เป็การหักหลังกันแบบที่คาดไม่ถึงจริงๆ เลยนะเนี่ย จ่าเส็งของเรามาทำกันได้ การที่จ้างเรามาทั้งที่รู้ว่าเรามีนักการเมืองระดับสารวัตรหนุนหลัง ไม่สิ ต้องบอกว่าเราเป็ลูกน้องโดยตรงของสารวัตรเจี๊ยบต่างหาก แสดงว่างานนี้มีผลกับการดึงอำนาจในสภาเลยทีเดียว
แต่ว่าจ่าจะไปได้ประโยชน์อะไรมากมายหว่า? ก็อยากจะเค้นคอถามล่ะนะ แต่ฆ่าทิ้งไปเลยง่ายกว่า
ผมค่อยๆ ไล่สายตาสังเกตตำแหน่งของเป้าหมายแต่ละคน ไอ้โล้นห่มเหลืองหันหลังให้ผมโดยตรง ไม่มีอาวุธ เป็เป้าสุดท้ายแล้วกัน จ่าเส็งผ่านามาก่อน มีฝีมือน่าจะตั้งตัวไว แต่ปืนไม่อยู่ในตัว เล่นถอดวางทั้งซองปืนโพลิเมอร์ออกไปด้านหลังเลย ก็กันไว้เป้าท้ายๆ ตรงข้ามนั่นลูกสมุนเชิ้ตดำ 3 ตัว มีปืนวางไว้บนตัก 1 คน คือคนทางขวามือ คนกลางวางไว้ปลายเท้าปืนไรเฟิลไม่น่าจะเร็ว ส่วนคนซ้ายสุดปืนพกข้างซ้ายติดกับปืนยาวของคนกลาง
ตัดสินใจได้แล้ว ลูกน้องขวา ไอ้จ่า คนกลาง คนซ้าย และท่านเ้าอาวาส ตามลำดับ จากนั้นจึงซ้ำใส่ทุกเป้าหมายไปจนหมดลมหายใจแน่นอน การต่อสู้นั้นแต่โบราณแล้วคือการจัดตำแหน่งของเราและอีกฝ่าย ไล่ั้แ่ระดับคนเดียวจนถึงการยิงขีปณาวุธข้ามทวีป ถ้าลงมือมั่วซั่วจะไม่เกิดผลดีที่สุด และอาจพลาดเอาได้ เื่นี้ซุนจื่อได้สอนไว้นานหลายพันปีทีเดียว เอาล่ะได้เวลาลง...
ขณะที่ผมกระชับมือและไล่ภาพการยิงอยู่ในหัว พระมหาสุราในมือก็โพล่งขึ้น "เ้านายจะต้องดีใจแน่ๆ" โอ๊ะ!? ต้องรอฟังก่อนแล้ว "เหะๆ ถึงจะกบดานอยู่ แต่สายเืชั้นสูงก็ยังใช้ประโยชน์ได้ ขอเพียงเราดึงท่านกลับไปวันแห่งการเปลี่ยนแปลงสำเร็จ เราก็จะได้ทุกอย่าง!"
"แม้แต่ลูกกระจ๊อกมือปืนอย่างพวกเอ็งก็มีโอกาสด้วย" จ่าเส็งพูดพร้อมยกซด "พวกเราจะเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์กัน แค่เอาตัวพวกเราไปวางตำแหน่งที่ถูกต้องก็พอ"
ลูกน้องคนกลางก็แสยะยิ้มแล้วกล่าว "พลังของเทพเ้า ฮ่าฮ่าฮ่า"
โอออออ พลังของเทพเ้า ประวัติศาสตร์ และเืชั้นสูง? ลิเกกันจริงๆ หลุดมาจากสมัยไหนเนี่ย เืคนเรามันก็ธาตุเหล็กในพลาสมาเหมือนกันแหละเว้ย! ยิงเลยแล้วกัน!!!
ผมแง้มหน้าขึ้นขอบหน้าต่าง แล้วบรรจงลงนิ้วที่ไกปืน ปัง! นัดแรกเข้าไปที่หัวเป้าแรกทางขวาสุด แล้วยืดตัวขึ้นพร้อมแขนกดนัดที่ 2 ใส่จ่าเส็งพุงย้วยที่ใหันไปคว้าปืน แล้วก็ต้องตะลึง!
