บทที่ 12: การซ้อมใหญ่
กรสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนโซฟาในห้องของพี่อิงฟ้า แสงอ่อน ๆ ยามเช้าส่องผ่านม่านหน้าต่าง เขาเอามือขยี้ตาก่อนจะลุกขึ้นนั่ง พลางมองไปทางห้องนอนที่ปิดสนิท
เสียงเปิดประตูดังขึ้น อิงฟ้าเดินออกมาพร้อมกับชุดเดิมที่เธอใส่เมื่อคืนที่ยับเล็กน้อย
“ตื่นแล้วเหรอ?” เธอถาม
กรขมวดคิ้ว “พี่ใส่ชุดเดิมเหรอครับ? หรือว่าเมื่อคืนไม่ได้อาบน้ำกัน?”
อิงฟ้าหัวเราะ “ี้เีน่ะ เมากันหมด ไม่มีใครมาว่าหรอกน่า”
กรยิ้มแห้ง ๆ พร้อมกับคิดในใจว่าพวกพี่ทำภาพลักษณ์สาวในฝันเละไปหมด
หลังจากพูดคุยกันสักพัก กรก็เตรียมตัวกลับห้องเพราะพี่อิงฟ้าบอกว่านัดกับคนอื่น ๆ ที่โรงละครเล็กของมหาลัยใน่บ่าย
่บ่าย กรมาถึงโรงละครช้ากว่าที่นัดไว้ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับความรู้สึกเกรงใจและเห็นหลาย ๆ คนกำลังทำงานกันอยู่
บนเวทีมีพี่อรกับบรรดาหนุ่มๆ กำลังจัดพร็อพทำฉากอยู่ ขณะที่พี่อิงฟ้าดูการทำงานอยู่มุมหนึ่ง
“กร! พี่นัดกี่โมง!” เสียงของอิงฟ้าดังขึ้น
“ขอโทษครับ รถติดนิดหน่อย”
“รีบไปเปลี่ยนชุดเลย!”
กรรีบเดินไปที่ห้องเปลี่ยนชุด เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่จริงจังมากขึ้น ทุกคนดูตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่
เมื่อกรเปลี่ยนเป็ชุดเ้าชายเสร็จ เขาเดินออกมาด้านหน้าเวทีทันที และสิ่งแรกที่เขาเห็นคือน้ำหวานในชุดเ้าหญิงที่กำลังยืนซ้อมบทอยู่้าเวที
น้ำหวานในวันนี้ดูแตกต่าง เธอไม่ได้ใส่แว่น แต่งหน้าเล็กน้อย ทำให้ดูสวยแปลกตาขึ้นไปอีก
“สวยมาก… เหมือนเป็เ้าหญิงจริงๆ เลย” กรคิดในใจ
เขาค่อยๆ เดินไปหาอิงฟ้าที่ยืนอยู่ด้านหน้าเวทีด้วยความสงสัย “พี่ครับ ไหนบอกว่านางเอกเป็คนในชมรมเราไง?”
อิงฟ้าเลิกลั่กเล็กน้อย “เอาน่า ช่างมันเถอะ เป็น้ำหวานก็ดีแล้ว ดูเหมาะสมกับนายจะตาย”
กรยังรู้สึกสงสัย แต่เขาก็หันไปมองน้ำหวานต่อ โดยไม่ถามอะไรอีก
“มองอยู่นั่นแหละ” อิงฟ้าตีกรเบา ๆ “ขึ้นไปซ้อมได้แล้ว”
กรเดินขึ้นไปบนเวที น้ำหวานยิ้มให้เขา
“กร ดูดีมากเลยนะในชุดเ้าชายน่ะ”
กรยิ้มเขิน ๆ “น้ำหวาน วันนี้ก็สวยมากเลยครับ”
น้ำหวานหัวเราะเบา ๆ “แล้วปกติไม่สวยเหรอ?”
กรเลิกลั่ก “สวยทุกวันอยู่แล้วครับ… แต่วันนี้ดูสวยเป็พิเศษ”
ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความเขิน ก่อนที่เสียงของอิงฟ้าจะดังขึ้น
“อย่ามัวแต่จีบกันเด็ก ๆ เริ่มซ้อมได้แล้ว!”
