"โอ๊ะ เย็นแล้วนี่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เผลอตัวไปหน่อยเลยลืมดูเวลา ลาล่าลุกขึ้นได้แล้วครับ เราต้องรีบกลับบ้าน"
อาเบลหัวเราะเล็กน้อย เขาแปลกใจที่ตัวเองทำกับลาล่าจนลืมเวลาไปได้ยังไง เขาพยุงลาล่าเดินไปจุดวางของและชุด เขาเริ่มเก็บของพร้อมกับแบกร่างกายบางเบาของเธอไปด้วย ก่อนจะเลือกชุดนักเรียนมาใส่ให้เธออย่างเบามือและอ่อนโยน
"ร่างกายยังไหวอยู่ไหมครับ"
อาเบลเขย่าร่างกายเธอเบา ๆ
"อืม ขอพักอีกสักนิดหน่อยค่ะ"
อาเบลพยุงเธอเดินมาตรงโต๊ะนั่ง เขาใช้ผ้าสะอาดเช็ดเหงื่อตามตัวของเธอให้สะอาด ก่อนจะเอาน้ำเปล่ามาให้เธอดื่ม เพื่อที่ร่างกายเธอจะได้สดชื่นมีเรี่ยวแรง
ลาล่าพักผ่อนได้ไม่นานเธอก็มีแรงมากขึ้นมาเยอะพอสมควร พวกเขาจึงรีบพากันกลับบ้านในทันที
"ลาล่าเดี๋ยวผมไปส่งครับ"
อาเบลเห็นว่าพระอาทิตย์ตกดินไปแล้วฟ้าเริ่มจะมืดครึ้ม และทางกลับบ้านของเธอมันไกลจากสถานีรถไฟ เขาเกรงว่าลาล่าจะเป็อันตรายได้จึงคิดจะไปส่งเธอให้ถึงหน้าบ้าน ที่เขาทำแบบนี้อาจจะเพราะคงเห็นเธอเป็ผู้หญิงของเขาไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
"อืม ขอบคุณนะ ดีใจจังเลย"
ลาลาแก้มแดงแจ๋ เธอรู้สึกดีใจเป็อย่างมากที่อาเบลสนใจเธอมากขนาดนี้ ตอนนี้เธอเข้าสู่โลกในจินตนาการของตัวเองเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
เธอหยุดเดินอยู่กับที่ในขณะที่อาเบลเดินนำไปตั้งไกลแล้ว อาเบลพูดคุยไปเรื่อยเปื่อยแต่พอนานเข้าก็รู้สึกว่าตนทำไมไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากลาล่าเลย อาเบลแปลกใจเล็กน้อยจึงหันกลัยมาดู และเห็นลาล่ายืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นตั้งนานไม่ยอมเดินยอมขยับตามเขามา
"ลาล่า นี่ ลาล่า ฮัลโหล ลาล่าครับ"
อาเบลพยายามะโเรียกแต่ก็ยังนิ่งไม่ขยับอะไีเลยแม้แต่นิดเดียวจนอาเบลต้องเดินกลับมาใช้มือเขย่าตัวของเธอให้รู้สึกตัว
"นี่ นี่ ลาล่า ได้ยินที่ผมพูดไหม ลาล่า"
"อ่ะ อาเบล ว่าไงหรอ"
ไม่นานลาล่าก็ถูกดึงกลับมาสู่โลกแห่งความเป็จริง
"เป็อะไรหรือเปล่า"
อาเบลใช้หลังมือแตะหน้าผากเธอเบา ๆ เพื่อเช็คอุณหภูมิ เป็ห่วงกลัวว่าเธอจะเป็ไข้
"อืม ไม่เป็อะไร ขอบใจนะที่เป็ห่วง"
