โซ่ตรวนใจ

        ​

        พฺิธีแข่งขันของกีฬามหาวิทยาลัย

        พิธีซ้อมใหญ่ก่อนวันเปิดพิธีจริง อนูปรับคบเพลิงจากนักกีฬาอาวุธโส ชายหนุ่มเริ่มวิ่งต่อประมาณ 1.5ไมล์เข้าไปในสนามวิ่งรอบด้านในหนึ่งรอบ วิ่งขึ้นบันไดเข้ายืนประจำที่และวางคบที่แท่นพลุไฟ แสงไฟพุ่งขึ้นเหมือนลูกธนูยิงเข้าในคบเพลิงใหญ่ตั้งตระง่านกลางสนามกีฬาใหญ่ เมื่อเสร็จพิธีจุดคบเพลิง นักศึกษาทุกคนที่ใส่เสื้อจัมเปอร์หรือของที่มีตราของมหาวิทยาลัย เดินเรียงแถวเข้าแสดงกิจกรรม อนูปเดินคู่กับคณะนักวิ่งทั้งหมดลงพบท่านคณบดี Carl “วันนี้ผมภูมิใจมากที่คุณทำหน้าที่ได้สง่างามมาก” คณบดีCarlจับมือทักทายกับอนูปยืนในแถวเรียงหน้ากระดาน “ในวันงานพิธีท่านนายกเทศมนตรีเชิญท่านผู้ว่าการรัฐฯ เจ้าหน้าระดับสูง พ่อค้าที่มีชื่อเสียง ผมคิดว่าประมาณ 200กว่าท่าน ผมขอให้พวกคุณเตรียมพร้อมเหมือนเช่นวันนี้ครับ”

        อนูปแยกย้ายเดินเรียบสนามวิ่งออกมาตามลำพัง สายตาของเขาสาดส่องมองหาอาจารย์นพดลท่ามกลางนักศึกษาเดินเข้าประตูทางออก “อาจารย์อนูปคะ” เสียงเรียกชื่อของเขา จินนี่วิ่งเข้ามาในชุดนักศึกษา “วันที่ 3 หนูลงเเข่งวิ่ง 100 และ 100x4เมตรค่ะ” จินนี่ถือเอกสารชุดหนึ่งมีความหนาพอประมาณ “รายงาน2วิชาเสร็จเรียบร้อยค่ะ” อนูปยิ้มก้มลงมองเอกสารในมือของหญิงสาว “คุณช่วยเอาไปวางที่โต๊ะของผมและขอให้ชนะเลิศ” จินนี่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อนูปหันหน้ามองทางอื่น “ผม.. เจอกันวันเปิดพิธีครับ”

        “อาจารย์ค่ะ หนูขอท้าแข่งวิ่งกับอาจารย์อีกรอบค่ะ” อนูปหยุดก้าวหันหลังกลับมองจินนี่ “เมื่อไรครับ” แววตาดุของอนูปทำให้จินนี่กลืนน้ำลายเหนียวลงคอไม่คล่องสักเท่าไหร่ “ก่อนวันแต่งงานของหนูค่ะ” อนูปพยักหน้าแต่ไม่รับคำท้าของเธอ “ถ้าผมชนะ หรือ คุณชนะ เราจะแข่งวิ่งเพื่ออะไร” จินนี่เม้มริมฝีปาก แววตาผิดหวังหลบสายตาเขา “เพื่อทดสอบว่า...” อนูปสอดมือล้วงกระเป๋ากางเกง “ผมคือผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิง คุณควรหาคู่เเข่งที่มีฝีมือเท่าเทียมกัน” จินนี่รู้สึกอึดอัด “หนูต้องการประลองฝีเท้าแค่นั้นค่ะ” อนูปเลื่อนปลายเท้าไปด้านหลัง “ถ้ารู้สึกเจ็บใจที่ผมตำหนิ ผมไม่แข่งกับคุณ แต่ถ้าต้องการทดสอบความเร็ว ผมยินดี” อนูปไม่กล่าวอะไรต่อ เดินตรงไปที่ประตูทางออกหมายเลข 4