สะเก็ดไฟจากะุที่ควรจะฝังลำตัวไอ้ตำรวจกังฉินวาบขึ้นกลางอากาศเหมือนปะทะเข้ากับอะไรบางอย่าง ไอ้พระเก๊หันมามองหน้าผมแล้วก็แบฝ่ามือเข้าหาพร้อมกับที่เกิดลมกรรโชกพัดเข้าตาจนแทบปิด แต่ผมก็กดไกปืนซัดกลับไปใส่โดนแขนจ่าจนปืนตก ทว่า!
ตูม! อะไรบางอย่างอัดเข้าที่กลางตัวผม ทำเอาจุกอย่างแรง ตัวล้มกลิ้งไปติดพนักกั้นระเบียง! เศษดอกไม้ ธูป เทียนจากหน้าพระประทานปลิวตามเข้ามากระจัดกระจาย!
"อั่ก! อะไรวะ!" ผมดันตัวขึ้นเพื่อดิ้นหลบออกไปในจังหวะเดียวกับที่ะุปืนรัวตามเข้ามาตำแหน่งที่ล้มลง
เสียงจ่าดังลั่นลอดออกมา "รีบออกไปก่อนเร็วท่านเ้า! ไอ้ชิตมาแสดงว่าทีมมันต้องมาด้วยแน่!"
"ฮึ่ม มันเข้ามาได้ยังไง!" เสียงไอ้โล้นร้อนรน "ทะลุเขตอาคมเข้ามาข้าต้องรู้ตัวสิ!"
ไม่รู้เหมือนกันโว้ย! อยากะโแต่ยังจุกไม่หาย ผมอ้อมเข้าทางหน้าต่างอีกบาน แล้วยิงรัวใส่มือปืนอีก 2 คน ที่ยังยิงใส่ตำแหน่งเก่าผมตามสัญชาตญาณดิบ พวกมันล้มร่วงแต่จ่าเส็งยังคงไว้ลายทหารเก่ายิงสวนผมกลับมาจนต้องก้มหลบ จังหวะที่ผมคลานหนีการยิงทะลุฝาผนังไม้ต่อจนคิดว่ารอดแล้วก็เกิดลมแรงซัดเข้ามาอีกครั้ง และ
ตูม! ซัดทะลุทั้งผนังไม้ฝา ทั้งตัวผมที่โดนอัดจากสะเก็ดเศษไม้ ลอยละล่องตามแรงดันมหาศาล ครั้งนี้ทำเอาะเืไปทั้งตัว โชคดีที่ผมคว้าจั่วหัวกุฏิทรงไทยไว้ได้ จึงไม่ปลิวตกจากชั้น 2 แต่ก็ต้องรีบปล่อยมือลงทันทีที่เห็นไอ้พระแบมือมาทางผมอีกครั้ง.. ตูม! อีกหนึ่งดอก ทั้งจั่วและหลังคาปลิวหายไปเลย! อะไรวะเนี่ยยยยยยยย
"ตายซะไอ้หนูผี!!!" พระเก๊ทำท่าจะวิ่งตามมา แต่จ่าเส็งกลับรั้งไว้แล้วยิงไล่ผมจนต้องะโลงจากชั้น 2 กลิ้งหลุนๆ บนพื้นเพื่อลดแรกกระแทก แต่ก็ทำเอาแขนชาไปเหมือนกัน
เสียงจ่าจากชั้นบนดังลั่นตามมา "ไม่ดีแล้ว! หนีก่อนเถอะ ไอ้เจี๊ยบมันต้องเตรียมดักไว้แล้วแน่!"
คิดกันไปเองอีกแล้ว มันกลัวตาลุงอดีตสารวัตรเอาเื่เลยนะเนี่ย ส่วนตัวผมที่เจออะไรก็ไม่รู้อัดแบบไม่เข้าใจไปถึง 2 ดอก ก็ต้องขอถอยเหมือนกัน
ผมโผทะยานเข้าไปในเงามืดระหว่างกุฏิ ส่วนจ่าเส็งเคร็งกับหมูนุ่งเหลืองนรกก็หิ้วกันลงมา พากันไปที่รถ ที่มือไอ้พระห่านั่นมันยังคงเกี่ยวเอากระเป๋าเ้าปัญหาไปด้วย พร้อมโวยวาย
"ข้าจับััของตัวตนมันไม่ได้เลย!"
