ตอนที่ 3
โจรป่าจ้าวเหวิน
~~~ สามวันต่อมา ~~~
ชาวบ้านยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ป้ายชื่อหมู่บ้านถูกซ่อมแซมดีแล้ว มันเอนล้มลงเพราะแรงลมพัด วิถีชีวิตยังคงเดิม ไม่ว่าจะ
ปลูกผัก เกี่ยวข้าว ตัดไม้ ทำฟืน เลี้ยงสัตว์ตามฤดูกาล แต่ปีนี้หนาวกว่าปีก่อนจริงๆ จนสัตว์เลี้ยงรวมถึงสัตว์ที่อยู่ในป่าต่างปรับตัวกันไม่ทัน
แข็งตายไปบ้าง หิวตายไปบ้าง
~~~จู่จู่ เสียงขบวนม้าทัพใหญ่ก็กลับเข้ามาอีกครั้ง~~~
(กุบกับ กุบกับ ครืน ครืน)
ชาวบ้านแหงนหน้ามอง แล้วคุยกัน
“คงเป็ขบวนของแม่ทัพจิวอีกแล้วละสิ”
“ข้าสงสัยว่า น่าจะมาชวนไปเป็ทหารรับใช้ราชวงศ์ล่ะมั้ง”
เสียงชาวบ้านซุบซิบๆ กันในกลุ่ม
มองเห็นไกลๆ สุดลูกหูลูกตา รอยเท้าม้าเป็สายยาว ไอเย็นหิมะฟุ้งตลบอบอวล ด้วยความเร็วเสียดทานกับแรงลม ทำให้เกิดพลังวายุหมุนวนเป็วงกลมจากด้านหน้าไปสู่ท้ายขบวน เสียงคลื่นลมแรงเสียงดัง
“วู้ วู้ วู้...........ฟ้าว...........วู้ วู้ วู้”
ประกอบกับเสียงเท้าม้า
“กุบกับ กุบกับ ครืน ครืน”
เสมือนดั่งพายุหิมะกำลังมา
“วู้ วู้ วู้...........ฟ้าว...........วู้ วู้ วู้”
“กุบกับ กุบกับ ครืน ครืน”
ยิ่งมองดู ยิ่งรู้สึกว่ามันใหญ่กว่าขบวนครั้งก่อนมาก จนชาวบ้านบางคนเริ่มผวา
“ข้าว่า ไม่น่าจะใช่กองทหารของแม่ทัพจิวนะ เอาไงดีพวกเรา!”
ขบวนม้าเริ่มพุ่งเร็วพุ่งแรงขึ้น ครึ้มทะมึน เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
แต่ทว่ามีบางสิ่ง ที่พุ่งออกมาเร็วกว่า!
“ฟ้าววววววววววว”
“ฉับ!”
เหล็กแหลมพุ่งเข้ามาเสียบหน้าอกของชายหนุ่มในหมู่บ้านที่กำลังยืนมองอยู่เข้าอย่างจัง ถึงกับล้มทั้งยืน
ทุกคนใ หวาดผวา สาวๆ กรีดร้อง และยังกระหน่ำเหล็กแหลมเข้ามานับไม่ถ้วน ที่แท้มันคือลูกดอกธนูไม้แดง มีหัวปลายโลหะที่ถูกขัดเหลาให้แหลมคม
ท้องฟ้าที่เป็สีครามกับกลายเป็สีครึ้มเพราะถูกแทรกซึมด้วยลูกดอกที่ปล่อยมาจากคันศรนับร้อย
เสียงหวีดร้อง ตะเกียกตะกายหนีตายโกลาหล ฝูงม้าวิ่งเข้ามาจนถึงหมู่บ้าน ถล่มฟาดฟันทุกอย่างราบเป็หน้ากลอง
“พวกมันคือโจรป่า!”
ชาวบ้านคนหนึ่งะโบอกก่อนถูกฟัน
“ปล้นมันให้หมด เผามันให้ราบ เอาผู้หญิงมาเป็ทาสบำเรอ ผู้ชายฆ่าทิ้งซะ วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
จ้าวเหวิน หัวหน้ากองโจร ออกคำสั่งให้สมุน ปล้น ล่า ฆ่า ไปทั่วหมู่บ้าน เสียงตะเบ็งะโด้วยความโเี้ ปลุกใจลูกน้อง ที่อยู่บนหลังม้า ตวัดดาบฟันฝ่าฝูงคน ฟาดฟันคนแล้วคนเล่า แล้วจุดไฟเผาเพลิงไฟไหม้เกรียมเป็กองเพลิงใหญ่ เป็เปลวไฟที่สูงใหญ่กว่าในงานเลี้ยงยิ่งนัก มันไม่ใช่เปลวไฟแห่งความสนุก แต่มันคือโศกเศร้าที่เผาผลาญทุกสิ่งวอดวาย
“ท่านย่าตามข้ามา!”
