หลายวันต่อมา...
เมญ่าไม่ได้แตะต้องสมาร์ทโฟนเลยนับั้แ่วันนั้นเธอรู้สึกสยองและหวาดกลัวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในโลกโซเชียลส่วนใหญ่เธอจึงเลือกที่จะลงไปหมกตัวอยู่ที่สนามม้ากับปู่ฟรอสและเดินเล่นในสวนหลังบ้านแม้บางครั้งจะเผลอใจอยากหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาถ่ายรูปคู่กับม้าตัวโตสีดำที่ดูสง่างามนั่นเพียงใดแต่เธอก็ต้องหยุดความคิดนั้นลงทันทีเมื่อนึกถึงฝันร้ายที่เพิ่งผ่านพ้นมา
วันนี้เธอตัดสินใจลงมานั่งพักผ่อนที่ห้องโถงกลางเพื่อให้ใจสงบลงบ้างบนโต๊ะมีของว่างหน้าตาน่าทานวางเรียงรายซึ่งเธอไม่ได้เป็คนสั่งแต่พวกเขาก็ยังยกมาเสิร์ฟไม่ขาดสายจนบางครั้งเธอต้องขอให้หยุด ไม่อย่างนั้นเชฟคงจะขนขนมออกมาจนหมดครัวซึ่งคำตอบที่ได้รับกลับมาก็ชวนให้ปวดหัวยิ่งกว่าเดิม ‘มันเป็ความสุขเล็กๆ น้อยๆของเชฟครับ เพราะที่นี่ปกติไม่มีใครชอบทานของหวานเลย พอมีมาดามเข้ามาพวกเขาเลยอยากอวดฝีมือกันใหญ่’เมญ่าแอบสบถในใจเป็พันครั้งว่าจ้างเชฟขนมหวานมาทำไมในเมื่อไม่มีคนทานจ้างมาแล้วไม่ใช้งานเนี่ยนะ!
เธอกลั้นใจสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดหน้าเว็บเพจเพื่อสั่งซื้อรองเท้าคู่ใหม่ทดแทนคู่ที่ทำหายไปในป่าลึกคู่นั้นเพราะชั้นวางรองเท้าที่ว่างเปล่าไปช่องหนึ่งทำให้เธอรู้สึกขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก
(โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเธอเริ่มซึมซับนิสัยเ้าระเบียบที่ทุกอย่างต้องเป๊ะ มาจากอเล็กซ์เข้าเสียแล้ว)
ทว่าทันทีที่กดเข้าหน้าเว็บข่าวการแต่งงานของอเล็กซ์ก็ยังคงกระหน่ำขึ้นมาเต็มฟีดไปหมดแต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องชะงักกึกจนเืในกายเย็นเฉียบ คือพาดหัวข่าวตัวแดงฉานถึงการระเหยกลายเป็ไอของเซเลบริตี้สาวผู้มั่งคั่งราวกับว่าตัวตนของเธอถูกลบทิ้งไปจากหน้าประวัติศาสตร์ในชั่วข้ามคืนของเซเลบริตี้สาวชื่อดังคนนั้น!
เมญ่ารีบกดเข้าไปดูรายละเอียดด้วยใจที่เต้นรัวก่อนจะตาเบิกค้างด้วยความตกตะลึง “นี่... นี่อเล็กซ์ทำอะไรกับเธอ...”เมญ่ากระซิบกับตัวเองด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ‘แสดงว่าคนที่หายไป...อาจเป็เพราะอเล็กซ์งั้นเหรอ? เพียงเพราะพวกเธอทำเื่แบบนั้นใส่เขาน่ะเหรอ?’ ปลายนิ้วเย็นเฉียบสั่นระริกจนสมาร์ทโฟนเกือบหลุดมือความหวาดผวาแล่นพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจเมื่อภาพใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของหญิงผู้นั้นกลายเป็เพียงอดีตที่น่าสะพรึงกลัวความหวาดระแวงเริ่มกัดกินใจ... แล้วถ้าวันหนึ่งเป็เธอที่ทำพลาดล่ะเธอจะถูกกำจัดทิ้งอย่างเืเย็นแบบนี้ไหม?