กรกับน้ำหวานหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเริ่มซ้อมฉากคู่ที่เ้าชายต้องสารภาพรักกับเ้าหญิง
กรเริ่มพูดบทของตัวเอง น้ำเสียงของเขามั่นคงและเต็มไปด้วยอารมณ์ แม้จะมีหลบตาน้ำหวานเป็บางครั้งด้วยความเขิน
น้ำหวานตอบกลับด้วยบทพูดของเธอ การแสดงของเธอดูเป็ธรรมชาติและน่าประทับใจ ราวกับว่าเธอเป็นักแสดงมืออาชีพ
“ดีมาก!” อิงฟ้าพูด “แบบนี้แหละที่้า!”
ทั้งคู่ซ้อมต่อจนจบฉากสำคัญ โดยมีอิงฟ้าคอยให้คำแนะนำตลอด
หลังจากการซ้อมใน่แรกสิ้นสุดลง กรนั่งพักอยู่ที่มุมหนึ่งของโรงละคร เขาหยิบบทละครขึ้นมาอ่านอีกครั้ง และสะดุดใจกับข้อความหนึ่งในบท
“ความลับที่ข้าต้องปกปิด… แม้แต่คนที่ข้ารักที่สุดก็ไม่อาจรู้”
กรรู้สึกว่าประโยคนี้ดูมีความหมายลึกซึ้งกว่าที่คิด
“อ่านอะไรอยู่เหรอ?” เสียงของอรดังขึ้น
กรเงยหน้ามองก่อนจะเห็นพี่อรในชุดคล้ายเ้าหญิง แต่มีดีไซน์ที่ดูเซ็กซี่กว่า ตรงหน้าอกแหวกลึกจนเผยให้เห็นผิวขาวเนียน
“กำลังทวนบทน่ะครับ” กรตอบ แต่สายตาของเขาดันไปหยุดที่หน้าอกของอร
อรยิ้มเ้าเล่ห์ “มองขนาดนี้ไม่มุดไปเลยล่ะ?”
กรหัวเราะเขิน ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเื่ “ว่าแต่พี่ว่าบทบางท่อนมันแปลกๆ ไหม?”
“ไม่รู้สินะ” อรตอบบ่ายเบี่ยง
เมื่อเข้าสู่การซ้อม่เย็น พร็อพบางส่วนเริ่มมีปัญหา ตำแหน่งของฉากหลังและอุปกรณ์ประกอบไม่ตรงตามที่วางแผนไว้
“นี่มันอะไรกันเนี่ย! ใครมายุ่งกับฉากวะ?” อรร้องเสียงดัง
เธอเดินไปจัดการด้วยตัวเอง ไล่แก้ไขฉาก แก้ไขพร็อพทีละชิ้นด้วยท่าทางหงุดหงิด
กรยืนมองอยู่ห่าง ๆ และอดคิดไม่ได้ว่าท่าทางของพี่อรในตอนนี้ดูจริงจังจนเขาไม่กล้าเข้าไปใกล้
่เย็นเป็การซ้อมฉากคู่ระหว่างกรและน้ำหวาน ฉากนี้เ้าชายต้องจับมือเ้าหญิงและสื่อสารความรักผ่านสายตา
“พร้อมนะ?” น้ำหวานถาม
กรพยักหน้า แม้จะรู้สึกกดดันเล็กน้อย
เมื่อเริ่มต้นซ้อม กรพยายามใส่อารมณ์และความรู้สึกลงไปในบทพูดของเขา น้ำหวานเองก็ตอบกลับด้วยการแสดงที่ดูเป็ธรรมชาติและน่าประทับใจ
“ดีมาก!” อิงฟ้าพูดหลังจากจบฉาก “พรุ่งนี้เอาให้ได้แบบนี้กันเลยนะ”
กรถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้สึกว่าเขาเริ่มเข้าใจตัวละครมากขึ้น
หลังจากซ้อมเสร็จ อิงฟ้าเรียกทุกคนมารวมตัวที่หน้าเวที
“ทุกคนทำได้ดีมาก วันนี้เราจะพอกันแค่นี้ พรุ่งนี้ก็แสดงจริงแล้ว มาเจอกันที่นี่ตอนเช้านะทุกคน”
“ครับ/ค่ะ!” ทุกคนตอบรับพร้อมกัน
กรเดินไปหาอิงฟ้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม
“พี่ครับ… บทละครนี้มันมีอะไรแปลกๆ หรือเปล่า?”
อิงฟ้าหันมามองด้วยสายตาที่แฝงความหมายลึกซึ้ง “บางครั้งความลับก็ไม่ควรเปิดเผย เพราะมันอาจเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง”
คำพูดนั้นทำให้กรรู้สึกว่าชมรมนี้ยังมีเื่ราวที่เขายังไม่เข้าใจอีกมาก
5K
