"หลี่เซียงเซียง! ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน ขอให้เราอย่าได้พบเจอกันอีกเลย"
พราวตะวันใตื่นขึ้นมาจากประโยคสุดระทึกที่ดังชัดกึกก้องยิ่งกว่าภาพเหตุการณ์บางอย่างที่ปรากฎให้เห็นในความฝันมากนัก ใจเธอยังเต้นตึกตักอยู่เลย เสียงใครกัน น่ากลัวชะมัด ขนลุกไปหมด
"แม่ แม่" เสียงเด็ก หลานชายเธอหรือ ทำไมมาเรียกน้องสะใภ้แถวนี้ล่ะเธอยังอยากนอนต่ออีกแปปนะ ปวดหัวจังเลย
"แม่ แม่ ผมหิว"
คราวนี้มีการเขย่าแขนเล็กๆพราวตะวันกระพริบตา เพื่อปรับสายตารอรับแสงสว่างอย่างเคย เอ๊ะ!!แสงสว่างตรงลานบ้านล่ะ เมื่อวานจำได้ว่าแอบงีบตรงลานบ้านปกติสาวสมัยใหม่อย่างเธอเวลาจะนอนต้องมีพื้นที่เปิดรับแสงเล็กน้อย เพื่อให้ผิวรับวิตามินตอนเช้าๆอย่างที่เขากล่าวกันว่า เพียงแค่คุณออกแดดในแต่ละวัน 10 – 15 นาทีอย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะแดดใน่เช้าก็จะได้รับวิตามินดีอย่างเพียงพอแล้วกระดูกของคุณที่กำลังจะเจริญเติบโตจะแข็งแรงขึ้นอย่างต่อเนื่องถ้าได้รับวิตามินดีที่เหมาะสมดังนั้น่เช้าก่อนเวลา 09.00 น. จะเป็เวลาดี แต่หลังจากนี้อาจเป็่ที่เริ่มเข้าสู่รังสีที่อันตรายจากแสงแดดดังนั้นอย่าลืมอาบแดดก่อนเวลา 09.00 น.ทุกๆวันเพื่อกระดูกแข็งแรงและผิวของคุณจะสวยเหมือนบ่มแดดตลอดเวลา ดังนั้นสาวอายุเกือบ40อย่างฉันผิวถึงสวยและร่างกายแข็งแรงเหมือนสาวเอ๊าะๆไงล่ะ
"แม่ แม่ ตื่นเถอะ ผมหิว" เรียกอีกละหลานก็หลานเถอะ เดี๋ยวปั๊ดด!!!
"แม่ แม่ ตื่นเถอะ ผมหิว น้องก็หิว แม่"พราวตะวันลืมตาขึ้นมา ก็พบกับ เด็กเอธิโอเปีย 2 คน!!
"....."นี่มันอะไรกัน ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันน่ะ ไหนละแสงแดด วิตามินดีของเธอ มีแต่ห้องรกๆอับๆแถมมีกลิ่นตุๆ??