เขายื่นใบหน้ามาใกล้เธอจนลาล่ารู้สึกเขินอายหน้าแดงก่ำ เธอจึงเบือนใบหน้าที่ร้อนจี๋ไม่กล้ามองใบหน้าของอาเบล
"ไปกันเถอะ มืดค่ำแล้วด้วย"
อาเบลใช้มือของเขาคว้าเอวของลาล่าพยุงเธอเดินไปด้วยกัน เขากลัวว่าลาล่าจะทำท่าทางเหม่อลอยอีกครั้ง
"อ๊ะ จ๊ะ"
ลาล่าถูกดึงแนบกับลำตัวขนาดใหญ่และแข็งแกร่ง เดินไปด้วยกันกับอาเบลอย่างใกล้ชิด เธออยากให้เวลานี้หยุดไม่อยากให้เดินต่อ ความรู้สึกอบอุ่นของชายที่อยู่ด้านข้างมันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย สบายใจ และรู้สึกดี
ทั้งสองคนพากันเดินไปตามถนนด้วยไออุ่นของร่างกายของทั้งสองคนที่แนบชิด บรรยากาศเงียบสงบเพราะเป็่เวลาตอนค่ำ ถ้าไม่ใช่ย่านบันเทิงก็หาได้ยากที่จะมีคนทั่วไปมาเดินป้วนเปี้ยนไปมาอยู่แถวนี้ ลาล่ารู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขเอามาก ๆ แต่ไม่นานเธอก็ต้องสะดุ้งตัวเกร็งตื่นใกับเสียงกรีดร้องดังลั่นของหญิงสาวนางหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป
"เกิดอะไรขึ้นกัน อาเบล ใครร้องกรี๊ด"
ลาล่าตื่นใกลัว เธอกลัวว่านั่นจะเป็โจรโรคจิตที่พยายามจะข่มขื่นหญิงสาว เธอพยายามเกาะเอวของอาเบลไว้อย่างแ่า อาเบลััได้ถึงความกลัวของเธอ เขาก็โอบกอดลาล่าอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมเธอให้หายตื่นใกลัว
"ลาล่า อยู่ใกล้ๆผมไว้นะ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเป็อะไรไปแน่"
"อืม"
เธอพยักเป็แมวน้อยที่สั่นกลัวในอ้อมแขนของเขา
อาเบลค่อยๆพาเธอเดินไปดู อย่างช้า ๆ เขาเตรียมพร้อมที่จะอุ้มเธอวิ่งหนีตลอดเวลาถ้าเขาพบเจออันตราย เขาไม่ได้หวาดกลัวอะไรเลยกับพวกโจรทั่วไป อาเบลพยุงลาล่าเดินมาพ้นหัวมุม เขาพบเจอกลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนสี่คน กำลังจะลุมล้อมผู้หญิงสองคนอยู่ พวกมันกำลังฝันหวานที่จะได้หญิงสาวที่สวยงามทั้งสอง
เมื่อเห็นเหตุการณ์แบบนี้ถ้าไม่ช่วยก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว อาเบลเตรียมจะวิ่งเข้าไปจัดการเขาหาทางให้ลาล่าแอบก่อนเพื่อจะได้เข้าไปอย่างสะดวก แต่ก็ต้องหยุดมองการกระทำของหญิงสาว
"ผัวะ"
หญิงสาวหนึ่งในสองคนนั่นพุ่งเข้ามาใช้ศิลปะการต่อสู้ที่เกี่ยวข้องกับเท้า ฟาดส้นเท้าไปที่คอของชายคนหนึ่ง ความรุนแรงของการเตะของเธอ มันรุนแรงซะชายหนุ่มคนนั้น ล้มลงหมดสติไปในทันที