เธอรีบปิดหน้าข่าวทันทีพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ คฤหาสน์หลังกว้างขวางโอ่อ่าแห่งนี้พื้นที่ทั้งหมดที่เธอเคยเหยียบย่างไปนับดูแล้วอาจจะถึงเพียงสี่ในสิบส่วนเท่านั้นแล้วพื้นที่ส่วนที่เหลือที่มืดมิดและลึกลับเ่าั้ล่ะ... ภายใต้ความวิจิตรตระการตาของคฤหาสน์หลังนี้ยังมีเงามืดมิดส่วนไหนอีกบ้างที่ถูกฉาบไว้ด้วยหยาดเืและเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยิน!
ตึก...ตึก...
เสียงฝีเท้าที่แ่เบาจนแทบไร้สุ้มเสียงดังไล่ลงมาจากบันไดหินอ่อนหากไม่ใช่เพราะเมญ่ากำลังตกอยู่ในภวังค์ความระแวงและกวาดสายตามองไปรอบคฤหาสน์อยู่ก่อนแล้วเธอคงไม่มีวันรู้เลยอเล็กซ์ก้าวผ่านความเงียบงันดุจภูตพรายร่างสูงสง่าที่คืบคลานเข้ามานั้นแผ่ซ่านไปด้วยรังสีแห่งอำนาจที่กดดันจนบรรยากาศรอบกายบีบตัวแน่น
เมญ่าสะดุ้งสุดตัวหันไปทางต้นเสียงทันที“คะ...คุณ!” เธออุทานพร้อมกับแอบลอบถอนหายใจยาวเพื่อขับไล่ความตระหนกในอก
อเล็กซ์เดินลงมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเธอ สายตาคมปลาบปัดผ่านจานขนมหวานเลิศรสที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ “เบื่อแล้ว?”
เมญ่าทำหน้าฉงนพลางทวนคำเพื่อความมั่นใจ“เบื่ออะไรคะ? คุณหมายถึงอะไร”
เขาพยักพยักพเยิดไปทางกองทัพของว่างตรงหน้า“ขนมพวกนี้”
“เปล่าค่ะ... แต่มันเยอะเกินไปจริงๆ ฉันทานคนเดียวไม่ไหวหรอกค่ะ”เมญ่าตอบไปตามตรงพลางมองูเาขนมหวานที่เชฟประเคนมาให้
อเล็กซ์โน้มกายเข้ามาใกล้จนััได้ถึงไออุ่นก่อนจะกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “งั้น...เพิ่มเด็กอีกสักคนมาช่วยเธอทานดีไหม?” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดใบหูนั้นสั่นพร่าและเปี่ยมไปด้วยนัยบางอย่างที่ทำเอาหัวใจคนฟังเต้นผิดจังหวะทว่ามันกลับกลายเป็ชนวนเหตุของความเข้าใจผิดขนานใหญ่ พูดจบเขาก็งับติ่งหูเธอเบาๆเป็การเย้าแหย่
“อ๊ะ!” เมญ่ารีบถดตัวหนีเบิกตากว้างสมองแล่นเตลิดไปไกลถึงนอกโลกตามประสาคนกำลังขวัญเสีย “คะ...คุณมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ ด้วย!”
อเล็กซ์ถึงกับหน้าตึงเปรี๊ยะทันทีความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าเขาไม่เข้าใจว่าตรรกะแบบไหนที่ทำให้เมญ่าตีความไปไกลขนาดนั้นทั้งที่เขากำลังโยนหินถามทางว่าเธอ ‘อยากมีลูกกับเขาไหม’
เขาหันมาจ้องตาเมญ่าเขม็ง“เธอยังมีสติอยู่หรือเปล่า?” เขาชี้ไปที่สมาร์ทโฟนในมือเธอ “คิดอะไรอยู่ฮะเมญ่า?”เขาล้วงบุหรี่ขึ้นมาจุดอัดนิโคตินเข้าปอดอย่างขัดใจ
เมญ่ายกมือเกาท้ายทอยด้วยความงุนงงสับสน“ตกลงคุณมีลูก...”
“ฉันกำลังถามเธอว่า 'อยากมีลูกเป็ของตัวเองไหม'!”เขาพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเมญ่าจนเธอต้องหยีตา“บางครั้งฉันก็ไม่เข้าใจระบบสมองของผู้หญิงจริงๆ”เขายกมือบีบสันจมูกแน่นเพื่อระงับความเครียดจากการสนทนาที่ดูจะคุยกันไปคนละทิศละทาง
เมญ่านิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่พลางนึกย้อนไปถึงผู้หญิงที่เพิ่งบุกมาบอกว่าท้องเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้ววันนี้เขากลับมาถามเธอเื่ลูก... เมญ่ารีบขยับออกห่างพลางส่ายหน้าพรืด“ไม่เอา! ไม่อยากมีตอนนี้ค่ะ!”เธอโพล่งออกมาโดยไม่รู้ตัวเลยว่าคำตอบนั้นได้เปิดทางทิ้งไว้สำหรับอนาคต'เรียบร้อยแล้ว
อเล็กซ์ใช้นิ้วโป้งถูคางเบาๆพลางหรี่ตามองปฏิกิริยานั้น “ขยับหนีทำไม?”
