บทที่ 4 ช็อก!! ฉันไม่เหมาะสมจริง ๆ นั่นแหละ!
ข่งหลินหลางรู้สึกกังวลอยู่ในใจ ไปนานขนาดนี้ บ้านตระกูลกู้คงเกิดเื่อะไรขึ้นจริง ๆ แล้ว
แต่ถึงจะเกิดเื่อะไรขึ้นก็ควรส่งคนมาแจ้งที่บ้านตระกูลถงสักคำสิ
เมื่อมองท่าทางเงียบสงบและว่านอนสอนง่ายของถงฮั่ว ข่งหลินหลางยิ่งรู้สึกนั่งไม่ติดแล้ว "ฉันจะออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก บางทีคนอาจมาถึงแล้ว"
ถงฮั่วพยักหน้าอย่างเรียบเฉย
ข่งหลินหลางรู้สึกแปลกใจอีกครั้ง ทำไมปฏิกิริยาของถงฮั่วถึงเหมือนคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วอย่างนั้น?
หลังจากที่ข่งหลินหลางออกไป ถงฮั่วก็ไปล็อกประตู ขณะหมุนตัวกลับมาเธอก็เผลอเหยียบบางอย่างเข้า
เมื่อก้มมอง มันคือลูกปัดหินเม็ดหนึ่ง สีเทาหม่น ขนาดประมาณหัวแม่มือ
มันดูไม่มีค่า เป็สิ่งที่แม้จะโยนทิ้งบนถนนใหญ่ก็คงไม่มีใครเก็บ
แต่ถงฮั่วจำมันได้ ชาติก่อนตอนหน้าร้อนเธอเคยเห็นมันอยู่บนคอของข่งมี่เสวี่ย หวังฟางเคยเยาะเย้ยข่งหลินหลางลับหลังว่าเธอจนจะตาย
แม้แต่ลูกปัดหินก็ยังให้ลูกสาวใส่เป็สมบัติประจำตระกูลห้อยคอ ไม่กลัวจะอับอายขายหน้า
ต่อมาหวังฟางซื้อจี้หยกให้ข่งมี่เสวี่ย หลังจากนั้นก็ไม่เห็นข่งมี่เสวี่ยใส่สิ่งที่เรียกว่าสมบัติประจำตระกูลข่งอีกเลย
ถงฮั่วเก็บมันเข้ากระเป๋า สมบัติตกทอดของตระกูลข่ง? ไม่ว่าจะเป็ของมีค่าหรือไม่ก็ตาม แทนที่จะให้ข่งมี่เสวี่ยมีในภายหลัง เธอควรเก็บไว้เองั้แ่ตอนนี้ดีกว่า
ญาติมิตรของตระกูลถงมางานแต่งด้วยท้องที่ว่าง
ตอนนี้เวลาผ่านไปสองสามชั่วโมงหลังจากเวลาเริ่มงานเลี้ยง พวกเขาก็หิวจนท้องเกือบแฟบไปติดหลังแล้ว เด็ก ๆ บางคนหิวจนร้องไห้โฮ
ถ้าไม่ใช่เพราะถงต้าไหลเป็ญาติที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในครอบครัว คงมีเสียงบ่นดังขึ้นมาตั้งนานแล้ว
ถงต้าไหลทั้งอึดอัดทั้งโมโห ได้แต่เริ่มงานเลี้ยง ปล่อยให้พวกเขากินข้าวกันไปก่อน
เมื่อคนที่ไปบ้านตระกูลกู้กลับมา ถงต้าไหลถึงได้รู้ว่าที่แท้คนตระกูลกู้ก็ไม่รู้ว่ากู้จินเยว่ไปอยู่ที่ไหน ยังมีคนที่คิดว่าเขารู้สึกผิดหวังเสียใจจึงหนีงานแต่งงานไป
สีหน้าของถงต้าไหลเปลี่ยนไปมาระหว่างสีเขียวกับสีขาว เขามองถงฮั่วที่เดินออกมาจากในห้องด้วยสายตาดุร้าย
เป็เพราะนังผู้หญิงบ้าคนนี้ที่ทำให้เขาต้องอับอายขายหน้าพวกญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงในวันนี้!
กู้จินเยว่หนีงานแต่งไปจริง ๆ เสียแล้ว!
ลูกสาวของถงต้าไหลถูกทิ้งในวันแต่งงาน!
"แกบอกที่อยู่เพื่อนของเขามาทั้งหมดเลย ฉันจะส่งคนไปตามหา!" ถงต้าไหลพูดด้วยความโกรธแค้น
ถงฮั่วพูดเบา ๆ ว่า "ฉันไม่รู้"
ดวงตาของถงต้าไหลเบิกกว้างเท่าลูกกระพรวน "แกว่าอะไรนะ?"
ถงฮั่วเลิกคิ้วพูดว่า "ฉันบอกว่าฉันไม่รู้!"
ตอนนี้เธอก็ยังคงดื้อรั้น ไม่รู้จักแยกแยะความสำคัญ สมควรถูกสั่งสอน ถงต้าไหลยกมือขึ้นจะตีเธอ!
