คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 19 คืนนี้อย่าไปไหน

มู่จือเหยียนจากไปแล้ว

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูถือตัวของลู่อวี่ชิว เดาว่าเธอคงจะได้รับอนุญาตแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าบุกเข้ามาซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้?

ทว่า ที่นี่คือบ้านของเธอกับเขา

ขณะที่ลู่จิ่นเนี่ยนกำลัง๻๠ใ๽ ลู่อวี่ชิวก็ผลักเธอแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องนอน

“ลู่อวี่ชิว เธอจะทำอะไร?”

“๻ั้๹แ๻่วันนี้ ห้องนอนนี้เป็๲ของฉันแล้ว”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงท้าทายของลู่อวี่ชิว ลู่จิ่นเนี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ออกไปจากห้องฉันซะ!”

“พี่สาวคนดีของฉัน แทนที่จะไล่ฉันออกจากห้องนี้ พี่ควรจะกังวลมากกว่านะ ว่าพี่จะถูกจือเหยียนไล่ออกจากบ้านนี้เมื่อไหร่”

ลู่อวี่ชิวไม่เกรงใจ เหยียบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เดินไปที่ข้างเตียง แล้วนั่งลงอย่างสบายใจ

เธอตบผ้าปูที่นอนเบา ๆ แล้วสั่งคนรับใช้ว่า “ฉันไม่ชอบสีของผ้าปูที่นอน เปลี่ยนใหม่ซะ”

คนรับใช้เหลือบมองลู่จิ่นเนี่ยนอย่างลำบากใจ แม้ลู่จิ่นเนี่ยนจะเป็๲นายหญิงของบ้านนี้ก็จริง แต่ลู่อวี่ชิวมาที่นี่พร้อมกับคำสั่งของแม่มู่จือเหยียน ในสถานการณ์ปัจจุบันนี้ ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง

“แม่บ้าน เก็บกระเป๋าเดินทางของพี่สาวไปไว้ที่ห้องรับรองแขกด้วย”

...

ตอนเย็นเมื่อมู่จือเหยียนกลับมาถึงบ้าน เขาเห็นลู่อวี่ชิวนั่งทานอาหารเย็นอยู่ในห้องอาหารอย่างสบายใจ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“จือเหยียน คุณกลับมาแล้ว!”

ลู่อวี่ชิววางชามและตะเกียบลง วิ่งไปหาเขาด้วยความดีใจ

“แม่บ้านบอกว่าปกติคุณไม่ค่อยกลับบ้าน ฉันนึกว่าวันนี้คุณจะไม่กลับมาซะอีก หรือว่าคุณรู้ว่าคุณป้าให้ฉันมาอยู่ที่นี่ เลยตั้งใจกลับมาหาฉันใช่ไหม?”

แม้ลู่จิ่นเนี่ยนจะพูดด้วยน้ำเสียงหวาน แต่หลังจากพูดจบ เธอชำเลืองมองสีหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง กลัวว่าเขาจะไม่ต้อนรับที่เธอมาอยู่ที่นี่

ทว่า มู่จือเหยียนเพียงแค่จ้องไปยังลู่จิ่นเนี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างลึกซึ้ง โดยไม่พูดอะไรออกมา

ลู่จิ่นเนี่ยนไม่ได้แตะต้องอาหารตรงหน้า หญิงสาวลุกขึ้นยืน “ฉันทานเสร็จแล้ว”

พูดจบ เธอก็ออกจากห้องอาหารไป โดยไม่ได้มองมู่จือเหยียนและลู่จิ่นเนี่ยนเลยแม้แต่น้อย

ก่อนหน้านี้เขาแทบไม่กลับบ้านเลย แต่ตอนนี้กลับมาบ่อยขึ้นในหนึ่งสัปดาห์ ลู่จิ่นเนี่ยนรู้ดีแก่ใจ ที่เขายอมกลับบ้านเพราะลู่อวี่ชิวมาอยู่ที่นี่ ผู้ชายคนนี้ถึงเต็มใจกลับบ้านขนาดนี้

อ่า ตอนนี้เธอกลายเป็๲แขกของบ้านนี้ไปแล้วสินะ

“จือเหยียน คุณยังไม่ได้ทานข้าวเย็นใช่ไหม? ฉันจะทานเป็๲เพื่อนนะ”

ลู่อวี่ชิวคว้าแขนเขาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงสนิทสนมและอ่อนหวาน ราวกับจงใจเปล่งเสียงให้ดังขึ้น เพื่อโอ้อวดและท้าทาย

มู่จือเหยียนตวัดสายตามองอย่างเ๾็๲๰า “ปล่อยมือ” จากนั้นเขาก็เดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน

...

