ตอนที่ 11 ลูกแมวน้อย (2)
คนคนนี้เกรงว่าจะไม่ใช่คนบ้างาน! ถ้าอย่างนั้นเห็นแก่ที่อยู่บ้านเขา พักฟรีกินฟรีก็แล้วกัน เสิ่นซีโหลวไปยังห้องตัวเอง หยิบเสื้อผ้าออกมาชุดหนึ่ง ยัดไปที่มือกู้อู๋เหยียน จากนั้นก็ผลักเขาเข้าไปในห้องน้ำ
นี่เป็ครั้งที่สองที่เสิ่นซีโหลวเข้าห้องกู้อู๋เหยียน ข้าวของเครื่องตกแต่งภายในห้องทั้งหมดเป็สีเทาโทนเย็นแบบเดียวกัน โทนสีนี้ทำให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ถ้ามีเวลาคงต้องขัดเกลารสนิยมของเขาจริงๆ เสียแล้ว
หลังจากกู้อู๋เหยียนเปลี่ยนชุดที่เสิ่นซีโหลวหยิบให้เสร็จ ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เป็ครั้งแรกที่เขาสวมเสื้อผ้าแบบหลวมสบาย จึงประดักประเดิดเล็กน้อย
เสิ่นซีโหลวเดินวนรอบหนึ่ง มองสำรวจกู้อู๋เหยียนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก่อนเลิกคิ้วขึ้น เขาสวมเสื้อสเวตเตอร์ถักสีดำตัวหลวมกับกางเกงยีน บวกกับลักษณะหล่อเหลาเ็าแบบนี้ เป็เดือนมหาวิทยาลัยได้สบายเลย!
กู้อู๋เหยียนถามอย่างกระอักกระอ่วน “ไปสวนสนุกต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วยเหรอ”
พอเห็นเสิ่นซีโหลวพยักหน้า กู้อู๋เหยียนเลยจำต้องยอมรับในโชคชะตาเสียแล้ว
ขณะที่ทั้งคู่มาถึงที่จอดรถ ก็พบหยางสวินที่ไปทำธุระกลับมาพอดี เมื่อหยางสวินเห็นการแต่งกายของกู้อู๋เหยียนในวันนี้ก็อึ้งงันไปเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นเสี่ยวเหยียนแต่งตัวมีชีวิตชีวาขนาดนี้
หยางสวินเอ่ย “นี่พวกคุณจะไปไหนเหรอครับ”
เสิ่นซีโหลวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ลุงหยาง พวกเราจะไปสวนสนุกกันน่ะ อีกเดี๋ยวลุงช่วยบอกพี่หลิวว่าไม่ต้องเตรียมอาหารให้พวกเรานะ”
ั้แ่เสิ่นซีโหลวมาอยู่ที่นี่ เขารู้สึกว่าเสี่ยวเหยียนไม่ได้ปิดกั้นตัวเองเหมือนเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด อีกฝ่ายควรจะไปสถานที่ที่คึกคักมีชีวิตชีวาให้มากหน่อย
ดังคำกล่าวที่ว่า ‘กลิ่นควันในโลก ปลอบประโลมจิตใจมนุษย์ปุถุชนได้มากที่สุด[1]’
“งั้นพวกคุณรีบไปกันเถอะครับ คนขับรถกลับมาพอดี”
กู้อู๋เหยียนกล่าว “ลุงหยาง ผมขับรถเองดีกว่า ไม่ต้องให้คนขับรถไปส่งหรอก”
เสิ่นซีโหลวน้ำลายหกกับรถสปอร์ตเฟอร์รารี่สีแดงในโรงรถมานานแล้ว ตัวรถเคลือบด้วยสีแดงสดที่มีกลิ่นอายโอ้อวดงดงามเป็พิเศษ ตัวถังแข็งแกร่งทรงพลังในสไตล์สปอร์ต การออกแบบ่ท้ายแสนประณีต เป็ตัวเลือกรถยนต์ในฝันของผู้ชายได้สบาย!
กู้อู๋เหยียนเห็นเขาจับจ้องเฟอร์รารี่ F8 คันนั้นนิ่งราวกับก้าวขาไม่ออกก็หยิบกุญแจออกมา แล้วเปิดประตูฝั่งที่นั่งคนขับ
เสิ่นซีโหลวเห็นดังนั้นก็เข้าไปนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับ พลางมองสำรวจในรถด้วยความตื่นเต้น ภายในตกแต่งด้วยเบาะหนังสีน้ำตาล ให้ััหรูหราดีเยี่ยม ลายเส้นสีดำบนเบาะนั่งยิ่งขับให้ดูทันสมัยมากขึ้น
ผู้ชายทุกคนต่างมีรถในฝันของตนเอง แต่เขาในตอนนี้บรรลุความฝันแล้ว อยากจะร้องรำทำเพลงเฉลิมฉลองสักหน่อยจริงๆ
กู้อู๋เหยียนชำเลืองมองเสิ่นซีโหลวที่เบิกบานใจ ขณะรอเขารัดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยค่อยออกเดินทาง แต่เหมือนว่าเ้าตัวจะตื่นเต้นจนลืมเื่นี้ไปแล้ว
เขาได้แต่หมดปัญญา จำต้องเอี้ยวตัวไปดึงเข็มขัดนิรภัยช่วยรัดให้เสิ่นซีโหลว
เสิ่นซีโหลวตะลึงงันกับการกระทำอันกะทันหันของอีกฝ่าย กลิ่นหอมเย็นจางๆ จากตัวกู้อู๋เหยียนโชยมาเตะจมูกเขา ผู้ชายตัวโตสองคนใกล้ชิดกันซะขนาดนี้ ให้ความรู้สึกคลุมเครืออย่างบอกไม่ถูก
กู้อู๋เหยียนที่รัดเข็มขัดนิรภัยเสร็จเงยหน้ามองเสิ่นซีโหลวซึ่งตัวแข็งทื่อเล็กน้อย พลางเอ่ยปากพูด “ผมกลัวว่าถ้ายังช้าอีก สวนสนุกจะปิดก่อนน่ะสิ”
‘น่าขายหน้าเหลือเกิน ตื่นเต้นจนลืมรัดเข็มขัดนิรภัยไปแล้ว’
เขามองกู้อู๋เหยียน กล่าวด้วยรอยยิ้มแหยอย่างเขินอาย “ขอบคุณนะ งั้นพวกเราก็ออกรถเถอะ”
พูดจบ กู้อู๋เหยียนก็เหยียบคันเร่งค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากวิลล่า เมื่อรถมาอยู่บนถนนใหญ่ก็กระแทกคันเร่งเพิ่มขึ้น ตามมาด้วยระบบเทอร์โบภายในที่เร่งความเร็ว ขับเคลื่อนอย่างรวดเร็วเหมือนสายฟ้า ไม่นานก็สลัดรถคันอื่นๆ บนท้องถนนไว้ข้างหลัง รถที่ตามหลังนั้นมองไม่เห็นกระทั่งไฟท้ายรถของพวกเขา
เชิงอรรถ
^ หมายถึง วิถีชีวิตของผู้คนในเมือง ชีวิตธรรมดาทั่วไป เป็นคำกล่าวที่ปลอบประโลมความคิดของมนุษย์ปุถุชนได้มากที่สุด
1K
![[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683779740_40115367.webp)
