สองหัวหมู่กำลังเงอะๆเงิ่นๆไม่รู้จะทำอย่างไรดี จู่ๆก็มีเสียงง้าวแหวกอากาศพุ่งตรงเข้ามา เสือร้ายรับรู้โดยสัณชาตญาณ มันรีบกระชากแขนแล้วหลบฉากออกมา
"อ๊ากก"
เตงหม้อร้องโหยหวลดังก้องป่า แล้วหมดสติในทันที
"ฟ้าวว.ปึ่ก"
เสียงโลหะหนักกระทบพื้นจมลงไปหนึ่งฟุต นั่นทำให้รู้ว่าผู้ที่ปามันมาทรงพลังมากแค่ไหน สองหนุ่มมองอาวุธยาวที่ปักอยู่ตรงหน้า แล้วรู้สึกฉิวกายยิ่งนัก
ส่วนเสือแม่ลูกอ่อนคาบแขนเตงหม้อคาปาก แล้วเพ่งสายตาดุร้ายไปยังมนุษย์ที่ขี่ม้าตรงเข้ามา
"ท่านแม่ทัพเตงเมา" เฉินหลงและฉีเซินเอ่ยชื่อ เมื่อเห็นนายทหารที่ห้อม้ามาอย่างชัดเจน
"นึกไม่ถึงว่าวันนี้ ข้าจะเจอทั้งเสือทั้งคน ที่สร้างปัญหาให้กับข้า" เตงเมารั้งม้า แล้วกล่าวอย่างหงุดหงิด
"ว๊าก.ก่ากกๆ.โอ๊ว.มีเสืออยู่แถวนี้ด้วยเหรอ วันก่อนไม่ยักจะเจอ ไม่อย่างนั้นล่ะก็..ฮึ่ม."
"ไม่อย่างนั้นจะทำไม?" นายกองฉินที่ตามมาเอ่ยถาม
"ไม่อย่างนั้น จะตัดจู๋ของมันมาดองเหล้า เขาว่ากันว่าเป็ยาโป๊ชั้นเยี่ยม.เด็ดนักเชียว"นายกองลิหุนบิดนิ้วมือไปมา อย่างกระเหี้ยนกระหือ
"ไอ้ปัญญานิ่ม แหกตาดูให้ดี นั่นมันเสือตัวเมีย เซาะกราวขนาด#" เตงเมาขึ้นเสียงตำหนิคนด้อยปัญญา
แม่เสือยืนจังก้าไม่กริ่งเกรง แล้วเขมือบแขนลงคอให้เห็นเป็ประจักษ์ จากนั้นจึงค่อยๆเดินเยื้องย่างเข้าป่าไป
"หึ.หึ.ดูท่าทางของนางสิ ทำเป็เชิดหยิ่งไม่สนใจพวกเราเลย" นายกองฉินส่ายหน้าถอนใจยาว
"ปล่อยมันไปก่อน เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยส่งคนไปล่ามัน" แม่ทัพใหญ่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ แล้วขี่ม้าไปหยิบง้าวที่ปักอยู่ขึ้นมา
จากนั้นมองไปยังเตงหม้อที่แขนขาขาด นอนสงบนิ่งหายใจรวยริน แววตาเย็นะเืกวาดไปที่สองนายสิบทหาร
"ข้าบอกพวกเ้าแล้วใช่ไหม หากละเลยหน้าที่ ไม่ดูแลน้องชายของข้าดี จะมีจุดจบเช่นไร"
"ช้าก่อนท่านแม่ทัพ พวกข้าพยายามปกป้องท่านเตงหม้ออย่างดีที่สุดแล้ว" ฉีเซินละล่ำละลักแก้ต่าง ส่วนเฉินหลงเห็นท่าไม่ดีเตรียมวิ่งหนี
"ควับ"
เสียงง้าวผ่าร่างฉีเซินและเฉินหลงขาดครึ่งในดาบเดียว จบชีวิตสองคู่หูอย่างเรียบง่าย
"หึ.พวกเ้าพยายามน้อยเกินไป" มันสะบัดง้าวเล่มโตยืนม้าตระหง่าน
"ท่านแม่ทัพ เรียกหมอมาดูอาการท่านเตงหม้อดีหรือไม่ขอรับ?" นายกองฉินเอ่ยเสนอแนะ
"โอ๊ยย.ครึ่งผีครึ่งคนแบบนั้น! จะเก็บไว้ทำไม ท่านไม่รู้จักนิสัยของนายท่านซะเลย" ลิหุนส่ายหน้าขยับยิ้ม
เตงเมามองไปยังร่างอันบอบช้ำ รู้สึกหดหู่ใจยิ่งนัก แล้วตัดสินใจลงดาบ สังหารเตงหม้อเพิ่มอีกคน
"หวังว่าเ้าจะอโหสิกรรมให้ข้า ข้าวของที่ชำรุดในา เลี้ยงไว้ก็เสียข้าวสุก"
"เป็ยังไงล่ะ ข้าบอกแล้ว"
ลิหุนทำท่าเชือดคอ ยักคิ้วให้นายกองฉิน จากนั้นเตงเมาจอมโหด จึงสั่งการให้ทหารฝังศพบุคคลทั้งสาม แล้วควบม้ากลับเข้าค่าย