คืนนั้น เขาได้รับรูปภาพทางโทรศัทพ์ที่ส่งมาจากบุคคนนิรนาม

ในภาพนั้น ผู้หญิงคนนั้นถูกไป๋จื่อซวินโอบเอวไว้ ใบหน้าแดงระเรื่อ ท่าทางสนิทสนม และฉากหลังที่พวกเขายืนอยู่ คือลิฟต์ของโรงแรม

ผู้หญิงคนนั้นกล้าไปเปิดห้องพักที่โรงแรมกับผู้ชายคนอื่นอย่างโจ่งแจ้งในเวลากลางวันแสก ๆ!

แม้แต่การนอกใจ เธอยังทำอย่างเปิดเผยและไม่ปิดบัง ฮึ! อย่างที่คาดไว้ ท่าทางไร้ยางอายเหมือนเมื่อสองปีก่อน เขาไม่ได้มองผิด๻ั้๹แ๻่แรกแล้ว

มู่จือเหยียนโกรธจัด เขาเตะประตูห้องนอนเปิดออก

ทว่า ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงในห้องนอน กลับเป็๲ลู่อวี่ชิว

“จือเหยียน!”

ลู่อวี่ชิวรีบวิ่งมาหาเขาทันที

เธอกำลังคิดหาวิธีที่จะล่อลวงมู่จือเหยียนเข้ามาพักผ่อนในห้องของเธอ แต่ไม่คิดว่าเขาจะเดินเข้ามาเองด้วยความตั้งใจ เธอรู้สึกดีใจมาก

“ทำไมถึงเป็๲เธอ?”

มู่จือเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰า กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงรูปภาพอันแสนสนิทของลู่จิ่นเนี่ยนกับไป๋จื่อซวินเงียบ ๆ

“พี่สาวบอกว่า ฉันตั้งท้อง ห้องรับรองแขกทั้งแสงแดดและอากาศไม่ค่อยดี เธอเลยเสนอให้ฉันย้ายไปนอนห้องนอนหลัก เพื่อสุขภาพของเด็กในท้อง”

“เธอเสนอเอง?”

“ใช่แล้ว พวกเราเป็๲พี่น้องกัน แถมพี่เองก็มีลูกไม่ได้ เด็กในท้องของฉันก็ถือเป็๲หลานของพี่สาว เธอเองคงดีใจเหมือนกับพวกเรา”

เธอค่อย ๆ ลูบท้องที่ยังแบนราบของตัวเอง หางตาและคิ้วเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน

มู่จือเหยียนแสยะยิ้มอย่างเ๾็๲๰า ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นให้ความสำคัญกับความรักระหว่างพี่น้อง เขาก็จะไม่ทำให้เธอผิดหวัง

“จือเหยียน คืนนี้อย่าไปไหน อยู่เป็๲เพื่อนฉันกับลูกก่อนได้ไหม?”

ลู่อวี่ชิวเอนศีรษะพิงอกของเขาเบา ๆ เขาไม่ได้หลบหลีก กลับยกมือโอบรอบเอวเธอเอาไว้

“ตกลง ฉันจะอยู่”

ลู่อวี่ชิวทั้ง๻๠ใ๽ทั้งดีใจ เขย่งปลายเท้าขึ้น๻้๵๹๠า๱หอมแก้มเขา แต่เขากลับหันหน้าหนี แล้วผลักเธอล้มลงบนเตียง

ประตูห้องนอนไม่ได้ปิดสนิท ลู่จิ่นเนี่ยนเดินผ่านมาพอดี จึงเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง

คืนนั้น มู่จือเหยียนนอนในห้องนอนหลัก และไม่ได้ออกมา

ส่วนเธอ ก็ยืนอยู่โถงทางเดินเป็๲เวลานาน จนขาเริ่มแข็ง

“คืนนี้ลมเย็นจังเลยนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

ลู่อวี่ชิวตื่นนอนตอนเช้า มู่จือเหยียนก็ออกไปแล้ว

เตียงฝั่งของเขาเรียบร้อยมาก ไม่มีร่องรอยการนอนเลย ตอนแรกลู่อวี่ชิวรู้สึกหงุดหงิดที่เตียงในห้องนอนนี้ใหญ่เกินไป ทั้งสองคนนอนด้วยกัน แต่ตรงกลางกลับแยกออกจากกันราวกับเป็๲เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างฉู่กับฮั่น*[1]

แต่ต่อมาเธอก็พบว่า มู่จือเหยียนไม่ได้ตั้งใจจะขึ้นมานอนพักผ่อนเลย

เขาแค่นั่งอยู่บนโซฟาข้างหน้าต่าง อ่านหนังสือตลอดคืน

เขาเลือกอ่านหนังสือมากกว่าจะมองหน้าเธอ! ถ้าอย่างนั้น ทำไมเขาถึงมาค้างคืนที่ห้องนี้?

ลู่อวี่ชิวโกรธจนฟันกรอด แต่พอเดินออกจากห้อง กลับแสร้งยิ้มแย้ม

ลู่จิ่นเนี่ยนเดินออกมาจากห้องรับแขกพอดี เห็นลู่อวี่ชิวยันหลังอยู่ หล่อนทักทายเธอว่า “อรุณสวัสดิ์พี่สาว เมื่อคืนหลับสบายดีไหม?”

เธอมีรอยแดงรอบดวงตาชัดเจน เห็นได้ชัดว่าพักผ่อนไม่เพียงพอ

แต่ลู่อวี่ชิวกลับยืดตัวอย่างเกียจคร้าน "เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับเลย เพราะจือเหยียน…"

พูดมาถึงตรงนี้ หล่อนก็แสร้งทำเป้นเขินอาย “เอาเป็๲ว่า วันนี้พี่สาวต้องดูแลฉันให้ดี ๆ นะ ฉันปวดหลังมากเลย”

ลู่จิ่นเนี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰า “เธอมาอาศัยอยู่ที่นี่เพราะอ้างว่าตั้งท้อง ก็ทำตัวให้มันดีหน่อย อย่าโลภมาก เดี๋ยวเด็กในท้องจะเป็๲อันตรายขึ้นมา ระวังถูกไล่ออกจากบ้านไม่รู้ตัว”

ลู่จิ่นเนี่ยนมองข้ามไปโดยไม่สนใจ เธอหันหลังแล้วออกไปทำงาน

แม้ชีวิตจะพังพินาศไปแล้ว แต่ก็ยังต้องทำงานต่อไป

เมื่อเดินออกจากบ้าน กำลังจะเรียกแท็กซี่ ก็มีรถคันหรูสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหน้าเธอ

กระจกรถเลื่อนลงช้า ๆ มู่จือเหยียนพูดอย่างเ๾็๲๰า “ขึ้นรถ”

ลู่จิ่นเนี่ยนตกตะลึง เขาทำไมถึงอยู่ที่นี่? ไม่ใช่ว่าเขาออกไปแล้วเหรอ?

ตอนเช้า เธอได้ยินเสียงรถของเขาออกจากบ้านไปด้วยตัวเอง

มู่จือเหยียนไม่มีความอดทนกับเธอมากนัก เขาทวนคำพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰าว่า “ขึ้นรถ”

ลู่จิ่นเนี่ยนไม่กล้าปฏิเสธ ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็กำลังจะไปทำงานสายแล้ว ไม่มีทางเลือกนอกจากขึ้นรถ

รถแล่นไปอย่างรวดเร็ว ตลอดทาง ลู่จิ่นเนี่ยนอยากจะถามเขามากว่ากินยาผิดหรือเปล่า ทำไมถึงได้ใจดีส่งเธอไปทำงานแบบนี้?

แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เ๾็๲๰าและหม่นหมองของเขา เธอไม่กล้าถามอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

“คุณส่งฉันสี่แยกก็พอ เดี๋ยวฉันลงรถแล้วเดินไปเอง” ลู่จิ่นเนี่ยนพูด

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ มู่จือเหยียนก็เบรกกะทันหัน จอดรถข้างถนนอย่างรุนแรง เขาเอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้แน่น!

[1] เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างฉู่กับฮั่น หมายถึงเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างสองรัฐที่ขัดแย้งกัน