ตอนที่ 17
เช่าเรือนและร้านค้า
วันรุ่งขึ้น จางมู่หลินพาเสี่ยวเฉินขึ้นเขาไปด้วยตามที่สัญญาไว้ แต่เพราะพลังยุทธ์ของเด็กคนนี้เพิ่งอยู่แค่ขั้นหนึ่ง ใช้วิชาตัวเบาวิ่งตัดข้ามเขาไม่นานก็หมดแรง เขาจึงแบกอีกฝ่ายขึ้นบ่าแล้วเดินทางต่อ
“!!”
การที่ตนเองหมดแรงแล้วถูกคุณชายแบก เสี่ยวเฉินรู้สึกละอายใจมาก แต่พอถึงหน้าผาสูงชันเขาก็ใและหวาดกลัวจนแทบหมดสติ
“คะ…คุณชาย...” หน้าผาสูงชันขนาดนี้ข้าจะลงไปได้อย่างไร!?
“อยู่นิ่ง ๆ อย่าขยับ ถ้ากลัวก็หลับตาไว้” จางมู่หลินพูดจบก็ใช้วิชาตัวเบาลงจากหน้าผาเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่เนื่องจากมีคนเพิ่มมา เขาจึงใช้พลังธาตุไม้ควบคุมเถาวัลย์ตามหน้าผาเพื่อช่วยผ่อนแรง ใช้เวลาไม่นานก็ลงมาถึงด้านล่างได้อย่างปลอดภัย
“ขะ…ข้าช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก…” พอถูกคุณชายวางลงพื้น เสี่ยวเฉินก็แข้งขาอ่อนล้มพับลงไปนั่งกับพื้นทันที ั้แ่เกิดมา นี่เป็ครั้งแรกที่เขาใและหวาดกลัวจนแทบลืมหายใจ!
“แค่นี้เ้าก็ใจนแข้งขาอ่อนแล้ว ใช้ได้ที่ไหน”
“ข้าไม่เป็ไรแล้ว ไปกันเถอะขอรับ!” ได้ยินน้ำเสียงล้อเลียนของคุณชาย เขาก็มีแรงฮึด รีบลุกขึ้นมาทันที แต่ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นไม่หยุด ดูแล้วน่าเวทนานัก
“เ้าเด็กอวดเก่ง” จางมู่หลินส่ายหน้ายิ้ม ๆ พลางพยุงอีกฝ่ายไปนั่งพักที่หินก้อนใหญ่ ก่อนจะส่งถุงหนังใส่น้ำให้ดื่ม
“ข้าไม่เป็ไรแล้วจริง ๆ นะขอรับ...เอ๊ะ นี่น้ำอะไร?” เสี่ยวเฉินจะปฏิเสธว่าตนเองไม่เป็อะไรแล้ว แต่พอได้ดื่มน้ำที่คุณชายส่งให้ ก็รู้สึกมีกำลังวังชาและมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที จึงอดจิบอีกหลายอึกไม่ได้
“มันคือชาสมุนไพร” เขาไม่ชอบรสชาติของใบชาที่ซื้อมาจากในเมือง ก่อนหน้านี้เลยเก็บใบชาูเามาผสมกับสมุนไพรหลายอย่างทำเป็ชาดื่มเอง แถมยังเพิ่มสมุนไพรวิเศษที่ลองปลูกไว้บนูเาและใช้พลังธาตุไม้เร่งให้โตลงไปด้วยเล็กน้อย
ถึงจะนำสมุนไพรวิเศษลงปลูกในดินธรรมดาที่ไม่มีปราณวิเศษ ทำให้ไม่ต่างจากสมุนไพรทั่วไป แต่สรรพคุณก็ยังยอดเยี่ยมกว่าสมุนไพรธรรมดาหลายเท่า พุ์ธรรมดาดื่มแล้วจะมีกำลังวังชาเพิ่มขึ้นหรือพลังฟื้นขึ้นมา ก็ไม่ใช่เื่แปลก
พอเสี่ยวเฉินฟื้นพลังขึ้นมาแล้ว จางมู่หลินก็พาเขาเข้าเมือง ทันทีที่ได้เห็นผู้คนและความคึกคักตลอดสองข้างถนน เสี่ยวเฉินก็เก็บอาการดีใจเอาไว้ไม่อยู่ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ออกมาข้างนอกและไม่ได้เจอผู้คนมากมายเช่นนี้
“เ้าอยากกินอะไรหรือชอบอะไร ก็ซื้อเอาได้เลย” จางมู่หลินยัดถุงเงินที่มีเงินอยู่หลายก้วน รวมแล้วประมาณห้าตำลึงใส่มืออีกฝ่าย ถือเป็ค่าขนม
(1 ก้วน (หรือพวง) = 1,000 เฉียน (เรียกเหวิน หรือ อีแปะก็ได้) = 1 ตำลึงเงิน (เหลี่ยง))