“ปะ...เปล่าค่ะ” เธอรีบขยับกลับมานั่งที่เดิมเพื่อตัดบท “เออ... คือ...รองเท้าฉันหายไปคู่หนึ่งค่ะ ฉันอยากได้แบบเดิมแต่หาซื้อไม่เจอ คุณช่วย...”
ยังไม่ทันขาดคำอเล็กซ์ก็ตวัดสายตาไปทางบาร์โชว์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล“ไปสั่งส้นเข็มพื้นแดงแบรนด์ XXX เบอร์ 36 มา... เอาเกรดพรีเมียมที่สุด”
ทันทีที่ได้ยินชื่อแบรนด์หรูระดับโลกเมญ่าถึงกับตาค้างและลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ‘นี่ฉันเอารองเท้าราคาพอๆกับโฉนดที่ดินบ้านเก่าฉันไปทิ้งในป่าหรอกเหรอเนี่ย!’ มิน่าล่ะเธอถึงหาในเว็บทั่วไปไม่เจอแล้วรองเท้าที่ตั้งเรียงรายอยู่ในห้องเธอกองพะเนินนั่นล่ะ... ราคาจะมหาศาลขนาดไหน!
เมญ่าะโพรวดพุ่งขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อเช็กราคาสมบัติบนชั้นวางรองเท้าของตัวเองให้รู้แล้วรู้รอดทิ้งให้อเล็กซ์นั่งมองตามหลังด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
ห้องนอนเมญ่าคฤหาสน์ซานเดียร์
เมญ่านั่งจมกองอยู่กับรองเท้าราคามหาศาลที่เธอขนออกมาจากชั้นเพื่อเช็กราคาในสมาร์ทโฟนเธอลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างฝืดเคือง ใบหน้าฉายแววตะลึงลานอย่างปิดไม่มิดนี่ทุกวันนี้เธอสวมใส่อะไรไว้ที่เท้ากันแน่? ราคาแต่ละคู่สามารถซื้อตึกได้ทั้งหลังทว่าเธอมองอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่ามันแพงตรงไหนในเมื่อดีไซน์ดูเรียบง่ายเหลือเกินแต่เมื่อสังเกตให้ดีถึงงานตัดเย็บและวัสดุที่ไร้ที่ติเธอก็ต้องยอมรับว่าทุกคู่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจนน่าหวั่นใจ
“ฉัน... คงเข้าไม่ถึงชีวิตพวกนี้จริงๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง
สายตาของเธอเหลือบไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่เมญ่าสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดเพื่อพิสูจน์ความจริงอีกอย่างหนึ่ง 'เสื้อผ้าพวกนี้ล่ะ ราคาจะขนาดไหน'
“ไม่ต้องเช็กหรอก” เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้เมญ่าสะดุ้งสุดตัวเธอหันไปมองอเล็กซ์ที่ก้าวเข้ามาด้วยความเงียบเชียบดุจเงา
“คะ... คุณ!” เธอยกมือขึ้นลูบอกเบาๆ พยายามประคองสติ “ทำไมไม่ต้องเช็กคะ?”
“เพราะทุกชุดคือการสั่งทำ (Custom-made) มันไม่มีราคาแปะไว้บนป้ายหรอก”อเล็กซ์บอกพลางมองเมญ่าด้วยสายตาเรียบเฉย
เมญ่ามองกลับเข้าไปในตู้ด้วยความรู้สึกใจหาย“ถ้าฉันอ้วนขึ้น... ก็ต้องสั่งทำใหม่หมดเลยงั้นเหรอคะ?”
