขาดให้ลูกน้องคนอื่นๆ ทยอยนำตัวพวกผู้หญิงที่ถูกล่อลวงมาไปขึ้นรถตู้ เพื่อจะได้เดินทางไปลงเรือสำราญที่จอดอยู่ที่ท่าเรือต่อไป

        แกร๊กกกกก.........

        หนึ่งในลูกน้องของเอลรันโน่ เดินไปเปิดประตูโกดัง ที่หากปกติธรรมดาทั่วๆ ไป จะใช้เก็บของ แต่มาวันนี้และตอนนี้ เอลรันโน่เช่าสำหรับกักตัวพวกผู้หญิงโดยเฉพาะ และรอบนี้ค่อนข้างที่จะมีผู้หญิงที่ถูกล่อลวงมาเยอะกว่าทุกครั้ง เพราะเอลรันโน่เห็นว่าผลกำไรในรอบที่แล้วค่อนข้างดีมาก

        พอประตูโกดังเปิดออก ผู้หญิงหลายสิบคนก็ต่างพากันมีสีหน้าหวาดหวั่น หวาดกลัว เมื่อได้เห็นหน้าพวกผู้ชายหลายคน จึงต่างพากันจับกลุ่มเข้าหากัน

        “ออกมาได้แล้ว อย่าให้ต้องใช้กำลัง”

        เสียงตะคอกของผู้ชายหนึ่งในลูกน้องของเอลรันโน่ ทำให้ผู้หญิงต่างพากันหวาดกลัวมากกว่าเดิม และทำให้พวกผู้หญิงพวกนั้น ต่างยอมลุกขึ้นเดินออกจากโกดังไปขึ้นรถตู้ ที่ติดฟิล์มกรองแสงหนาทึบทั้งคัน โดยไม่มีใครอิดออดเลยสักคน เพราะกลัวว่าหากอิดออด ขัดขืน จะถูกทำร้ายเอาได้นั่นเอง

        “ขึ้นรถกันหมดหรือยังวะ?”

        เอลรันโน่เปิดประตูรถยนต์คันที่จอดอยู่ข้างๆ กับรถตู้ออกมา ซึ่งในการหาสินค้าในครั้งนี้ เอลรันโน่ลงมาทำด้วยตัวเอง ที่ลงมาด้วยตัวเอง เพราะเอลรันโน่หมายอยากจะได้ศุภิสรา ซึ่งเอลรันโน่พึงพอใจศุภิสราตั้งแต่ที่ลงเรือเมื่อครั้งก่อนแล้ว แต่ติดตรงที่ศุภิสราดันไปเป็นผู้หญิงของโดมินิค มาเฟียตัวพ่อที่เหนือชั้นกว่าซะนี่ จึงไม่อาจแย่งกลับมาได้

        พอเอลรันโน่รู้ว่าโดมินิคปล่อยศุภิสราไปแล้ว จึงได้สั่งให้ลูกน้องของตัวเองไปสืบเสาะหาตัวศุภิสราจนรู้ที่อยู่ จึงได้ให้ลูกน้องของตัวเองไปจับตัวมา แต่ลูกน้องก็ทำไม่สำเร็จ เอลรันโน่ยังเจ็บใจอยู่ทุกวันนี้ เพราะคาดหวังอยากจะได้ศุภิสราแต่ไม่ได้สักที โดมินิคดันมาขวางทางอีกจนได้

        “ขึ้นรถหมดแล้วครับ”

        วาโรลเดินเข้ามาใกล้เอลรันโน่ แล้วรายงานให้เอลรันโน่รู้ว่าตอนนี้ผู้หญิงที่ล่อลวงมา ถูกนำตัวขึ้นรถตู้กันหมดทุกคนเรียบร้อยแล้ว ซึ่งในตอนนี้ก็พร้อมสำหรับการเดินทางไปยังท่าเรือกันแล้ว

        “คะ คุณเอลรันโน่ ตะ ตำรวจมา รีบหนีกันเถอะ”

        แต่ยังไม่ทันที่เอลรันโน่จะได้พูดหรือสั่งการอะไรออกมา ลูกน้องของเอลรันโน่ที่ดูต้นทาง วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา พร้อมกับละล่ำละลักบอกให้เอลรันโน่รู้ ว่ามีรถตำรวจกำลังวิ่งมาจะถึงโกดังแห่งนี้แล้ว

        “ห่าเอ๊ยยยยย!...... พวกตำรวจมันรู้ได้ยังไงวะเนี้ย?”

        เอลรันโน่เบิกตากว้าง สถบออกมาดังๆ อย่างหัวเสีย ที่อยู่ๆ ก็มีตำรวจโผล่มาขวางทางการทำงาน แบบไม่ทันได้ตั้งตัวอย่างนี้

        ทุกทีเวลาทำงานอย่างนี้ เอลรันโน่จะรัดกุม ระแวดระวังเป็นอย่างหนักอยู่แล้ว แต่มาคราวนี้ทำไมถึงไม่รัดกุมอย่างนี้ไปได้ เอลรันโน่พาลสงสัยเป็นอย่างมาก

        “ไป!... หนีก่อน”

        เอลรันโน่สั่งการลูกน้องเสียงเข้มดุดัน พอสั่งเสร็จก็เดินแกมวิ่งไปขึ้นรถยนต์ โดยมีวาโรลวิ่งตามหลังไปด้วยติดๆ เมื่อขึ้นรถยนต์กันแล้ว รถยนต์พุ่งทะยานวิ่งออกไปอย่างเร็วไว ซึ่งในจังหวะนั้นรถของตำรวจก็วิ่งตามหลัง ไม่ว่ารถยนต์กับรถตู้จะวิ่งไปถนนเส้นไหน รถตำรวจก็วิ่งตามไปแบบไม่ให้คลาดสายตา

        “ซิบ!...... ทำไมมันยังตามเรามาอยู่ ขับเร็วๆ สิวะ อย่าให้มันตามทัน”

        เอลรันโน่สถบออกมา เมื่อเห็นรถตำรวจยังคงวิ่งกวาดอยู่ด้านหลัง จึงหันมาสั่งลูกน้องที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์ ให้เร่งความเร็วให้มากยิ่งขึ้น เพื่อจะได้หนีจากการติดตามของตำรวจไปได้ หาไม่แล้ว หากตำรวจยังวิ่งไล่กวาดอยู่อย่างนี้ มีหวังถูกจับไปตามๆ กันแน่

๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