"อักกกกกก"
"เฮ้ย เป็อะไรไป เฮ้ยย"
ชายสามคนที่เหลือหันมองไปที่หญิงสาวโดยมีเพื่อนของเขาสลบคาเท้าของเธออยู่ พวกเขาไม่กล้าพุ่งเข้าไปเหมือนก่อนหน้านี้เพราะกลัวจะโดนแบบเพื่อนนักเลงของเขา
"เฮ้ย......จะกลัวอะไร เธอแค่ผู้หญิงคนเดียวที่เก่งศิลปะการต่อสู้นิดหน่อย เข้าไปพร้อมกันเลย พวกเราสามคน เธอรับมือไม่ไหวหรอก"
ชายคนหนึ่งเขาสลัดความใกลัวทิ้งไปให้หมดเมื่อกี้นี้ทิ้งก่อนจะชักชวนเพื่อนของตนให้พุ่งเข้าใส่เธอพร้อมกัน โดยหวังว่าจะจับตัวไม่ให้เธอแผลงฤทธิ์ออกมาข่มขวัญพวกเขาอีก
"อีนังนี่ มึงเจอกูแน่ถ้ากูจับมึงได้ กูจะเอาเพื่อน ๆ กูมาลุมโทรม และหาผัวให้มึงและเพื่อนมึง สักโหลสองโหล"
"จับมันเร็ว"
ชายสามคนพวกมันเดินมาล้อมฮวาฮวา อยู่รอบๆ พวกเขายืนรอสัญญาณจากชายที่ยื่นอยู่หลังเธอ ชายด้านหลังเตรียมพร้อมแล้ว เขาส่งสัญณาณไปที่ชายคนแรกที่อยู่ต่อหน้าฮวาฮวา เขาพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับอีกสองคนที่ขนาบข้าง การทำงานเป็ระบบระเบียบ ฮวาฮวาเธอรู้อยู่แล้วว่าพวกมันจะเข้ามาพร้อมกันโดยรอบๆ เธอไม่ได้วิตกกังวลใดๆ เธอพุ่งเข้าใส่ชายข้างหน้าตรงๆเลย
"เสร็จกูละ"
ชายคนแรกเห็นว่าฮวาฮวาพุ่งเข้ามาโดยไม่หยุดเลย เขาเคยเป็นักมวยปล้ำมืออาชีพอยู่แล้ว การที่เธอพุ่งเข้ามาประชิดแบบนี้มันก็เข้าทางของเขาเลย เขาอ้าแขนออกกว้างเตรียมจะใช้แขนล็อคตัวเธอไม่ให้ขยับ แต่เหมือนเปิดโอกาสให้ฮวาฮวา
ฮวาฮวายิ้มเล็กน้อยก่อนจะะโหมุนตัวถีบเข้าที่เบ้าหน้าอย่างจัง เพราะชายคนนี้เปิดจุดอ่อนพอดี ไม่ใช้มือตั้งการ์ดกันใบหน้า แต่กลับวิ่งเข้าหาและอ้าแขนเตรียมจะกอดรัดเธอ ใบหน้าที่ไร้การป้องกันใดๆ ถูกลูกถีบของเธอแรงมากพุ่งตรงเข้าใบหน้าจนชายคนนั้นหงายหลังล้มกลิ้งถอยหลังไปติดตรงถังขยะทันที หน้าตายับเยินจมูกปากเปิกแตกไม่เหลือชิ้นดี
"อะไรกัน แม้แต่นักมวยปล้ำมืออาชีพก็ไม่ไหวหรอเนี่ย ซวยแล้ว ถอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"