หลินหลิน จูงมือพาแม่เฒ่าวิ่งหนีล้มลุกคลุกคลาน เกลือกกลิ้งไปกับหิมะที่หนาเตอะ อ้อมไปทางด้านหลังเขา เพราะรู้ว่าตรงที่นั้น ที่ที่เคยวิ่งเล่น มันมีทางลาดลงไปตามแนวเขาด้านล่าง มันคือทางหนีสุดท้ายที่จะรอดไปได้
“ตามข้ามาท่านย่า เราต้องรีบไปบอกแม่ทัพจิว พวกเขาจะต้องช่วยเรา!”
“แฮ่ก แฮ่ก”
เสียงหอบเหนื่อยของเธอและท่านย่า
ทั้งวิ่งหนีทั้งประคองคนชรา ทั้งคู่ต่างไถลลื่นไปกับทางหิมะด้วยความตื่นตระหนก ชุลมุน วุ่นวาย
มองไปรอบๆ เห็นเด็กน้อยร้องไห้ ผู้ชายถูกฆ่า ผู้หญิงถูกจับความโกลาหลประดังเข้ามา
กองโจรยังถล่มอยู่ที่หน้าหมู่บ้าน
ไม่นานนัก เ้าสมุนโจรคนหนึ่งก็เหลือบเห็นแม่เฒ่ากับหลินหลินกำลังวิ่งหนีออกนอกหมู่บ้าน จึงควบม้าวิ่งมาดัก เพราะเห็นว่าเป็เด็กผู้หญิง พวกมันถึง้าจับเอาไว้เป็ทาสบำเรอ
“จะไปไหนจ๊ะสาวน้อย”
โจรใจร้ายพูดจาด้วยท่าทางที่น่าสะอิดสะเอียน ก่อนที่มันจะหันไปหาหญิงชรา
“สวัสดีแม่เฒ่า คนแก่ๆ อย่างเ้าอยู่ไปก็รกโลก ถ้าอย่างนั้นข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้ก็แล้วกัน!”
มันง้างดาบยาวบนหลังม้า แล้วฟันไปที่หัวแม่เฒ่า..................แต่
“โป๊ก”
“อะไรกันนี่”
เสียงสมุนโจรร้องโอดครวญด้วยความสงสัย
ก้อนหินล่องลอยมาจากไหนไม่รู้ มันไม่ทันมองเห็น พุ่งเข้าโดนหัวซะเต็มใบ หัวแตกแดง เือาบนองหน้า
จากนั้นก็มาเป็ชุด
“โป๊กๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
จนมันสลบเหมือดล้มหงายหลังตกม้าไป หลินหลินร่อนก้อนหินถล่มใส่หัวมันเสียชุดใหญ่ กลุ่มพวกโจรเห็นดังนั้นจึงแห่กรูเข้ามากันอีกมากมาย พวกมันมีเยอะเกินไป เธอจึงต้องงัดวิชาถนัดขึ้นมาใช้
“เฟี้ยว ๆๆๆ”
“โป๊กๆๆๆๆๆ”
ก้อนหินพันเข้ากับเส้นไหมโบราณ หมุนฟาดหัวทีละ 3 - 4 คน กระทบชิ่งกันไปหลายคน เธอทำใจดีสู้เสือ เพื่อปกป้องท่านย่า
แต่แท้จริงแล้วในใจหวาดกลัว ตัวสั่นเทายิ่งนัก
จ้าวเหวินหัวหน้ากองโจร มองเห็นลูกน้องตนเองสะบักสะบอมจึงฟาดสายบังเหียนม้า “ผัวะ ผัวะ” กรุยทางบังคับม้าเข้ามา
เผชิญหน้าด้วย
เธอเห็นดังนั้น จึงควงหินฟาดเข้าให้
แต่ทว่า.................................................................................
