ค่ำคืนอันแสนสงบดำเนินไปอย่างยาวนาน จากนั้นเมื่อยามเช้ามาถึงคนในหมู่บ้านต่างก็มารวมตัวกันที่ทางเข้าเพราะตอนนี้พ่อค้าในเมืองได้เดินทางมาถึงแล้ว
“ผู้นำหมู่บ้านต้าไม่เจอกันนานเห็นว่าวันนี้คนของท่านล่าสัตว์เวทได้หนึ่งตัวและสภาพยังดีอยู่ด้วยข้าเลยมาดูด้วยตัวเอง” พ่อค้ากล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
พ่อค้าคนนี้มีนามว่าพั่วเสอ ถึงแม้ร้านของพั่วเสอนั้นจะไม่ได้ใหญ่ที่สุดในเมืองแค่ว่าเื้ัของพั่วเสอก็ยิ่งใหญ่อย่างมาก พั่วเสอมาจากตระกูลพั่วที่เป็ขุนนางในเมืองหลวง แต่พั่วเสอไม่ชอบแก่งแย่งอำนาจในตระกูลจึงแยกตัวออกมาเปิดร้านเล็กๆ
“แน่นอน สภาพของสัตว์เวทแม้จะระดับหนึ่งดาวแต่ก็ยังสมบูรณ์ดี” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลายปีมานี้ทางหมู่บ้านได้ซื้อขายกับพ่อค้าคนนี้หลายครั้งและทางพั่วเสอเองก็เป็พ่อค้าที่ดีคนหนึ่ง
“ว่าแต่ใครกันที่สามารถสังหารสัตว์เวทระดับ 1 ดาวได้ บอกตามตรงแม้แต่จอมเวทระดับ 1-3 ก็ยังไม่แน่ว่าจะสามารถต่อสู้กับสัตว์เวทระดับ 1 ดาวได้เลย” พั่วเสอกล่าวด้วยสีหน้าแปลกใจ
“เขาคือชายหนุ่มในหมู่บ้านของเราวันนี้เป็วันที่อายุของเขาจะครบ 16 ปีพอดี ซึ่งพวกเราเองก็เตรียมจะจัดพิธีบรรลุกลายเป็ผู้ใหญ่ให้กับเขาอยู่” ผู้นำหมู่บ้านชี้ไปทางต้าิ
“โอ้ ไม่น่าเชื่อว่าน้องชายที่ร่างกายดูผมบางคนนี้จะเป็ผู้สังหารสัตว์เวทได้ อืมใหนละสินค้าข้าขอตรวจสอบดูก่อนว่าจะได้ราคาเท่าไหร่” พั่วเสอกล่าว
“แน่นอน มันอยู่ทางนี้” ผู้นำหมู่บ้านสั่งให้คนยกร่างของกระทิงสีแดงออกมาทันที
“นี่มันกระทิงสีชาด หนึ่งในสัตว์เวทที่ดุร้ายมากๆ ในบรรดาสัตว์เวทระดับ 1 มันเป็ตัวอันตรายมากเลยนะพวกเ้าสังหารมันได้ยังไง...เอ๊ะ เ้าใช้ธนูงั้นเหรอแต่มันเป็ไปได้ยังไงต่อให้เป็ธนูการที่พวกเ้าจะเข้าใกล้ในระยะ 100-200 เมตรโดยไม่ให้มันรู้ตัวมันแทบเป็ไปไม่ได้” พั่วเสอกล่าว
“พูดไปก็เหมือนกับว่าโกหกแต่ิเอ๋อสามารถยิงธนูจากระยะ 500 เมตรได้” ต้ากวนกล่าว
“บ้าไปแล้ว คนธรรมดาไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ แต่ไม่เป็ไรร่างของกระทิงตัวนี้สมบูรณ์มาก ร่างกายทุกส่วนครบสมบูรณ์เว้นแต่กระโลกของมันมีรูถูกเจาะเล็กน้อยแต่ไม่เป็ไร และจากที่ข้าประเมิณแล้วราคาอยู่ที่ 5 พันเหรียญทอง” พั่วเสอกล่าว
“อะไรนะ ห้าพันเหรียญทองงั้นเหรอ!!!!!!!” ผู้คนในหมู่บ้านต่างแสดงสีหน้าตื่นตระหนกออกมา
“ถ้าเป็สัตว์เวทระดับ 1 ดาวตัวอื่นแน่นอนว่าราคาไม่ได้เท่านี้แน่ แต่กระทิงสีชาดนั้นทุกส่วนของร่างกายล้วนแต่มีค่าและสภาพที่สมบูรณ์แบบนี้ก็หาได้ยากดังนั้นราคานี้ข้าคิดว่าเหมาะสมแล้ว” พั่วเสอกล่าว
“สมแล้วที่เป็ท่านค้าขายได้ยุติธรรมจริงๆ” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว
“แน่นอน การค้าขายที่ยุติธรรมย่อมทำให้ผู้คนอยากจะมาทำธุรกิจกับข้ากลับกันถ้าข้าเป็พวกชอบโกงชาวบ้านแล้วใครละอยากจะมาค้าขายกับข้า” พั่วเสอกล่าว
“สหายพั่วกล่าวได้ถูกต้อง วันนี้ทางเรากำลังจะเริ่มงานสหายพั่วสนใจอยู่ร่วมงานด้วยใหม” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว
“แน่นอนข้าเองก็สนใจเด็กหนุ่มของท่านเช่นกัน” พั่วเสอกล่าวด้วยสีหน้าสนใจเมื่อมองไปยังต้าิ