        ชาร์มาวิ่งเข้ามาหาจินนี่ สีหน้าของเพื่อนทำให้ชาร์มารู้แล้วว่าไม่ใช่ข่าวดี “ได้ไหม สิ่งที่ต้องการ ฉันบอกแล้วว่ายุติและเลิกเถอะ” จินนี่สะบัดหน้าหันมองที่ลู่วิ่ง “ฉันไม่ยอม สิ่งเขากระทำกับฉันทุกครั้ง ฉัน.. ” ชาร์มามองเเววตาที่เจ็บปวดของเพื่อนสาวเอียงใบหน้ามองร่างของอาจารย์หนุ่มที่ก้าวยาวและเร็ว ชาร์มาค้นพบความรู้สึกบางอย่างจากเเววตาของจินนี่ “นึกแล้วว่าลึกๆ แกแอบชอบเขา ถึงต้องการอยู่ใกล้ ความจริงเรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องดราม่าให้วุ่นวาย ออกอุบายต้องการแข่งวิ่งมันคืออะไร จินนี่”

        “มันไม่ใช่แบบนั้น” จินนี่ปฏิเสธก้าวถอยหลัง “โกหก แกชอบเขามากกว่าวินัย อย่าตอแหล ฉันรู้จักแกมากกว่าใครๆ  ตั้งแต่วันที่แกเจอเขาครั้งแรก แกแอบชอบเขามาตลอด เลิกโกหกตัวเองได้แล้ว จินนี่ ตอนนี้แกคือเมียของวินัย ผู้ชายแบบอาจารย์อนูปไม่มีทางเปิดหัวใจรับแกเเน่นอน แกจำได้ไหม วันนั้นที่แกวิ่งทำสถิติใหม่ได้ วันนั้นเมียอาจารย์เป็นคนยิงปืนลมใส่ขาอาจารย์ ฉันเป็นคนช่วยพาอาจารย์เข้าไปในห้องปฐมพยาบาล ฉันได้ยินพวกเขาคุยกัน  อาจารย์รักเมียของเขามาก แววตาของทั้งสองคนนั้น พวกเขาถูกสร้างมาคู่กันจริงๆ ตอนนี้มีเด็กในท้อง แกจะสร้างบาปหรือล้อเล่นกับชีวิตของใครอีกวะ” จินนี่ทรุดร่างลงนั่งบนขอบบันได “จินนี่ ฉันขอโทษที่ต้องเตือนแกตรงๆ”

        คอนโดมิเนียม Iron Wings

        ภายในห้องนอน อารีน่ารวบรวมชุดเด็กทารก ของใช้ของเด็กทารกลงในกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก “แม่รู้สึกดีใจเราใกล้จะพบกันเร็วๆนี้    Anisha เรามีอะไรอีกมากมายต้องช่วยเหลือกัน ห้ามดื้อ เป็นเด็กเลี้ยงง่าย ว่านอนสอนง่าย คุณย่าฝากของมาให้หนูน่ารักมากๆ” อารีน่าวางสายสร้อยทองคำเส้นเล็กบนหน้าท้องของเธอ เสียงถอนหายใจหนักของเธอเมื่อหญิงสาวครุ่นคิดเรื่องของอนูป “พ่อรองของหนู ไม่ยกเลิกสัญญาพวกนั้น หรือ เขาต้องการผูกมัดพวกเราไว้อย่างนี้ไปเรื่อยๆ แต่แม่จะไม่ยอมให้ใครมาพรากหนูไปจากแม่นะจ๊ะ”