“หมับ”
ก้อนหินถูกกำไว้ แล้วถูกบดแตกละเอียดเป็ผุยผง มันจับทางวิชาของเธอได้อย่างง่ายดาย มองหน้าตอบกลับด้วยความดุดัน
“ก็แค่ของเล่นของเด็กน้อย หมดฤทธิ์แล้วสินะ”
ความโหดของจ้าวเหวิน ไม่สนว่าเป็เด็กหรือผู้หญิง หากผู้ใดกล้าต่อกรด้วย มันพร้อมฆ่าทิ้งได้ทุกเมื่อ
หัวหน้ากองโจรเอื้อมแขนคว้าหอกยาว ลากออกมาจากกลางหลัง ปาหอกพุ่งใส่เธออย่างแรง
“ซูมมมมมมมมมม!”
สาวน้อยได้แต่หลับตากุมหัว เหมือนกระต่ายน้อยหมดหนทางสู้
“เคร้ง!”
“เอ๊ะ!”
“เกิดอะไรขึ้น”
หลินหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น มีความมืดเข้ามาครอบงำอยู่เบื้องหน้า
“เ้าบื้อ เ้าทำอะไรเนี่ย”
เธอถึงกับงง
กู่ไท่หยางแบกหม้อต้มซุบใบใหญ่ มาครอบตัวหลินหลินไว้ ป้องกันคมหอกไว้ได้พอดิบพอดี
จู่จู่................มีเสียงะโดัง กึก ก้อง
“กองกำลังหมู่บ้าน......ตั้งแนวรบ!”
ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านนับสิบ ไม่สิ เยอะกว่านั้น บ้างถือหอก บ้างถือดาบ ไม้กระบอง กระทืบเท้า ร้อง “ฮึ่ย ฮึ่ย ฮึ่ย” ตั้งแถวแนวรบ
อย่างฮึกเหิม เข้ามาคุ้มครองแม่เฒ่า
“กล้าหือกับข้าอย่างนั้นเหรอ”
จ้าวเหวินเริ่มเดือดดาล เอือมระอากับพวกกระจอกทั้งหลายที่เข้ามาต่อต้าน แล้วคำรามสั่งลูกสมุนที่อยู่ด้านหลังให้พร้อมปะทะเช่นกัน
“ใครที่ขวางข้า ฆ่าทิ้งให้หมด!”
“ย้ากกก!”
(กองโจรเฮโลเข้าปะทะ)
“เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง”
“ฉับ ชวิ้ง เช้ง เช้ง เช้ง”
(เสียงชุลมุน คมดาบ หอกแหลม ปะทะกัน)
กองกำลังชาวบ้านดูแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ แม้กำลังไพร่พลน้อยกว่า ก็ยืนหยัดสู้ ดูฮึกเหิม บ้างก็เปลี่ยนจอบเสียมเป็อาวุธซัดกองโจรตกจากหลังม้าซะราบคาบ ล้มระเนระนาดนอนกองกับพื้นอย่างไม่เป็ท่า
ไม่นาน จ้าวเหวิน ก็ถูกกองกำลังชาวบ้านล้อมเอาไว้
“นี่มัน อะไรเนี่ย ทำไมชาวบ้านถึงแข็งแกร่งเพียงนี้”
หลินหลินถึงกับสงสัย
เสียงชราของแม่เฒ่าจึงตอบกลับโดยพลัน
“หลินหลินเอ้ย ชาวบ้านเหล่านี้ล่ะ เคยเป็ทหารที่แข็งแกร่งในสังกัดของพ่อเ้า”
ทันใดนั้น
“เฮี๊ยกกก ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
จู่ จู่ จ้าวเหวินก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“มันแพ้แล้วบ้าหรือไง”
ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ย
ว่าแล้ว แววตาของจ้าวเหวินก็เปลี่ยนไป เป็แววตาที่ดุดันลูกั์ตาเบิกโพลงกลายเป็จันทร์เสี้ยว แยกเขี้ยวตวาดใส่ทุกคน
ที่อยู่เบื้องหน้าด้วยน้ำเสียงแหบแหนดุจปีศาจ
~~~แฮร่!~~~
“พวกเ้า ดูถูกข้าเกินไปแล้ว!”
มันฉีกเสื้อขนสัตว์หนาๆ ออก ขาดกระจายอย่างง่ายดาย ดั่งเช่นกระดาษ รูปร่างของจ้าวเหวินเปลี่ยนไป มวลกล้ามเนื้อและเส้นเืปูดบวมขึ้น กางเกงปริแตกเพราะร่างกายขยายใหญ่
กล้ามหน้าอกปรากฏรอยสักดวงจันทร์เต็มใบ ั้แ่หน้าอกถึงกล้ามท้อง ภายในรอยสักจันทรามีเงาประหลาดคล้ายรูปกะโหลก
ดูน่าสะพรึงกลัว
จ้าวเหวินกุมมือทั้งสอง ชูดรรชนีและนิ้วกลางเรียงประสานท่องคาถา
~~~~~~~ “งึมงำ งึมงำ” ~~~~~~~
เกิดลมปราณเปล่งแสงนวลดั่งดวงจันทร์ขึ้นบริเวณรอยสัก
แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นในบัดดล!