ชายสองคนหันหน้ามามองกัน พวกเขาอึ้งกับหญิงสาวร่างบอบบาง หน้าอกใหญ่ หน้าตาสวยระดับนางฟ้า ฝีมือการต่อสู้โเี้มาก พวกเขาสองคนจะเอาอะไรไปสู้ได้ จึงเห็นพร้อมต้องกันว่าควรถอยหนีไปดีกว่า พวกมันหันหลังวิ่งหนีโดยทิ้งเพื่อนทั้งสองไว้โดยไม่เหลียวแล แต่ฮวาฮวาไม่ปล่อยให้ทั้งสองได้ก้าววิ่งเลย เธอวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็วใช้เท้าเตะก้านคอของชายที่หันหลังคนแรก มันปลิวไปโดนชายอีกคนที่วิ่งไปพร้อมกัน สกัดขาล้มลงพัวพัน ฮวาฮวาเดินอย่างปกติมาถึงพวกเขาทั้งสองที่ล้มลงพันกันอยู่เธอมองหน้าและใช้เท้าเหยียบใบหน้าของชายคนแรกที่ทับคนที่สองอยู่
"พวกนายทำให้เพื่อนรักของฉันกลัวคงต้องชดใช้สักหน่อยแล้ว"
เธอกดแรงถีบอย่างหนัก เพื่อทรมานชายสองคนที่นอนอยู่ ทั้งคู่เ็ปเป็อย่างมาก ทรมานจนสาแกใจเล็กน้อยฮวาฮวาก็เตะจนพวกมันสลบไสลไปอีกสองคน ที่เธอรุนแรงกับชายสองคนนี้เป็พิเศษเพราะ ปากของพวกมันเองที่พูดอะไรพล่อยๆ
ฮวาฮวา จัดการนักเลงสี่คนเรียบร้อยเธอเดินจัดชุดกลับมาหาลาล่า ก่อนที่จะกอดเธอปลอบใจ
"ไม่เป็อะไรนะ มันจบแล้วฉันจัดการไปหมดแล้ว"
"อืม ขอบคุณนะที่ปกป้องฉันไว้ เธอเก่งมากเลย ไปเรียนอฝทักษะอะไรมาเนี่ย ฉันอยากเรียนการต่อสู้บ้าง"
ยูร่าสงสัยเล็กน้อย สมัยก่อนฮวาฮวาไม่เคยได้เรียนเกี่ยวกับการต่อสู้อะไรพวกนี้ แต่ตอนนี้เธอเข้าขั้นเก่งเลยสามารถจัดการผู้ชายสี่คนได้อย่างง่ายดาย เธออยากเก่งแบบฮวาฮวา จนเธอก็อยากเรียนศิลปะการต่อสู้ด้วยเพื่อเอาไว้ป้องกันตัว
"ได้สิ ฉันสามารถสอนเธอได้นะ แต่เธอต้องมาอยู่บ้านฉันตลอด่เวลาเรียน"
"อ่ะ ตลอดเลยหรอ แต่งานฉันนะสิ"
เธอก็อยากเรียนนะ แต่ติดปัญหาเื่งานพิเศษนี่สิ เธอต้องทำเพื่อนำเงินมาใช้จ่าย
"ไม่ต้องไปทำงานแล้ว มาอยู่กับฉันทำงานบ้านให้ฉันสิ ถือว่าฉันจ้างเธอก็ได้นะ"
ฮวาฮวาชวนยูร่ามาทำงานให้เธอที่เธอทำแบบนี้เธอ้าให้ยูร่าได้ พักร่างกายบ้าง เพราะปัญหาอะไรซักอย่างยูร่าเลยต้องออกมาทำงานพิเศษเพื่อส่งเงินให้แม่ของเธอ และเธอก็ทำงานเยอะมาก ไหนจะเวลาเรียนอีก แทบจะไม่มีเวลาพัก ฮวาฮวาเป็ห่วงยูร่าแบบสุดๆ เธอจึงเสนอให้ลาล่ามาอยู่ทำงานกับเธออีกครั้ง เธอบอกให้ลาล่ามาทำตั้งนานแล้วแต่ยูร่าดื้อลั้นไม่ยอมรับความช่วยเหลือ
"ถ้าปฏิเสธอีก ก็ไม่ค้องมาคุยกันอีกแล้ว อีกอย่างนี่ไม่ใช่การช่วยเหลือแค่เป็การจ้างงาน ห้องฉันลกมาก ถ้ามีคนมาทำความสะอาดก็ดีเลย"
"ก....ก็ได้ แต่เงินเดือนตามค่าแรงขั้นต่ำนะ ฉันไม่อยากให้เธอช่วยเหลือฉันมากเกินไป ขอบคุณนะดีใจจังที่มีเพื่อนที่ดีขนาดนี้อยู่ข้างตัว"