        อารีน่าทนายสาวใจเด็ดรู้สึกหวาดระแวงบางอย่าง สัญญาฉบับนั้นควรถูกยกเลิกถ้าเขารักพวกเธอจริง หญิงสาวพับเก็บเอกสารทั้งหมดลงในกระเป๋าในตู้เสื้อผ้า “อารีน่าหนูอยู่ที่ไหนจ๊ะ” เสียงของนานีตามหาหญิงสาว “กำลังจัดเสื้อผ้าค่ะ” นานีถือจานผลไม้เข้ามา “ทานผลไม้นะคะ” อารีน่าลงบนเตียงนอนอย่างว่าง่าย “นานีเลี้ยงอนูปตั้งแต่แรกเกิด เลี้ยงง่ายไหมคะ” นานีอมยิ้ม ลูบใบหน้าของหญิงสาว ป้อนผลไม้ที่ละคำ “ อนูปเป็นเด็กที่เลี้ยงยากมากค่ะ เขากลัวคุณพ่อคนเดียว ไม่มีใครสามารถอุ้มเขาได้ ไม่ยอมเข้าใกล้คนแปลกหน้าแม้แต่ครูที่โรงเรียนกุมขมับทุกวัน นิสัยอีกอย่างคือห้ามยัดเหยียดอะไรที่เขาไม่เรียกร้องให้เขาเด็ดขาด ถ้าเขาพอใจสิ่งไหน สิ่งนั้นคือสิ่งที่เขาจะถนอมไว้ให้ดีที่สุด นานีเลี้ยงคุณอนูปได้คนเดียว คุณแม่ยอมแพ้มาตลอด สมัยเป็นวัยรุ่นเพื่อนล้อว่าเขาเเฟนกับใคร เขาท้าตีทั้งชั้นเรียนนะคะ” อารีน่าตื่นเต้นเมื่อได้ฟังเรื่องราวของอนูป ทันใดนั้นอารีน่าได้ยินเสียง “โพละ” เบา ๆ อยู่ข้างในช่วงระหว่างขา เธอตกใจเมื่อมีอาการน้ำเดิน “นานีคะ นานีคะ” ท้องเริ่มแข็งตึง หญิงสาวก้าวเดินอย่างช้ามาที่หน้าประตูห้องนอน “นานี หนูคิดว่าถุงน้ำคร่ำแตกแล้วค่ะ”

        โทรศัพท์มือถือของอนูปสั่นแจ้งเตือนหลายครั้ง อาจารย์หนุ่มเดินคุมการสอบในห้องเรียน เขารู้สึกร้อนผิดปกติ ก้มมองนาฬิกาบนข้อมือ เดินวกมาที่โต๊ะหน้าชั้นเรียน สายเรียกเข้านับ10ครั้งของอารีน่า อนูปกดหมายเลขนั้นโทรกลับทันที “นานีเองจ๊ะ อนูปทำหน้าแปลกใจทำไมนานีโทรมาเอง “คือว่า อารีน่าเจ็บท้องจวนคลอด น้ำคร่ำแตกแล้ว คุณหนูมาทันไหม หรือจะให้เรียกรถพยาบาลคะ” อนูปรู้สึกตื่นเต้น “ผมจะพาไปโรงพยาบาลเองครับ นานีโทรบอกราหุลจองห้อง อีก 10นาที บอกให้เธอรอผมนะครับ” นานีวางสายหันหน้ามองอารีน่าร้องเจ็บ “โอ้ยย ทำไมเจ็บแรงขนาดนี้ นานีขา หนูทนไม่ไหวนะคะ”

        20นาทีต่อมา ร่างของชายหนุ่มสวมชุดสูทวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาถอดเสื้อสูทโยนทิ้ง สวมกอดอารีน่าที่นั่งรอในห้องนั่งเล่น “เดินไหวหรือเปล่า ผมอุ้มดีกว่า” อารีน่าจับบ่าของเขาไว้ “เดินไหวค่ะ เดียวเจ็บเดียวไม่เจ็บ ตอนนี้ไม่ปวดค่ะ พาฉันไปโรงพยาบาลเร็วๆค่ะ” นานีป้อนน้ำดื่ม เช็ดหน้าเช็ดตา เสียงตะโกนดังเข้ามา “เฮ้ย อนูป นายมาหรือยัง” ดานิมวิ่งเข้ามาพร้อมวินัยหน้าตาตื่นเช่นกัน “มาแล้ว กำลังจะพาเธอไปคลอด นายกดลิฟต์ให้ด้วย วินัยช่วยขับรถให้ฉันด้วย” อนูปยื่นกุญแจรถให้เพื่อน