จากมุมมืดอันเปล่าเปลี่ยว ผมตั้งลำปืนขึ้นเหนี่ยวไก ทว่าะุดันหมด พอเอื้อมไปหยิบแม็กก็ดันไม่เจออีก สายตาก็เหลือบไปเห็นคู่กรรมทั้ง 2 ซองะุ กองเกี่ยวอยู่ตรงร่องระเบียงชั้น 2 เวรเอ๊ย! ไม่อยากใช้ของแพงเลยแท้ๆ
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รอเวลาที่รถตู้กำลังจะติดเครื่อง
"แบบนี้ไอ้ต้ากับไอ้เลาะก็ต้องตายไปด้วยน่ะสิ" อาาา น่าสงสารจริงๆ ผมหลับตาก้มหน้าไว้อาลัย แล้วลูบนิ้วโป้งลงไล่หมายเลขสั่งการ ไม่กดดอกจันทร์ แล้วโทรออก
บรึมมมมมมมม!!!! ะเิลูกโตส่งแสงวาบจากใต้ท้องรถ อัดกระแทกเข้าไปภายในจนแหลกสลายไฟแลบลอดกระจก คงไม่ต้องนึกสภาพผู้โดยสาร... แต่กลับมีสิ่งหนึ่งที่หลุดลอยลงมาตรงกลางระหว่างผมและรถ กระเป๋าเ้ากรรมนั่นเอง!?
"เป็ไปได้ไงเนี่ย... ปกติต้องออกมาเป็ช็อกโกแล็ตแบบโกโก้แคร้นต่างหาก ไม่ใช่กระเป๋า" คำศัพท์ใหม่ๆ เยอะเลยนะวันนี้ เซนต์ลูเซียน เขตแดน สายเืชั้นสูง... ในประเทศนี้ก็นึกได้แค่ตระกูลเดียวล่ะ ยังเหลือรอดอยู่อีกเหรอ?
ผมขว้างเศษไม้ใส่กระเป๋าซองะุคู่จากบนกุฏิจนหล่นมาเข้ามือ แล้วเดินเฉื่อยฉ่ายเข้าไปทางรถตู้เพื่อเก็บของรักของผม อยากจะวิ่งเข้าไป แต่มันเจ็บไปทั้งตัวเลย เืที่กลั้นไว้ก็ลอดผ่านปากออกมาย้อยในที่สุด
ในสมองยังคงพยายามทำความเข้าใจกับความประหลาดที่เกิดขึ้น... ปืนคลื่นกระแทกเหรอ? ะุหยุดกลางอากาศ "ทั้งที่วางตำแหน่งตัวเองไว้แบบแยบยลแท้ๆ" ดันลืมเผื่ออุปกรณ์ไฮเทคอย่างเกราะกำบังพลังงาน บาเรียอะไรเทือกนี้ไว้ด้วย าศตวรรษที่ 28 มีอุปกรณ์ยอดเยี่ยมพวกนี้ผุดออกมาให้เห็นจนชินตา ที่พวกมันนั่งสบายใจเฉิบแล้วพูดเื่เขตแดนอะไรนี่คงเป็ผลผลิตใหม่จากกองทัพล่ะสิท่า
"ไม่สิ! ถ้ามีกางบาเรียไว้แล้วทำไมไอ้ตัวที่อยู่หลังจ่าถึงโดนยิงได้!!?"
ผมสะดุดหยุดตะลึงตรงหน้าของพอดี เวลาเดียวกับที่มือผมยกกระเป๋ายอดรักขึ้นมา ก็เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นโดยรอบ พร้อมลมหมุนกว้างออกมาจากซากรถตู้!
บรึม! ตัวรถถูกฉีกกระชากปลิวสะบัดไปพร้อมสายลมรุนแรงที่ตีเข้าหน้าผมจนแทบล้มหงาย โชคดีที่ไม่โดนเศษเหล็กปลิวใส่ แต่โชคผมคงหมดแล้ว เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปนี้เป็อะไรที่อยากจะไม่เชื่อเอามากๆ ร่าง! ร่างคนโชกเืค่อยๆ ยืนขึ้นอ้าปากกู่ร้องสุดเสียงเปี่ยมความโกรธแค้นคลั่งไปทั่วบริเวณ!
"ไอ้เด็กเปรตตตตตต!!! กูจะฆ่ามึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!"
ไอ้โล้นห่มเหลืองยืนส่งสายตาอาฆาตกลางอดีตซากรถ เปลวไฟสั่นไหวไปตามเศษเหล็ก
กระเป๋าที่มือขวาสั่นจนะเืไปทั้งแขน
"ขอเวลานอก..."
"มึงตายยยยยยยย" พี่โล้นไม่ฟังอะไรแล้วพุ่งตรงเข้ามา
![ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้สาวชาวสวน ผู้ที่(กำลังจะ?)มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470801_97558787.webp)
68K