อเล็กซ์ยืนพิงกรอบประตูห้องแต่งตัวท่าทางดูผ่อนคลายแต่ก็เปี่ยมไปด้วยอำนาจ “ยังไงซะมันก็ต้องสั่งทำใหม่ทุกๆ 6 เดือนอยู่แล้ว จะคิดมากไปทำไม”
“ห๊ะ...” เมญ่าตัวแข็งค้างไปครู่หนึ่งเพราะนั่นหมายความว่าอีกไม่กี่เดือนเสื้อผ้าในตู้นี้จะกลายเป็ของเก่าเธอหันไปมองเสื้อผ้าที่แขวนไว้อย่างเป็ระเบียบ “แล้วชุดพวกนี้ล่ะคะ ทำยังไง...ในเมื่อมันยังใช้ได้?”
“ทำลายทิ้ง” อเล็กซ์ตอบสั้นๆ ชัดเจน
“แต่ว่า... มัน...”
“เธอคิดว่าแค่ทำความสะอาดแล้วคนอื่นจะเอาไปทำอย่างอื่นต่อไม่ได้หรือไงเทคโนโลยีสมัยนี้เธอก็เห็นแล้ว” อเล็กซ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว
เมญ่าหันกลับมามองตู้เสื้อผ้าอีกครั้งด้วยความเสียดายอย่างน้อยในโลกที่เธอเคยอยู่ เธอไม่เคยเปลี่ยนเสื้อยกตู้บ่อยขนาดนี้อย่างมากก็แค่ซื้อใหม่และทิ้งตัวเก่าๆ หรือเอาไปบริจาค ไม่เคยมีคำว่า ‘ทำลายทิ้ง’อยู่ในพจนานุกรมของเธอ
“เธอควรเข้าใจสถานะของเธอใหม่นะ... มาดามซานเดียร์” อเล็กซ์ย้ำเตือนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“หรือเธออยากเห็นคนพวกนั้นโคลนนิ่งเมญ่าขึ้นมาอีกคน?”
คำพูดนั้นทำให้เมญ่าสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ“คุณพูดอะไรนะคะ... นี่ไม่ใช่หนังไซไฟนะ!”
“จะไซไฟหรือไม่ฉันไม่รู้ แต่เทคโนโลยีมันทำได้แน่” อเล็กซ์ย้ำอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินออกมานั่งที่โซฟาด้านนอก “ออกมานี่”
เมญ่าเดินตามออกไปอย่างว่าง่ายเธอหันกลับไปมองกองรองเท้าที่เธอขนออกมาวางระเนระนาดด้วยสายตาหวั่นๆก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างอเล็กซ์บนโซฟาบรรยากาศรอบตัวตอนนี้ดูเหมือนจะยิ่งตอกย้ำว่าชีวิตในคฤหาสน์ซานเดียร์นั้นมีราคาที่ต้องจ่ายสูงกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก
อเล็กซ์ดึงร่างบางของเมญ่าขึ้นมานั่งคร่อมบนตักอย่างมือหนาของเขาเลื่อนขึ้นไปล็อกท้ายทอยเธอไว้มั่นบังคับให้เธอรับััที่จาบจ้วงและเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวบดเบียดลงมาอย่างอุกอาจและหิวกระหายประหนึ่งพายุที่โหมกระหน่ำหวังจะ่ชิงลมหายใจและตัวตนของเธอให้หลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับเขาลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหยอกล้อกับลิ้นเล็กอย่างรุกล้ำจนเมญ่าแทบจะขาดใจตายคาอกเขาผละออกมาเพียงชั่วครู่เพื่อให้เธอหายใจ ก่อนจะกดศีรษะเธอให้ซบลงกับแผงอกกว้าง“ไม่ต้องไปสนใจข่าวพวกนั้น”
เมญ่าหลับตาลงนิ่งพิงอกเขาสัญชาตญาณส่วนลึกของเธอบอกอยู่แล้วว่าเป็ฝีมือของชายคนนี้แต่พอได้ยินเขาพูดออกมาโต้งๆ ความหวาดกลัวก็ยิ่งเกาะกินใจ “เพราะอะไรคะ...”เธอพึมพำเสียงแ่ในอ้อมกอด
“เพราะหล่อนไม่ยอมหยุด” อเล็กซ์ตอเสียงเรียบ
เมญ่าขมวดคิ้วแน่นก่อนจะผละออกมาสบตาเขา“คุณหมายความว่ายังไงที่ว่าเธอไม่ยอมหยุด?”
“กี่วันแล้วที่เธอไม่กล้าเข้าไปเช็กข่าว?” อเล็กซ์ถามสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เกือบสัปดาห์แล้วค่ะ...” เมญ่าตอบพลางกะพริบตาถี่เธอจงใจหลีกเลี่ยงมันเพราะไม่อยากเจอข้อความแย่ๆ ที่ทำร้ายจิตใจ
“เมญ่า... รู้จักการปั่นข่าวไหม?”