“คะ…คุณชาย นี่มันมากเกินไปขอรับ!” เสี่ยวเฉินเปิดดูข้างในถุงเงินแล้วก็ต้องใ เขาไม่เคยได้จับเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน จึงไม่กล้ารับไว้ พยายามส่งคืนให้คุณชาย
“ไม่ต้องคืน ข้าให้เ้า นี่ยังแค่เล็กน้อย ข้าเคยบอกแล้วว่าต่อไปจะให้เ้าได้กินเนื้อทุกวัน…”
ที่ผ่านมาเสี่ยวเฉินกับแม่นมหวังจงรักภักดีและดูแลจางมู่หลินคนเดิมเป็อย่างดีมาตลอด แม้ว่าต้องอดมื้อกินมื้อก็ตาม ในเมื่อเขามาอยู่ในร่างนี้ และเคยพูดไปแล้วว่าจะดูแลทั้งสองคนเป็อย่างดี เขาย่อมไม่ผิดคำพูด เงินห้าก้วนแค่นี้ถือว่าเล็กน้อยมากจริง ๆ ต่อไปเขายังจะให้เงินทั้งสองคนทุกเดือนด้วย
“ขอบคุณมากขอรับ…” เสี่ยวเฉินสูดจมูก น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วเก็บถุงเงินไว้ในอกเสื้อด้วยท่าทางทะนุถนอม เพราะกลัวว่าถ้าห้อยไว้ที่เอวจะถูกขโมยได้ง่าย
จางมู่หลินเห็นท่าทางเก็บเงินอย่างทะนุถนอมคล้ายไม่กล้านำออกมาใช้ ก็ส่ายหน้ายิ้ม ๆ แต่ไม่ได้ว่าอะไร เขาพาอีกฝ่ายเดินไปตามถนนและเลี้ยวผ่านตรอกสองสามครั้ง เพื่อไปดูเรือนที่้าเช่า
เรือนหลังนี้มีขนาดใหญ่ไม่ต่างคฤหาสน์ ได้ยินนายหน้าบอกว่าเ้าของเดิมเป็พ่อค้าที่เปิดเหลาสุราอยู่ในเมือง แต่ไม่รู้เหตุใดถึงได้รีบร้อนย้ายออกไป ทั้งร้านค้าและเรือนหลังใหญ่จึงได้ปล่อยให้คนเช่า
ตอนแรกจางมู่หลินคิดจะเปิดร้านสุราเล็ก ๆ ไปก่อน แต่พอเ้าของเรือนหลังนี้มีเหลาสุราที่ปล่อยเช่าด้วย ถ้าเช่าพร้อมกันจะลดราคาได้อีก เขาจึงตัดสินใจเช่าไว้ทั้งคู่ และทำสัญญาเช่าระยะยาวไว้สี่ปี ที่ทำเช่นนี้เป็เพราะอีกสี่ปีข้างหน้า “จางมู่หลิน” จะถูกตระกูลจางรับกลับเมืองหลวง ถึงเวลานั้นเขาก็จะย้ายทุกอย่างไปที่เมืองหลวงด้วย
อันที่จริงเขาจะใช้พลังธาตุไม้เร่งโสมูเาธรรมดาให้กลายเป็โสมอายุร้อยปี แล้วนำไปขายหาเงินก็ย่อมได้ แต่ถ้าทำเช่นนั้นบ่อยครั้งเข้า จะกลายเป็ที่สงสัยได้ เมืองอวิ๋นหยางจะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จะว่าเล็กก็เล็ก ถ้าเกิดอยู่ดี ๆ มีโสมร้อยปีหรือสมุนไพรล้ำค่าหายากโผล่มาบ่อยเกินไป อาจจะกลายเป็เื่ใหญ่และเป็ที่จับตามองขึ้นมา
ตอนนี้เขาเป็แค่มนุษย์ธรรมดา ไม่ได้มีพลังของผู้ฝึกตนเหมือนในอดีต ถึงจะมีพลังยุทธ์และพลังธาตุไม้ แต่ถ้าถูกคนมีอำนาจใหญ่โตจับตามองหรือล่วงรู้ความลับเข้า คงไม่สามารถปกป้องตัวเองได้
ชีวิตที่แล้วเขาถูกฆ่าตายเพราะได้ของล้ำค่าอย่างจักจั่นหยก พอได้มีชีวิตใหม่แล้ว เขาต้องระมัดระวังและรอบคอบให้มาก
ส่วนการหาเงินจากบ่อนพนัน แม้จะได้เงินมาง่ายดาย แต่ก็ไม่ควรทำบ่อยเช่นกัน เพราะฉะนั้นการหาเงินด้วยวิธีธรรมดาอย่างการเปิดร้านน่าจะดีกว่า
หลังจากลงนามในสัญญาเช่าและจ่ายเงินเรียบร้อย จางมู่หลินก็พาเสี่ยวเฉินเข้าไปสำรวจด้านใน