        โรงพยาบาล Emory

        นางพยาบาลเข็นเก้าอี้รถเข็นเข้าไปในห้องรอคลอดตรงกันข้ามห้องคลอด นายเเพทย์ราหุลเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกให้อารีน่าล่วงหน้า ราหุลช่วยพยุงร่างของเธอขึ้นนอนบนเตียงพยาบาล “พวกคุณรอด้านนอกนะครับ ผมขอตรวจคนไข้ และจะให้นางพยาบาลดูเรื่องความสะอาดให้เธอ เชิญครับ” อนูปจับมือของเธอไว้แน่น “ผมจะโทรบอกคุณพ่อคุณแม่ของคุณ ตอนนี้ห้ามเครียดนะครับ” เขาจูบที่ริมฝีปากของเธอ ฝ่ามือลูบผิวหน้าท้องของเธอ ก้มศีรษะลงค่อยๆจุมพิตหน้าท้องของเธอ "รอพ่อด้วยนะครับ"

        อนูปพาทุกคนออกมานั่งรอด้านนอกห้องรอคลอด วินัยกอดคอเพื่อนรัก “นายตื่นเต้นหรือว่ากลัววะ คลอดลูกไม่ใช่บาดเจ็บหรือป่วย” ดานิมกอดคอเพื่อนด้วยอีกคน “เตรียมตัวเข้าไปในห้องคลอดรับรองลุ้นระทึกจริงๆวะ”

        คุณหมอราหุลเปิดประตูออกมา “อนูป ทารกกลับหัวพร้อมคลอด น่าจะภายใน 24 ชม เร็วสุดคืนนี้ แต่ผมคิดว่า พรุ่งนี้บ่ายๆครับ” อนูปขอเข้าไปเยี่ยมอารีน่าภายในห้องพยาบาล “ได้ครับ ผมให้เยี่ยม 30 นาทีครับ” ราหุลสวมกอดร่างของอนูปไว้ “ไม่ต้องกลัวครับ ทุกอย่างปกติดี มันคืออาการของหญิงใกล้คลอดครับ”

        วันที่ 10 กันยายน 2016

        พิธีเปิดมหกรรมกีฬามหาวิทยาลัยเริ่มขึ้น ขบวนนักกีฬาเริ่มเดินเข้าในสนาม ตัวแทนของแต่มหาวิทยาลัยเดินชูธงประจำของมหาวิทยาลัยนำขบวนนักกีฬา พิธีกรเริ่มแนะนำนักกีฬาแต่ละมหาวิทยาลัย ขบวนสุดท้ายคือเจ้าภาพ อาจารย์นพดล เดินนำขบวนตามมาด้วย จินนี่ถือป้ายชื่อมหาวิทยาลัย เสียงวงดุริยานเริ่มบรรเลงเพลงมาร์ชของมหาวิทยาลัย

        คณบดีนำแขกผู้มีเกียรตินั่งประจำที่อัฒจรรย์จัดพิเศษ อภิมหาเศรษฐีการุซิงห์จูงภรรยาและครอบครัวเข้ามาชมพิธีเปิด “นั่นไง ลูกสาวของเรา” การุซิงห์นั่งชมพิธีเปิดกีฬาคู่กับภรรยามอลลี่ “จินนี่เปลี่ยนไปมากนะคะ เก่ง สวย สง่ามากๆ” การุซิงห์กวาดสายตามองไปรอบสนามเฝ้ารอเมื่อไรวินัยจะเข้ามา “ว่าที่ลูกเขยผมจะไม่มาดูจินนี่เลยหรือไง”