"อย่าดิ้น...อืม"
เสียงหลี่รุ่ยแหบพร่า ปากบอกห้ามนางดิ้น แต่เขากลับขยับสโพกเข้ามา ไป๋เจินจูเผลอยกสโพกตอบรับ รู้สึกเจ็บแปล๊บแปลก ๆ
"อ๊ะ" นางหลุดปากครางออกมา
"อยู่นิ่งๆ...ชายาของข้า" เขาพึมพำเสียงแหบ ขณะเริ่มขยับเข้าออก รู้สึกถึงความเปียกชื้นที่เอ่อล้นชโลมตัวตนของเขา
เมื่อรู้ว่านางพร้อมถึงที่สุดแล้ว เขาก็ถอนกายออกแล้วดันเข้าไปใหม่จนลึกและสุด
"อ๊า! ข้าเจ็บ!" ไป๋เจินจูกรีดร้องน้ำตาไหล เล็บจิกบ่าบุรุษที่กำลังรังแกนางแน่น "ท่านเอาอะไรเข้ามา!"
"ชู่ว" เขากระซิบริมหูนาง ่ล่างขยับเข้าออกช้า ๆ "อย่าเกร็งชายารัก...ผ่อนคลาย เดี๋ยวก็ดีขึ้น"
นางหายใจเข้าออกช้า ๆ พยายามปรับตัวอย่างที่เขาบอก ไม่นาน...ความรู้สึกเจ็บก็เบาบางลง ความรู้สึกแปลก ๆ เข้ามาแทนที่
นางรู้สึก...ใจสั่นหวิว ยามสโพกหนาแทรกกายเข้ามา ัักันเป็จังหวะทำให้นางหลุดคราง
"อื้อ" นางครางรับััหนักหน่วง
สมองตื้อไปหมด รู้สึกว่าร่างกายนี้เหมือนไม่ใช่ของตน เมื่อถูกบุรุษ้าโยกขยับตามใจ นางเงยหน้ามองความมืดที่ปกคลุมดวงตาเหม่อลอย เสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าด
เสียงกระเส่าของบุรุษ...
เสียงเนื้อกระทบเนื้อ...
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ไป๋เจินจูตัวอ่อนอย่างคนหมดแรง เมื่อบุรุษที่รังแกนางจับพลิกขยับท่าไหน นางก็ตัวอ่อนทำตามหมด
เสียงครางแ่เบาของชายหญิงดังมาจากเรือนหอ
บรรดาข้ารับใช้ที่อยู่บริเวรนั้น รวมไปถึงองครักษ์เงาที่คอยคุ้มกัน ต่างยกมือขึ้นปิดหูกันเป็แถว เมื่อเสียงรบรากันบนเตียง ยิ่งดึกยิ่งดัง จวบจนรุ่งสางถึงจะเงียบไป...
6K