จากนั้นหมู่บ้านก็เริ่มทำพิธีอวยพรและแสดงความยินดีที่ต้าิอายุครบ 16 ปี หลังจากการอวยพรเสร็จก็มีงานเลี้ยงเล็กๆ เหล่าหญิงสาวในหมู่บ้านต่างก็แสดงสีหน้ารอคอยให้ต้าิสู่ขอพวกนางเร็วๆ สำหรับพวกนางแม้พวกนางจะไม่สามารถต้าิเอาไว้คนเดียวได้แต่มันก็ไม่สำคัญสำหรับพวกนางเลย
“ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง หลังจากงานเลี้ยงจบลงข้าจะต้องสู่ขอพวกนางมาเป็ของข้าให้ได้ถึงตอนนั้นความฝันที่จะสร้างครอบครัวขนาดใหญ่ของข้าก็จะสำเร็จ” ต้าิกล่าวในใจพร้อมกับยิ้มออกมาบนใบหน้า
ในขณะที่คนในหมู่บ้านกำลังมีความสุขกัน ทันใดนนั้นเองเสียงะเิก็ดังขึ้นหน้าหมู่บ้าน ทุกคนพากันแตกตื่นและวิ่งไปดู
“เป็พวกเ้า!!!!!!!” ต้าิกลายเป็โกรธเมื่อเห็นคนที่มา
แน่นอนว่าคนที่มาคือเ้าเมืองและบุตรชาย ทั้งสองพาคนมาจำนวนมากและยังมีขอมเวทระดับ 1-3 มาด้วย
“เ้าเมืองเ้าทำแบบนี้หมายความว่ายังไง” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า
“หมายความว่ายังไงงั้นเหรอ พวกเ้าไม่ยอมจ่ายภาษีและยังสังหารคนของข้าไป 1 คน โทษนี้พวกเ้าคิดว่ามันหนักหนาหรือไม่” เ้าเมืองกล่าวด้วยสีหน้าเ็า
“ภาษีเราจ่ายทุกปี แต่ปีนี้มันยังไม่ถึงเวลาจ่ายพวกเ้าก็มาเรียกเก็บแถมยังเรียกเก็บเพิ่มถึงสองเท่าอีกด้วยแล้วเ้าคิดว่าพวกเราจะมีจ่ายหรือยังไง” ต้ากวนคำรามออกมาด้วยความโกรธ
“ข้าคือเ้าเมือง ข้าบอกให้จ่ายตอนใหนพวกเ้าก็ต้องจ่าย และการเพิ่มของภาษีข้าเงอก็เป็คนกำหนดถ้าไม่มีปัญญาจ่ายก็ส่งหญิงสาวในหมู่บ้านมาเป็ทาสก็แล้วกัน” เ้าเมืองกล่าวด้วยสีหน้าเ็า
“โอ้ ข้าเองก็อยู่เมืองนี้มานานแต่ไม่เห็นจะเคยได้ยินเลยว่าเ้าเมืองเล็กๆแห่งนี้มีสิทธิ์ในการกำหนดราคาของภาษีและเก็บก่อนกำหนด” พั่วเสอที่ยืนอยู่ขมวดคิ้วและรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องจึงกล่าวออกไป
“พั่วเจอ!!!!!” เ้าเมืองกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว
พั่วเสอมาจากตระกูลพั่วในเมืองหลวงและตระกูลพั่วยังเป็ตระกูลที่ภักดีต่อจักรพรรดิหญิงซึ่งตรงข้ามกับตนที่ติดตามตระกูลหวัง
“เื่ภาษีท่านจักรพรรดิหญิงได้สั่งลงมาแล้วว่าราคาภาษีนั้นให้ทำตามคำสั่งจากวังหลวงห้ามเ้าเมืองเป็คนกำหนดเอง แล้วอีกอย่างการเก็บภาษีก่อนกำหนดเองก็เป็ข้อห้ามเช่นกัน ท่านเ้าเมืองหรือว่าท่านจะต่อต้านท่านจักรพรรดิหญิงกัน” พั่วเสอกล่าวด้วยสีหน้าเ็า
“สหายพั่วที่ท่านจะหมายความว่าตลอดหลายปีมานี้พวกเราถูกหลอกงั้นเหรอ” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวด้วยสีหน้าสั่นเทา
“ถ้าดูจากสถานการณ์ก็คงเป็แบบนั้นแล้วข้ายังสงสัยอีกว่าภาษีส่วนเกินที่ท่านเก็บเอาจากประชาชนนั้นท่านเอาไปทำอะไร” พั่วเสอกล่าวพร้อมกับหรี่ตาลง
“เหอ เหอ ในเมื่อเื่มันเป็แบบนี้มันก็ช่วยไม่ได้ ตอนแรกข้าแค่้าจะทำลายหมู่บ้านทิ้งและนำหญิงสาวในหมู่บ้านไปขายแต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ในเมื่อพวกเ้ารู้มากเกินไปข้าก็จำเป็ต้องสังหารพวกเ้าทิ้งทั้งหมด” เ้าเมืองกล่าวพร้อมกับเผยจิตสังหารออกมา
“แย่แล้วเ้าเป็สายลับของตระกูลหวัง” พั่วเสอแสดงสีหน้าตื่นตระหนกออกมา
“ถูกต้อง ข้าคือสายของตระกูลหวัง ตระกูลหวังที่ยิ่งใหญ่ยังไม่สหลายไปและอีกไม่นานก็จะกลับมาทวงอำนาจคืนแน่” เ้าเมืองคำรามออกมาด้วยสีหน้าบ้าคลั่ง
1K