นภาฟ้าครามที่โปร่งใส ถูกปกคลุมด้วยเมฆาครึ้มมัวจนทึบแสง วายุพัดปลิวโหยหาพาเสียงโหยหวน ห้อมล้อมทัพโจรที่นอนแผ่หลา
ก่อนที่มวลลมหนาวจะสลายไป
“เคี้ยก เคี้ยก เคี้ยก”
เสียงหัวเราะแสนประหลาดดังขึ้น
ฝูงโจรที่นอนสลบไสล เมื่อได้ยินเสียงมนต์คาถา ก็ลุกขึ้นเดินสะโหลสะเหลมาทีตัว ประกายแววตาปรากฏจันทร์เสี้ยว ดูไม่เหมือน
ดังเช่นมนุษย์อีกต่อไป พวกมันหยิบจับอาวุธเตรียมสู้แล้ว กองกำลังชาวบ้านก็เช่นกัน
“ย้ากกกกกกกส์”
ทั้งสองฝ่ายถาโถมปะทะเข้าใส่กันอีกครั้ง แม้ชาวบ้านมีกระบวนท่าวิทยายุทธดีกว่า แต่กองโจรภายใต้การบงการของจ้าวเหวิน
มันไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ถึงขนาดโดนฟันแขนขาด มันก็ยังคว้าแขนตัวเองมาเป็อาวุธทุบตีชาวบ้านจนพวกเขาเริ่มเหนื่อยล้า เพลี่ยงพล้ำไปตามๆ กัน
ความอ่อนโรยล้าเข้ามามากจนรู้สึกว่าอาวุธที่ถือมันหนักอึ้งมือไม้เริ่มสั่น แขนขาอ่อนแรง กองกำลังแตกแถวจนมีช่องโหว่
โจรตนหนึ่งเห็นดังนั้น กรีดเสียงร้อง
“เคี้ยก เคี้ยก เคี้ยก”
มันสับเท้าวิ่งเร็วเสียยิ่งกว่าขี่ม้า ควงดาบแหลมคมฝ่าวงล้อมพุ่งเข้าหาแม่เฒ่า
“ซูมมมมมมมมมมมม!”
ะโตัวลอยสูงประจันหน้า ง้างดาบเตรียมบั่นหัวแม่เฒ่า
แต่มีบางสิ่งเข้ามาขัดขวาง
“ตูมมมมมมมมม”
ร่างของโจรร้ายกระเด็นลอยลิ่วไปไกล กระแทกกับโขดหินแตกกระจาย เศษก้อนหินน้อยใหญ่ที่แตกลอยอยู่บนฟ้า หล่นลงมา
ตามแรงโน้มถ่วง ทับถมตัวมันจนพูนขึ้นอย่างกับหลุมฝังศพมันเอง
ที่แท้มันโดนเ้าอ้วนพ่างไจ๋ที่มีน้ำหนักตัวมากกว่า 200 ชั่ง อัดกระแทกสับศอกใส่เบ้าหน้าอย่างเต็มรัก บวกกับความเร็วที่มันพุ่งเข้ามา
“ถึงกับทำร้ายคนแก่ได้ลงคอ พวกเ้ามันไร้คุณธรรมสิ้นดี”
พ่างไจ๋กล่าว แล้วชักศอกกลับ พร้อมตั้งท่าเตรียมสู้ต่อ
จ้าวเหวินเริ่มโมโหกับการต่อกรของพวกอ่อนหัดทั้งหลายจึงะโลงจากหลังม้า เดินจากฝั่งของตนเข้ามาหา
กองกำลังชาวบ้านจึงตั้งแนวรบ
กระทืบเท้า ปลุกใจ
“ฮึ่ย ฮึ่ย ฮึ่ย”
แต่กลับถูกจ้าวเหวินสะบัดด้วยหลังมือ จนปลิวกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง ทั้งกระแทกกับโขดหินและต้นไม้ใหญ่
ต่างกระอักเืกันออกมา
พ่างไจ๋ยังตั้งท่าคุ้มกันแม่เฒ่าอยู่ เขาััได้ถึงความน่ากลัวและความกดดันที่กำลังเข้ามาเยือน เม็ดเหงื่อขึ้นเต็มหน้าผาก
“อากาศมันหนาวนะ แต่ข้าเหงื่อออกได้อย่างไร”
เ้าอ้วนยังตั้งท่าอยู่ หยดเหงื่อไหลลงจากกลางขมับ ผ่านใบหน้าลงคาง ก่อนเหงื่อจะหยดลง แต่ยังไม่หยดถึงพื้นดี
“ติ๋ง”
(เสียงเหงื่อหยด)
“เปรี้ยงงงงง!”