ถงฮั่วทำท่าป้องกันตัวพร้อมกับเยาะเย้ยว่า "ไม่ใช่ฉันที่หนีงานแต่งงานสักหน่อย ถ้าคุณมีความกล้าจริง ๆ ก็ไปช่วยลูกสาวคุณสิ ไปทุบบ้านตระกูลกู้ที่ทำให้ลูกสาวคุณต้องอับอายสิ!"
ถงต้าไหลยังไม่ทันได้ตีคน ก็โกรธจนหน้าแดงคอพอง
บ้านผู้จัดการโรงงานกู้น่ะเหรอ เขากล้าไปทุบได้อย่างไร?
เขายังอยากจะทำงานเป็หัวหน้าแผนกอยู่หรือเปล่าล่ะ?
ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงมาทันที!
ถงฮั่วพยายามหลบหลีกพลางร้องะโว่า "บางทีเขาอาจจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทาง หรือไม่ก็ถูกรถชนตายไปแล้วก็ได้! บางทีเขาอาจจะมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม แล้วหนีไปกับใครสักคนก็ได้! ทั้งหมดนี้มันเป็ความผิดของฉันหรือไง? ฉันจะต้องเอาเชือกมาผูกเขาไว้กับตัวเองด้วยหรือยังไง? ความผิดเพียงอย่างเดียวของฉันคือการที่ไม่มีพ่อเป็ผู้จัดการโรงงาน! ไม่มีใครออกหน้าช่วยฉัน!"
ถงต้าไหลโกรธจนหน้าแดง "แกหุบปากซะ! แกยังอยากจะเป็ลูกสาวผู้จัดการโรงงานอีกหรือ ดูตัวเองหน่อยสิว่าเหมาะสมหรือเปล่า!"
ถงฮั่วหลบซ้ายหลบขวา พลางพยักหน้าพูดว่า "ฉันไม่เหมาะสมจริง ๆ นั่นแหละ!"
รอบ ๆ มีคนหัวเราะออกมา
ถงต้าไหลถึงได้รู้ตัวว่าผู้หญิงบ้านี่กำลังพูดว่าเขาไม่เหมาะจะเป็ผู้จัดการโรงงานทางอ้อม พาให้เขาโกรธจนหน้าเขียว
หวังฟางไม่แสดงอาการใด ๆ ทันใดนั้นเธอก็มาขวางอยู่ตรงหน้าถงฮั่ว ปิดกั้นทางเดินของเธอไว้ ถงต้าไหลรู้สึกดีใจ ความโกรธที่สะกดไว้มานานเหมือนูเาไฟที่ะเิออกมา เขาตบฝ่ามือไปอย่างแรง!
ถงฮั่วตอบสนองอย่างรวดเร็ว เธอย่อตัวลงกับพื้นด้วยความชำนาญ!
"เพี้ยะ!"
เสียงตบดังสนั่น!
หวังฟางถูกตีจนใบหน้าครึ่งซีกชาไปหมด ฟันหนึ่งซี่ถึงกับหลุดร่วงออกมา!
ถงต้าไหลใทันที ด้วยความโกรธแค้นสุดขีด เขาจึงเตะใส่ถงฮั่วไปหนึ่งที
ถงฮั่วไม่รังเกียจความสกปรก เธอกลิ้งตัวไปเหมือนลาี้เี หลบเท้าเหม็น ๆ ของถงต้าไหลไปได้อย่างง่ายดาย ทันใดนั้นคนหนุ่มสาวก็ะเิเสียงหัวเราะดังลั่นอีกครั้ง!
พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าน้องสาวถงฮั่วจะกล้าพูดและสนุกสนานขนาดนี้!
หวังฟางถูกตีจนมึนงง ฟันหลุดไปหนึ่งซี่ ใบหน้าครึ่งหนึ่งบวมหนัก แม้แต่พูดก็ยังไม่ชัดเจน เธอกำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ทั้งหมดนี้เป็เพราะถงฮั่วน่ารังเกียจคนนั้น!
ขณะที่ตระกูลกู้กำลังประสบปัญหาหนักหนา อีกด้านหนึ่งที่โรงพยาบาล กู้จินเยว่ซึ่งเอนตัวพิงเตียงคนไข้ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว
กู้จินเยว่ยืดตัวบิดี้เีแล้วลุกขึ้นยืน ทันใดนั้นเขาก็เห็นท้องฟ้านอกหน้าต่าง มันมืดไปแล้ว...
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีทันที วันนี้เป็วันที่เขาจะแต่งงานกับถงฮั่ว แต่เขากลับมาติดอยู่ที่โรงพยาบาลจนถึงตอนนี้
"พี่กู้ คุณจะไปไหนคะ" ข่งมี่เสวี่ยตื่นขึ้นมาบนเตียงคนไข้ มองเขาด้วยสีหน้าอ่อนล้า
กู้จินเยว่ขมวดคิ้วพูดว่า "วันนี้เป็วันแต่งงานของฉันกับถงฮั่ว"
ข่งมี่เสวี่ยนึกขึ้นได้อย่างสับสน น้ำตาคลอเบ้า ยิ่งดูน่าสงสารมากขึ้น "ทั้งหมดเป็ความผิดของฉันเอง ถ้าไม่ใช่เพราะฉันโรคหัวใจกำเริบ พี่กู้ก็คงไม่ต้องเลื่อนงานแต่งออกไป..."