—------------
ฝ่ายหม่าเหลียงขี่เ้าเหลืองมาพักใหญ่ ครั้นพอหันกลับมาไม่เห็นพลม้าตามมา จึงค่อยโล่งใจ
"เฮ้อ.ในที่สุดก็หลบหนีพวกมันได้สักที บัดนี้ดินแดนตอนเหนือปั่นป่วนวุ่นวาย เต็มไปด้วยกองทัพกบฎ เราควรจะไปที่ใดดี"
สมองของพรานหนุ่มปั่นป่วนยุ่งเหยิง ด้วยไม่มีความรู้ทางภูมิศาสตร์ในสมัยนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดศีรษะ เนื่องจากเสียโลหิตมากเกินไป จึงสิ้นสติฟุบลงกับคอม้า
ไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปกี่มากน้อย หยาดน้ำค้างพร่างพรม จนร่างของชายหนุ่มเปียกชื้น เขาค่อยๆฟื้นคืนสติ
"โอยย.เจ็บเหลือเกิน แค่กๆ.คอแห้งหิวน้ำชะมัด"
ร่างกายปวดเมื่อยอ่อนล้าเนื่องจากจับไข้ แต่เขากลับรับรู้ถึงความชุ่มชื้น จากหยดน้ำที่เกาะอยู่บนใบหน้า จึงได้เผยอริมฝีปากแห้งผาก เอามือลูบหน้าเลียหยดน้ำค้าง พอให้คลายกระหาย
ครั้นพลิกกายมองท้องฟ้ายามรุ่งอรุณ พลันเจ็บแปลบแทบขาดใจ เนื่องจากทับลูกศรที่ฝังอยู่บนแผ่นหลัง เหลือก้านไม้ยื่นออกมาเกือบ 2 นิ้ว จึงค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่ง
"เราอยู่ที่ไหน ยังไม่ตายอีกเหรอเนี่ย อูย.ตัวร้อนชะมัด แสดงว่าาแเริ่มติดเชื้อแล้ว ขืนปล่อยไว้ไม่รักษาให้ดี คงเป็ผีเฝ้าป่าในไม่ช้า"
ชายหนุ่มกัดฟันลุกขึ้นยืน ด้วยธาตุแท้ทรหดจากการฟิวชั่น จึงทนทานอดกลั้นได้มากกว่าคนธรรมดามาก
"เอ.ม้าที่เราขี่มา หายไปไหนซะแล้ว"
เขาถอนใจยาวให้นึกเสียดายม้าศึกชั้นดี สุดท้ายหาได้กิ่งไม้แห้ง พอเหมาะมือยาวพอสมควร จึงพอค้ำกายให้เดินเหินไปได้อย่างเต่าทาก
"อ้าว.ไอ้หนุ่มมาจากไหนกันล่ะนั่น ท่าทางาเ็มากทีเดียว" ชายแก่แบกฟืน ไต่ถามด้วยอารี
"ข้าชื่อหม่าเหลียง พอดีเจอเสือที่กลางป่า จึงได้รับาแมา" ชายหนุ่มโคตรดีใจ ที่ได้เจอะเจอผู้คน จึงพลั้งปากตอบไปโดยไม่ยั้งคิด
คำพูดของเขา ทำให้ตาเฒ่าเจิงคิดสงสัย 'เอ.ชายผู้นี้ช่างพิกลนัก ดูจากรอยาแ คงได้รับาเ็จากการสู้รบมากกว่า ไม่ใช่าแที่เกิดจากสัตว์ร้ายอย่างแน่นอน จำเราจะต้องถามหยั่งเชิงมัน' คิดแล้วจึงเอ่ยปากถามไถ่ว่า
"พ่อหนุ่มเป็คนที่ไหนล่ะ"
"ข้าเป็พรานป่าอาศัยอยู่ที่เมืองกว่างหยาง" หม่าเหลียงพาซื่อ ตอบโดยไม่คิดปิดบัง
ชัดเจนกับคำตอบ เฒ่าเจิงกวาดตาสำรวจั้แ่หัวจรดเท้า เมืองกว่างหยางตอนนี้ยังไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองของพวกเรา ท่านแม่ทัพเตงเมากำลังยกทัพไปปราบ ชะรอยมันจะเป็ทหารแตกทัพ หากแม้นเราแจ้งทหารให้มาจับตัวมัน คงจะได้เงินรางวัลมิใช่น้อย
"ไม่ทราบว่า ท่านลุงมีสิ่งใดจะถามอีกหรือไม่"
"โอ๊ะๆๆ.ไม่มีแล้วๆ พ่อหนุ่ม.อาการของเ้าแย่มากเลย ไปพักผ่อนที่บ้านของลุงก่อนจะดีกว่า"
"แหม.ขอบคุณครับ เกรงใจจัง"
1K
