รู้แล้วว่าเป็นเธอ

เช้าวันถัดมา

ตี้ตื่นขึ้นมาประมาณ 9 โมงเช้า ด้วยอาการป่วยจึงทำให้เค้าตื่นสายวันนี้

เมื่อตื่นขึ้นมา นางเอกก็ออกไปเรียนเสียแล้ว พร้อมทิ้งโน้ตเอาไว้ว่า

อาหารเช้าอยู่ใตู้เย็น ให้เข้าไมโครเวฟแล้วกินได้เลย นางเอกเตรียมไว้ให้แล้ว

ตี้ก็เอาอาหารออกมาอุ่นกิน จากนั้นก็ไม่มีไม่มีอะไรทำ ก็ได้แต่นั่งไถมือถือเล่นไปเรื่อยๆ

สักพักก็เลยช่วยทำความสะอาดห้องให้นางเอก และทำอาหารเที่ยง

เที่ยงนางเอกก็กลับเข้ามาที่ห้อง พร้อมซื้ออาหารมาให้ตี้

นางเอก : ฉันซื้อข้าวมาให้

ตี้ : กำลังจะเสร็จพอดีเลย

นางเอก : นายหายแล้วเหรอ ถึงได้ลุกมาทำความสะอาดมาทำกับข้าวเนี่ย

ตี้ได้ยินดังนั้นรีบวางของทันที

ตี้ : ยังไม่หาย ยังปวดหัวเนี่ยตัวร้อนอยู่เลย จับดูสิ

นางเอกเอามือไปทาบที่หน้าผาก

นางเอก : ใครใช้ให้นายทำฮะ มานั่งนี่ฉันซื้อกับข้าวมาให้แล้ว มากินซะ

เดี๋ยวฉันต้องกลับไปเรียนช่วงบ่ายต่อ

ตี้กลับมานั่งกินข้าวกับนางเอกแต่โดยดี

ตี้ : ก็เพราะเธอไม่รับ IG ชั้นไง ไลน์เธอก็ลบไปแล้วจะให้ติดต่อเธอยังไง

ใครจะไปรู้ว่าเธอจะซื้อข้าวกลับมา ฉันก็เลยต้องทำกินเองอ่ะสิ

นางเอก : กินๆ ไปเถอะน่า ส่วนที่นายทำก็เอาไว้กินตอนเย็นแล้วกัน

ตี้ : แล้วเธอจะกลับกี่โมง

นางเอก : ถ้าไม่มีอะไรก็ประมาณ 4 โมงเย็น กินเสร็จก็กินยาซะ จะได้หายไวไว

ตี้ : บอกแล้วไงว่าไม่กิน ถ้าเธอไม่รับ ก็ไม่กินยา ไม่หายก็ช่างมัน

นางเอกหันมาแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะเดินก็ออกจากห้องไปเรียนต่อ

หลังจากนั้นตี้ก็ได้รับแจ้งเตือนว่านางเอก ตอบรับให้ ฟอลโล่ IG แล้ว ตี้ดีใจมาก รีบกดเข้าไปดู IG นางเอก

ในนั้นเป็น IG ส่วนตัวนางเอกมีเพื่อนประมาณสามร้อยกว่าคน มีรูปโมเม้นต่างๆ

ตั้งแต่สมัยเรียนที่ตี้ไม่เคยเห็นมาก่อน

" ฮึๆ สมัยเรียนก็น่ารักขนาดนี้เลยนะเนี่ย " ตี้ก็ไถดูรูปนางเอก ดูคอมเม้นนางเอกไปเรื่อยๆ

จนเห็นเม้นของผู้ชายคนนึงที่ชอบมาเม้นรูปบ่อยๆ และนางเอกก็ตอบกลับบ่อยๆ ดูไปก็หึงไป

" กดหัวใจให้ทุกคอมเม้นเลยดีมั้ยนะ " ตี้ได้ตี้คิดแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ได้แค่ไล่ดูรูป

และอ่านคอมเม้นและก็เข้าไปส่อง IG ของผู้ชายคนนั้น แต่เค้าตั้ง Private ไว้เลยเข้าไปดูไม่ได้

และนางเอกก็กลับมา

นางเอก : ฉันกลับมาแล้ว นี่ นายอยู่ไหนอ่ะ

นางเอกก็เดินเข้ามาในห้องเห็นตี้กำลังหลับอยู่บนโซฟา ก็เลยเดินเข้าไปดู พร้อมเอามือทาบหน้าผากวัดไข้

" ไข้ลดแล้วนี่นา ดีจะได้รีบๆ กลับซะที " แล้วนางเอกก็ไปเตรียมอาหารสำหรับมื้อเย็น

นางเอก : ตื่นแล้วหรอ หิวหรือยัง?

ตี้ : กี่โมงแล้ว

นางเอก : หกโมงกว่าแล้ว ถ้าหิวแล้วจะได้เอากับข้าวมาให้กิน

ตี้ : กับข้าวที่เธอทำอะหรออ?

นางเอก : ฮึ!!! ฉันไม่ให้คนป่วยอย่างนายต้องมาทนกินฝือมือฉันหรอก นี่ซื้อมา

ตี้ : เฮ้อออออ ค่อยยังชั่ว

แล้วทั้งคู่ก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน

นางเอก : หายดีแล้วใช่มั้ย? งั้นก็กลับไปได้แล้ว

ตี้ : หายดีอะไร ยังปวดหัว ตัวร้อนอยู่เลย

นางก็เอามือไปเช็คที่หน้าผาก

นางเอก : ไหนไข้ลดแล้ว ตัวก็ไม่ร้อนแล้วด้วย

ตี้ : ใครบอก ไข้ก็ยังมีหัวก็ยังปวด จะให้ไปได้ยังไง ฉันมาที่นี่คนเดียว ไม่มีใครดูแล

ขืนเป็นอะไรไปจะทำยังไง?

นางเอกถอนหายใจ

นางเอก : แล้วนายจะเอายังไง

ตี้ : ฉันยังไม่หายดีจริงๆ อีกอย่างฉันไม่ได้อยู่เปล่าๆ นะ เรื่องทำอาหารให้เป็นหน้าที่ฉันเอง

ไม่ว่าจะเป็นมื้อ เช้า เที่ยง เย็น เมนูไหนๆ ที่เธออยากกิน แค่บอกเดี๋ยวฉันจะทำให้เอง

นางเอก : นายทำอาหารเป็นหรอ?

ตี้ : เธอคงไม่รู้ละสิ ที่บ้านฉันเปิดร้านอาหาร ฉันเป็นลูกมือที่บ้านบ่อยๆ ฉะนั้นเรื่องอาหารไว้ใจฉันได้

นางเอก : แล้วนายไม่กลับไปทำงานหรือไง ช่วงนี้งานยุ่งจะตายไม่ใช่หรอ

ตี้ : กลับสิ (ตี้ทำหน้าตาจริงจัง) ฉันอัดงานแน่นทุกวันตลอด 8 เดือนที่ผ่านมา

เพื่อที่จะได้หยุดงานมา 2 อาทิตย์นี้ เพื่อมาหาเธอ ฉะนั้นเธออย่าไล่ฉันไปไหนเลยนะ

ในที่สุดนางเอกก็ใจอ่อน ยอมตกลงให้ตี้เข้ามาอยู่ด้วยในระยะเวลาที่ตี้อยู่ที่อเมริกานี้