ส่วนนายหน้าที่รับเงินมาแล้วแต่ยังอยู่บริเวณหน้าประตูใหญ่ ลอบมองคุณชายน้อยสองคนที่เข้าไปในเรือนด้วยสายตาสอดส่อง ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็เพียงเด็กยังไม่โตคนหนึ่ง จึงคิดจะเอาเปรียบเล็กน้อย แต่พอััได้ถึงพลังคุกคามที่แผ่ออกมา ก็ใจนไม่กล้าคิดอะไรนอกลู่นอกทาง และไม่กล้าแม้แต่จะสบตา
ไม่รู้ว่าเป็คุณชายน้อยบ้านใด ถึงจ่ายเงินเช่าเรือนกับร้านค้าเป็เงินก้อนใหญ่ โดยไม่มีผู้ใหญ่หรือคนในครอบครัวมาด้วย…
❈
ทางด้านเว่ยหยางกับน้องชายที่เก็บของรอไว้ั้แ่เมื่อวาน ตอนนี้กำลังชะเง้อคอมองไปที่ประตูเป็พัก ๆ บางครั้งก็จะออกไปดูถนนด้านหน้าด้วย ถึงคุณชายผู้นั้นไม่ได้บอกว่าจะแวะมาเมื่อใด แต่เขาก็ยังมีความหวัง
เมื่อวานเขาเอาโสมร้อยปีให้มารดากิน แม้เพียงแค่ชิ้นเล็ก ๆ แต่อาการของมารดาก็ดีขึ้นมาก สามารถลุกออกมาเดินได้ ทำให้เขากับน้องชายดีใจจนน้ำตาไหล พอเห็นว่าสายแล้ว แต่คุณชายผู้นั้นยังไม่มา เว่ยหยางจึงกำชับน้องชายหลายคำ ก่อนจะออกไปที่ร้านขายผ้าเพื่อบอกว่าต่อไปตนจะไม่มาทำงานแล้ว
ผู้ดูแลร้านผ้าเห็นว่าสายแล้วแต่เว่ยหยางยังไม่มาทำงาน ก็ก่นด่าในใจไปหลายรอบ พอเห็นอีกฝ่ายเดินมาหยุดอยู่หน้าร้าน เขาก็โมโหจนหน้าดำหน้าแดง คิดจะเอาเื่หักเงินค่าแรงที่มาสายหรือไล่ออกมาขู่ แต่ก็ยังช้าเกินไป
“ต่อไปข้าจะไม่มาทำงานแล้ว ขอบคุณที่ดูแลมาตลอด...” เว่ยหยางโค้งศีรษะให้ผู้ดูแลร้าน ก่อนจะหันหลังกลับ ถึงที่ผ่านมาจะถูกเอาเปรียบอยู่ตลอด แต่เพราะได้ทำงานที่นี่ เขาจึงมีเงินซื้อยาให้มารดา ดังนั้นจึงรู้สึกขอบคุณอยู่เสมอ
“เ้าเด็กบ้า! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ข้าแค่ล้อเ้าเล่น!” ตอนแรกผู้ดูแลร้านไม่คิดว่าเว่ยหยางจะลาออก แต่พอเห็นท่าทางเหมือนไม่ได้ล้อเล่นของอีกฝ่าย เขาก็รีบะโตามหลัง คนงานที่ซื่อสัตย์ทำงานดี ไม่มีปากเสียง แถมค่าแรงยังถูกแบบนี้ จะไปหาที่ไหนได้อีก
“เดี๋ยวข้าจะขึ้นค่าแรงให้เ้า!” เขาคิดว่าเอาเื่เพิ่มเงินค่าแรงมาล่อ เ้าเด็กที่ยอมลำบากเพื่อหาเงินซื้อยารักษามารดาที่ป่วย ต้องยอมกลับมาแน่นอน แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง เมื่ออีกฝ่ายเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมามอง
“เพ้ย! แล้วอย่ากลับมาขอร้องอ้อนวอนข้าก็แล้วกัน!” ผู้ดูแลร้านคิดจะถ่มน้ำลายใส่พื้นด้วยความโมโห แต่พอเห็นสายตาของคนที่ผ่านไปผ่านมา ก็รีบกลืนน้ำลายและกลับมามีท่าทีพินอบพิเทาทันที…
(สมัยราชวงศ์ถัง ผู้ที่ถุยน้ำลาย ปัสสาวะ หรือทิ้งขยะในที่สาธารณะ จะถูกโบยด้วยไม้พลอง 60 ครั้ง และเ้าหน้าที่ทางการจะได้รับโทษเช่นเดียวกัน หากละเลยปล่อยให้มีคนทิ้งขยะ)
โปรดติดตามตอนต่อไป
จางมู่หลินนี่พระเอกชัด ๆ ส่วนพระเอกตัวจริงก็ค่าตัวแพงมาก ไม่ต้องมีแล้วก็ได้มั้ง 5555
เสี่ยวเฉินก็น่ารัก เว่ยหยางก็น่ารัก แง อยากลูบหัว
5K
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)