ยูร่าโผล่เข้ากอดเอวของฮวาฮวา ยูร่าไม่อยากรับความช่วยเหลือมาแบบเปล่าๆ ถึงเธอจะเป็เพื่อนที่สนิทกันมาก แต่ก็รู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ
"อืมฉันก็ดีใจที่มีสาวสวยน่ารักๆใจดีอ่อนโยนมาเป็เพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน"
"สนิทคนเดียวอะไรกัน ฉันเห็นเธอกับเพื่อนสาวอีกหลายคนเลยนะ ถ้าจำไม่ผิดก็รอบก่อนที่ไปเดินเที่ยวห้างกันสองคน เห็นเดินจับมือกันด้วย นั่นไม่ใช่เพื่อนสนิทหรอ"
ยูร่าทำหน้าใสซื่อใส่ฮวาฮวาจนเธอเหงื่อตกเล็กน้อยกอดจะรีบตอบออกไป
"อ่ะ ใช่ๆ มีเพื่อนผู้หญิงสนิทอีกเนอะ ฮ่า ฮ่า กลับกันเถอะมืดแล้ว"
ฮวาฮวารีบเปลี่ยนเื่ทันที เธอไม่อยากจะพูดเื่นี้อีก
"ใช่ ดึกแล้วเดี๋ยวพวกนักเลงก็มาอีก เราจะเดือดร้อนเอาได้"
ทั้งคู่รีบพากันเดินกลับบ้านทันที โดยไม่รู้ว่าอาเบลและลาล่ายืนมองอยู่ ไกลๆ
"เก่งจังเลยฮวาฮวา ไม่คิดว่าจะเรียนศิลปะการต่อสู้ด้วย มีเสน่ห์และเท่จริงๆ ไม่มีอะไรแล้วละอาเบลกลับกันเถอะ"
"อืม"
อาเบลครุ่นคิดตลอดทาง เขามีความรู้สึกเล็กน้อยกับ ฮวาฮวาไม่ใช่การตกหลุมรักหรือทำให้อาเบลรู้สึกดีแต่เป็อะไรบางอย่างที่บอกไม่ถูก เขาหยุดคิดไม่ได้จนมาส่งยูร่าถึงบ้าน
"ไม่นอนพักกับฉันหรอวันนี้อาฉันไม่อยู่ด้วย"
ลาล่าเหมือนเธอพยายามยั่วยวนให้อาเบลอยู่กับเธออีก แต่อาเบลต้องกลับบ้านไปเพราะ่นี้เขาไม่ค่อยได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับสองแม่ลูกเลย จึงขอตัวกลับ
"ไว้วันหน้าครับ ผมจะจัดให้ยันเช้าเลย"
อาเบลเดินเข้ามากระซิบข้างๆหูเธอจนลาล่าแก้มแดงแจ๋ เขาก็สบโอกาส ดึงเธอเข้ามาจูบแบบดูดดื่มสักพัก
"อืมมมมมมมมมม"
"ไว้เจอกันครับ"
จูบกันอย่างเนินนาน อาเบลกลัวว่าเขาจะลงมือกับเธออีก จึงละปล่อยตัวเธอ และโบกมือลากลับทันทีปล่อยให้ลาล่าแก้มแดงยืนอยู่หน้าบ้านอย่างมีความสุข
"พี่ๆ ทำไมไม่เข้า"
สองแฝดสาวน้อยเปิดประตูออกมาเพราะได้ยินเสียงลาล่าเข้าบ้าน พวกเธอถามพี่สาวที่กำลังเต็มไปด้วยความรักและเหม่อลอยเข้าไปในโลกส่วนตัวของตัวเองแล้ว
"ช่างเถอะ อาเนีย ลาเนียชินแล้ว เราลากพี่สาวเข้าบ้านกันเถอะนะ"
สองแฝดสาวน้อยเกาหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจูงพี่สาวเธอเข้าบ้าน
ฝากติดตามด้วย @ShoTToWrite
8K