พูดมาถึงตรงนี้ ลมหายใจของข่งมี่เสวี่ยก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้นกะทันหัน แต่เธอยังคงมองหน้ากู้จินเยว่ด้วยสีหน้าสำนึกผิด พลางยืนกรานว่า
"พี่… พี่กู้… คุณรีบไป… รีบไปอธิบายให้ฮั่วฮั่วฟังเถอะ..." ข่งมี่เสวี่ยอยู่ในสภาพแบบนี้ กู้จินเยว่จะปล่อยให้เธออยู่คนเดียวได้อย่างไร กู้จินเยว่รีบไปตามหมอและพยาบาลมาช่วย
จากนั้นเขาก็มองนาฬิกาข้อมือ ไม่คิดว่าแค่งีบไปนิดเดียวกลับหลับยาวไปจนถึงหกโมงเย็นแล้ว
มองข่งมี่เสวี่ยที่ไม่มีใครดูแลข้าง ๆ ก็กลัวว่าเธอจะเป็อะไรไป กู้จินเยว่จึงเลือกที่จะอยู่ดูแลเธอ
ตอนนี้เขารีบกลับไปก็ไม่ทันแล้ว ป่านนี้ถงฮั่วคงถูกครอบครัวของเขารับกลับบ้านไปแล้วแน่ ๆ รอให้ถึงพรุ่งนี้เขากลับไป ค่อยอธิบายดี ๆ กับฮั่วฮั่ว
เธอเป็คนเข้าใจเหตุผล แน่นอนว่าต้องเข้าใจการกระทำของเขา
ข่งมี่เสวี่ยเกิดอาการหัวใจวาย เป็เื่เกี่ยวข้องกับชีวิตคน เขาจะไม่สนใจได้อย่างไร?
กู้จินเยว่ยืนเฝ้าข่งมี่เสวี่ยอยู่ทางหนึ่ง ส่วนอีกด้าน หวังฟางก็ทำเหมือนชาติก่อน สั่งให้เธอหอบผ้าห่มไปบ้านตระกูลกู้ในคืนนี้
ไม่ว่ากู้จินเยว่จะหนีงานแต่งไปหรือไม่ก็ตาม ตราบใดที่ตระกูลกู้ยังไม่ได้มาขอถอนหมั้นอย่างเป็ทางการ หลังจากวันนี้ถงฮั่วก็จะเป็ลูกสะใภ้ของตระกูลกู้
ถงฮั่วพิงเก้าอี้ มีดทำครัวเล่มหนึ่งวางอยู่บนตักของเธอ วันนี้ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าแตะต้องเธอแม้แต่เส้นผม เธอจะใช้มีดสับผักฟันเขาให้ได้!
"ฉันจะพูดอีกครั้ง ฉันไม่ไป! ตระกูลกู้ไม่เคยมองฉันเป็คน ทำไมฉันต้องลดตัวไปแต่งงานกับกู้จินเยว่ด้วย?"
มือของหวังฟางที่ตกอยู่ข้างลำตัวกำแน่น อยากจะต่อยนังคนต่ำช้านี่ให้ตายไปเสีย "วันนี้แกต้องไปบ้านตระกูลกู้ แกแต่งงานไปแล้วนะ!"
วันนี้เป็วันแต่งงานของถงฮั่วกับกู้จินเยว่ ถ้าถงฮั่วไม่ไปบ้านตระกูลกู้ แล้วพรุ่งนี้คนในตระกูลกู้ไม่ยอมรับการแต่งงานนี้จริง ๆ จะทำอย่างไร?
ส่วนเื่ที่ถงฮั่วจะรีบไปบ้านตระกูลกู้และได้รับการปฏิบัติอย่างไรใครจะสนใจกันล่ะ?
ถงฮั่วยังคงพูดประโยคเดิม "ฉัน - ไม่ - ไป!"
ความโกรธเกรี้ยวของหวังฟางที่สะสมมาทั้งวันรวมตัวกันจนเกือบจะถึงจุดปะทุแล้ว เธอกัดฟันกรอดและขู่ว่า "ถ้าแกไม่ไป ต่อไปนี้ก็อย่าได้ย่างกรายเข้าประตูบ้านตระกูลถงของพวกเราอีก ตระกูลถงของเราไม่มีที่สำหรับคนเนรคุณอย่างแก!"
ถงฮั่วหยุดไปชั่วครู่ แล้วกลอกตาไปมา "ได้! ถ้าอยากให้ฉันไปก็ได้ แต่ฉัน้าสินสอด!"
148
![เพลิงพราย[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086952_60837157.webp)