น้ำหนักตัวกว่า 200 ชั่ง ปลิวล่องลอยอย่างกับปุยนุ่น กระเด็นไปกระแทกทะลุต้นไม้ใหญ่ เพราะโดนหมัดขนาดมหึมาของจ้าวเหวิน
ซัดเข้าเต็มกราม หิมะ้าต้นไม้ไหลเทถล่มทับถมเ้าอ้วนเหมือนหลุมศพเช่นกัน
กู่ไท่หยางและหลินหลินเห็นดังนั้น รีบวิ่งเข้าไปช่วยขุดคุ้ยดึงร่างเ้าอ้วนขึ้นมา ก่อนที่เขาจะหายใจไม่ออก แต่เ้าอ้วนไม่ได้สติแล้ว
จ้าวเหวินเดินไปหาแม่เฒ่า แสยะยิ้มอย่างน่าสะอิดสะเอียน
“เ้าคือ แม่เฒ่าหลินซงรึ”
“เอาล่ะ เ้าจะเลือกส่งคัมภีร์มาให้ข้า หรือจะเลือกตายดี”
“เคี้ยก เคี้ยก เคี้ยก”
“มันรู้เื่คัมภีร์ได้อย่างไร”
แม่เฒ่าทิ้งไม้เท้า คว้ากระบอกไม้ที่แอบเหน็บอยู่ด้านหลัง ขนาดยาวประมาณ 1 คืบ ถูกปิดฝาไว้ ผนึกพันด้วยไหมโบราณ แล้วขว้างไปให้หลานสาวที่กำลังปฐมพยาบาลเ้าอ้วนอยู่ เธอหันมาคว้าหมับรับเข้าให้
แล้วแม่เฒ่าก็ะโเสียงดัง
“ต่อจากนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเ้าจงหนีไปซะ เข้าใจไหม!”
“ข้าถามว่าเข้าใจไหม หลินหลิน!”
รอบๆ ตัวของแม่เฒ่าเกิดมีพลังงานสีฟ้าครามเป็ลมหมุนมาห้อมล้อมกาย หลินหลินได้แต่มองตาค้าง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ใจหนึ่งแม้นอยากจะตอบรับท่านย่า ก็หาได้มีน้ำเสียงออกมาไม่ น้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว คำพูดมันจุกในอก เสมือนว่าคำสั่งของท่านย่า
จะเป็คำจากลา
หลินซงร่ายรำกระบวนท่า
จ้าวเหวินโมโหโกรธาอย่างหนัก ที่มิได้คัมภีร์ ั์ตามันกลายเป็จันทร์เสี้ยวสีแดงฉานดุร้ายมากขึ้น ไร้ซึ่งความเป็มนุษย์เต็มที มันขู่คำราม พุ่งใส่แม่เฒ่าอย่างบ้าคลั่ง
“คิดลองดีกับข้างั้นเรอะ!”
“โฮกกกกกกกกกกกกกก!”
แม่เฒ่าย่อเข่าต่ำ ตั้งกระบวนท่ารับ เส้นผมหงอกสยายลุกโชนขึ้นไอเย็นของลมหิมะหมุนวนล้อมรอบหมัดกำปั้นข้างขวาที่กำไว้แน่น
จากนั้นจึงซัดหมัดเข้าให้
“เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงง!”