เธอพยักหน้าช้าๆ“เคยได้ยิน และพอจะทราบค่ะ”
“หล่อนปั่นข่าวอย่างหนักก่อนจะบุกมาถึงคฤหาสน์นี่ซะอีก” อเล็กซ์ถอนหายใจยาวแววตาฉายความรำคาญใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด “มันน่าเบื่อจริงๆที่ฉันต้องมานั่งจัดการเื่พวกนี้ ถ้าไม่มีเธอ... ฉันคงปล่อยเลยตามเลยไปแล้วเพราะเดี๋ยวข่าวมันก็ซาไปเองตามกาลเวลา”
“คุณหมายความว่ายังไงคะ?” เมญ่าทำหน้าฉงน
“เมญ่า... เซเลบริตี้พวกนี้มีชื่อเสียงและเป็บุคคลสาธารณะอยู่แล้วการที่พวกหล่อนลงมือปั่นข่าวเอง มันสร้างแรงกระเพื่อมในสังคมได้มหาศาลในตอนแรกฉันก็ไม่ได้อยากจะใส่ใจ เพราะมันไม่ใช่ความจริงแต่ผลกระทบที่มีต่อเธอน่ะมันมหาศาลแน่นอน ฉันบอกแล้วไงว่าเธอจะกลายเป็จำเลยของสังคมดังนั้นฉันจึงจำเป็ต้องลบมันทิ้งซะ” เขากล่าวถึงชะตากรรมของมนุษย์ด้วยสุ้มเสียงที่ราบเรียบเ็าราวกับว่าการลบชีวิตคนคนหนึ่งออกจากแผนที่โลกเป็เพียงภารกิจประจำวันที่ไร้ความหมาย
“แต่มัน...”
อเล็กซ์ไม่รอให้เธอแย้งเขาเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนของเมญ่าบนโต๊ะแล้วส่งให้เธอ “เปิดสิ...ลองเข้าไปอ่านคอมเมนต์ในโซเชียลของเธอเองดู เอาแค่โพสต์รูปแหวนแต่งงานนั่นก็ได้แล้วมาดูซิว่าเธอจะทนรับมันได้ไหม”
เมญ่ารีบผลักสมาร์ทโฟนออกห่างตัวทันที“ไม่กล้าค่ะ...”
“ถ้าแผนของหล่อนสำเร็จ เธอจะเจอมากกว่าที่เห็นอีกร้อยเท่า!”อเล็กซ์ย้ำเสียงเข้ม
“ทำไม... ทำไมฉันถึงต้องโดนแบบนั้นด้วย...”
“ยอดผู้ติดตามของเธอตอนนี้มีเท่าไหร่ เธอได้เช็กหรือยัง?” เขาเขย่าสมาร์ทโฟนในมือ “ยังใช่ไหม? สิ่งที่เซเลบริตี้พวกนั้น้าคือยอดผู้ติดตามซึ่งการปั่นข่าวใส่ร้ายเธอมันช่วยได้มหาศาลเพราะยอดติดตามของเธอมันพุ่งสูงขึ้นเร็วมากและกระจายไปทั่วโลกไม่ใช่แค่ในประเทศนี้ประเทศเดียว ทีนี้เข้าใจหรือยัง?”
อเล็กซ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมญ่า“ถ้าฉันไม่ตัดไฟเสียแต่ต้นลม ก็จะมีคนที่สอง คนที่สามโผล่เข้ามาเรื่อยๆฉันถามหน่อยเถอะ... ถ้าฉันปล่อยให้นิ่งเฉย เธอจะรับมือไหวไหมจะไม่พังทลายเหมือนวันนั้นหรือเปล่า?”
เมญ่าเงียบงัน ไร้คำโต้แย้งใดๆเธอทำได้เพียงซบหน้าลงที่อกกว้างของอเล็กซ์อีกครั้งปล่อยให้ความอบอุ่นที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของเขาโอบอุ้มเธอไว้ แม้จะรู้ดีว่าอ้อมแขนที่รัดแน่นคือกรงขังที่ทำจากเหล็กกล้าและกำมะหยี่มันทั้งคุกคามและปลอบประโลมในเวลาเดียวกันบีบให้เธอต้องเลือกสยบอยู่ใต้เงาของปีศาจเพื่อหลบหนีจากฝูงหมาป่าภายนอก
1K
