[ฉากเปิด: เขตแดนระหว่างฟ้าเก่าและโลกมนุษย์ – “ลานสัจจะฟ้า”]
ท้องฟ้าคล้ำลง แม้ไม่มีเมฆ
อากาศแ่า แม้ไม่มีลม
กลิ่นของเจตจำนงบางอย่างแผ่ซ่านราวกับ “ความจริงที่ถูกเขียนทับ”
เฉินหยวน ยืนอยู่กลางลานนั้นอย่างเงียบงัน
แม้แผ่นดินเบื้องล่างจะสั่นไหว
แม้ฟ้า้าจะแปรเปลี่ยน
เขาไม่ขยับแม้ก้าวเดียว
เสียงหนึ่งดังกึกก้อง ไม่ใช่จากฟ้า
แต่จาก "เจตจำนงที่ฟ้ายอมให้มีตัวตน"
“เ้าคือผู้ที่ไร้ราก ไร้ระเบียน
แต่กลับก้าวขึ้นมาจนเต๋าเดิมสั่นคลอน…”
“เ้าคือความปนเปื้อนที่์ต้องลบ”
เขา...ปรากฏตัวแล้ว
เยี่ยเทียนหลัว
ศิษย์เอกแห่งระเบียบ
ผู้ที่ถูกยกย่องว่าเป็ "ร่างจำแลงแห่งเจตจำนงฟ้าเก่า"
เสื้อคลุมสีขาวเงิน ขลิบทอง
แววตานิ่งราวกระจกที่ไม่สะท้อนอะไรนอกจาก “คำสั่ง”
ดาบยาวหนึ่งเล่ม — ดาบฟ้าปรากฎตรา
เยี่ยเทียนหลัว:
“เฉินหยวน เ้าเข้าใจสิ่งที่เ้ากำลังทำอยู่หรือไม่?
ทุกก้าวของเ้า ล้วนเป็การแหกขอบเต๋า”
“เ้าไม่ใช่ผู้ต่อต้าน…เ้าคือภัยจากภายนอก”
เฉินหยวน (ยิ้มบาง ๆ):
“ข้าไม่ต่อต้านฟ้า…เพราะข้าไม่ยอมรับว่าฟ้านั้นมีอยู่ั้แ่แรก”
“เ้าเรียกข้าว่า ‘ผู้ไร้ราก’ งั้นหรือ?”
“งั้นข้าขอถาม…
เ้าคือฟ้า หรือแค่ทาสของฟ้า?”
ทันใดนั้น — เยี่ยเทียนหลัวชักดาบ
ไม่มีพลัง ไม่มีแสง
มีเพียงแรงกดดันมหาศาลที่กดทุกสิ่งรอบกายให้แหลกละเอียด
ดาบฟ้าปรากฎตรา…ไม่ฟันใคร
แต่ "ตัดสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง"
และสิ่งนั้นคือ “เจตจำนงของเฉินหยวน”
— เจตจำนงของเขาไม่มีรูป
— พลังของเขาไม่มีสำนัก
— การตอบโต้ของเขา…คือ “ความว่าง”
เยี่ยเทียนหลัวฟันใส่ “สิ่งไม่มีอยู่” และกลายเป็ผู้สูญเสียจังหวะเอง
เฉินหยวน กล่าวเบา ๆ:
“ข้าคือสิ่งที่ฟ้าไม่อาจตีความ
และเ้าคือสิ่งที่ยิ่งพยายามเข้าใจข้า…ยิ่งกลวงเปล่า”
เยี่ยเทียนหลัวปลดพลังเต็มขั้น
เฉินหยวนไม่ปลดอะไร…แต่ “ทุกสิ่งรอบตัวเริ่มไม่อยู่ในกฎโลก”
ดาบเจตจำนง VS ความว่างเปล่าที่เริ่มก่อรูป
ผลลัพธ์คือ…
ไม่มีฝ่ายใดชนะ
แต่ทุกคนที่มองการประลอง — สูญเสียเจตจำนงชั่วขณะ
เยี่ยเทียนหลัว หยุดยืนอย่างนิ่ง
พูดเสียงเบาราวยอมรับ:
“เ้าคือสิ่งที่ข้าไม่เคยถูกสั่งให้จัดการ…”
“แต่ตอนนี้ ข้าขอจัดการเ้าด้วย ‘เจตจำนงของข้าเอง’”
เฉินหยวนยิ้มจาง:
“ดี…นี่แหละ
ข้าอยากเห็นเ้าหลุดจากฟ้าสักครั้งก่อนที่เ้าจะพังไปพร้อมมัน”
3K