กำปั้นเล็กๆ แต่แข็งแกร่งดุจเหล็กไหลอัดเข้าไปเต็มๆ ที่หน้าท้องของจ้าวเหวิน กล้ามท้องหนาๆ ยุบเข้าไปอย่างง่ายดาย
เหมือนทุบเต้าหู้ด้วยฤทธิ์หมัดลมปราณทะลวงไส้
จ้าวเหวินถึงกับคุกเข่ากองลงกับพื้น สำรอกเืออกมาเป็ถังดูแล้วเครื่องในคงแหลกสลาย ช่างทรมานสิ้นดี
สมุนกองโจรเห็นดังนั้น รีบกรูเข้าใส่ แม่เฒ่าเริ่มหอบแฮ่กๆ เหงื่อซึม ด้วยอายุอานามที่มากโขแล้ว แต่ต้องรีบตั้งกระบวนท่าเพื่อเตรียมปะทะกลุ่มกองโจร แล้วบอกะโบอกให้พวกหลินหลินหนีไป
“พวกเ้ายังไม่รีบหนีไปอีก”
แม่เฒ่าะโ
พร้อมเกร็งหมัดด้วยลำแสงลมปราณมากขึ้น หวังจะซัดกองโจรที่กำลังกรูเข้าให้ราบคาบเสียทีเดียว แต่หมัดนี้ต้องใช้เวลารวบรวมพลังลมปราณให้สูงพอเพื่อที่จะล้มคนหมู่มากได้
แต่ทันใดนั้น!
~~ไอ๋หยา!~~
จ้าวเหวินลุกขึ้นมาอีกครั้ง บีบมือแม่เฒ่าทั้งสองข้าง แล้วหักข้อมือ
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกข้อมือลั่น หักป่นละเอียดจนแม่เฒ่าถึงกับเข่าทรุด ลำแสงที่หมัดเลือนรางหายไป พร้อมกับชีพจรค่อยๆ อ่อนลง
อ่อนลงๆ จนดับไป.....................................
จ้าวเหวินเขวี้ยงร่างแม่เฒ่าปลิวออกไปราวกับซากไม้ หล่นตุ้บ หน้าคว่ำจมหิมะ แถมเข้าไปเหยียบหัวซ้ำจนหน้าจมลึกลงไปอีก
หลินหลินตั้งสติได้ กระชากกู่ไท่หยางไปทั้งน้ำตา ทั้งช่วยกันแบกเ้าอ้วน พาดบนกระดานไม้แผ่นใหญ่ แล้วมัดเขาเข้าไว้กับกระดานไม้
พากันสไลด์ลงตามแนวหุบเขา กระดานไม้เลื่อนพุ่งลงไปบนหิมะสูงโพน ความเร็วแรงประดังกับควบอาชาพาจร ดิ่งลงไปสู่ด้านล่าง มุ่งหมายลง
สู่พื้นพนา
สมุนกองโจรควบม้าตามไปติดๆ เห็นหลินหลิน กู่ไท่หยางและเ้าอ้วนอยู่ไกลลิบๆ พวกมันฟาดแส้ใส่ม้าให้หนักๆ หวังตามไปให้กระชั้น
กวดกันได้สักพัก จนม้าหอบเหนื่อยตามไม่ทัน พวกมันเห็นหลินหลินและพรรคพวกทิ้งห่างในระยะสุดสายตา ว่าแล้วสมุนกองโจร
ตนหนึ่ง จึงคว้าคันธนูใส่ลูกศรไม้แดงปลายหัวแหลมคม ง้างคันศรจนตึงสุด เล็งยิงไปทีเดียวสามดอก
“สวบ สวบ สวบ”
(เสียงลูกธนูพุ่งแหวกอากาศ)
ลูกธนูหมุนควงเร็วแรงปะทะสามเป้าหมาย
“ฉับ............................ฉับ............................ฉับ!”
สามดอกพุ่งเข้าเสียบปักอย่างจัง ทั้งหมดคว่ำกลิ้ง ม้วนตลบอบอวลไปกับกองหิมะ กองโจรจึงควบม้าตามไป หวังจะชิงคัมภีร์
แล้วฆ่าทิ้งเสียให้สิ้น
“กุบกับ กุบกับ กุบกับ”
แต่ต้องแปลกใจ
“อะไรเนี่ย โดนพวกเด็กเมื่อวานซืนหลอกเข้าแล้ว”
สิ่งที่ถูกลูกธนูปักเข้าไปนั้น คือท่อนไม้ ห่อมัดด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ
“หลอกกันได้ร้ายจริงๆ”
ที่แท้หลินหลินและพรรคพวก ได้หนีไปทางรอกเลื่อนที่ชาวบ้านใช้ขนส่งผัก ผลไม้ ลงสู่พื้นดินด้านล่างหุบเขา
พวกเขาตัดเชือกรอกเลื่อนทิ้งเสีย เพื่อให้กองโจรตามมาไม่ได้
~~~~~~~~~~ “ฉับ” ~~~~~~~~~~
6K