"แม่...แม่" เด็กน้อยเห็นสายตาของแม่ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาจูงมือน้องสาวไปแอบหลบตรงมุมห้อง พราวตะวันจึงมองตาม เอ๊ะนี่เด็กที่เห็นในฝันมาตลอด หรือว่า ไม่...ไม่ใช่ใช่มะไหนว่าให้มาแก้ไขเฉยๆไง ในเวลานั้นก็มีความทรงจำบางอย่าง เื่ราวหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นั้แ่อดีตแทรกเข้ามาอย่างช้าๆแต่ก็ยังหนักหนาสำหรับเธอที่จะตั้งสติรับรู้และทำความเข้าใจได้ในทีเดียว
"แม่...แม่" หลังจากตะลึงกับเื่ราวแล้ว เธอก็ยังไม่ได้สติดีนัก แต่เสียงเรียกของเด็กน้อยก็ดังอีกครั้งเฉินลู่ซีและเฉินชิงชิง สินะ
"มาหาแม่มา" เธอต้องหาอาหารให้เด็กๆกินก่อนแล้วค่อยจัดการเื่อื่นทีหลังแล้วกัน
เด็กทั้ง2 คนเดินมาหาเธอแบบกล้าๆกลัว ด้วยอายุเกือบ 2 ขวบ แต่ตัวเล็กนัก เทียบกับหลานชายเธออายุ 2ขวบ แต่ตัวยังกะ 3 ขวบเข้าไปแล้ว
"เสี่ยวซี กับ เสี่ยวชิง พาแม่ออกไปห้องครัวหน่อยสิจ๊ะเด่วแม่ทำอาหารให้กินนะ" ทั้ง 2 คน จ้องเธอตาปริบๆเธอก็เลยตัดสินใจลุกขึ้นแล้วจูงมือทั้ง 2 คนเดินออกมา
แม่จ้าววววว ว่าในห้องรกแล้วนะ นี่คือที่ที่คนอยู่ได้จริงหรือ เสื้อ กางเกง วางพาดบนหัวเก้าอี้ถุงเท้าวางระเกะระกะ แถมฝุ่นหนาเตอะ นับ 1-2-3เอาล่ะ เดินต่อจนกระถึงห้องครัวก็ทำใจไว้แล้วนะ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้เริ่มรับตัวเองในอดีตไม่ได้ มื้อนี้กินจากในมิติแล้วกัน
"เสี่ยวซี พาน้องเข้าไปในห้องแม่สักครู่นะ แม่ขอทำกับข้าวก่อน ถ้าเสร็จแล้วเดี่ยวแม่ไปเรียกนะไม่นานนะลูก"
"อื้อ"
"กรี๊ดดดดดดดดดดดด" เมื่อเปิดประตูห้องในมิติเท่านั้นแหละไม่ไหวแล้ว ไม่ไหว เธอจะอยู่เข้าไปได้ยังไง คุณปู่ทวดหนูเปลี่ยนใจได้มั้ย! หลังจากตีอกชกหัวตัวเองแล้ว ก็รีบเข้าห้องน้ำเพื่อดูหน้าตัวเองอีกครั้ง ซกมกที่สุด ถึงจะหน้าตาสวยน่ารักแต่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวแบบนี้ก็ไม่ไหว ถึงว่าล่ะ.... ฮื่มมฮื่มมม ก็ได้แต่ขัดใจ หลังล้างหน้าพอให้สะอาดแล้วก็รีบเอาข้าวต้มหมูสับที่เคยสั่งไว้ มาเทใส่ถ้วย3 ถ้วยพร้อมน้ำคนละแก้ว ใส่ถาดแล้วยกออกมา มื้อนี้กินในห้องนอนแล้วกัน
"มาแล้วลูก มาแล้ววว “
"เสี่ยวซี เสี่ยวชิง มากินข้าวลูก"
"อื้อ"
แล้วเธอก็ป้อนเด็กทั้ง2 คน เื่นี้เธอทำได้ เพราะเคยช่วยเลี้ยงหลานมาก่อน น่าสงสารนักดูสิกินข้าวเงียบๆ คงเป็เพราะเธอเคยดุและตีพวกเค้า พวกเค้าเลยไม่ค่อยจะสนิทกับเธอเท่าไหร่เอาเถอะ ยังพอรับมือไหวน่า ก็แค่เด็ก
"อร่อยมั้ยคะ"
"อื้อ อย่อยย " เฉินลู่ซี
" อย่อยย " เฉินชิงชิง
"ต่อไปแม่จะทำอาหารอร่อยๆให้กินอีกนะคะ เอามั้ย " เื่หลอกเด็กเธอชำนาญ
"อื้อ" เฉินลู่ซี
"เสี่ยวซีต้องตอบว่า ครับ ส่วนเสี่ยวชิงต้องตอบว่าค่ะ "
"ครับ/ค่ะ"
"อิ่มแล้วหรือคะ ดื่มน้ำตามด้วยนะลูก อะ"
หลังจากนั้นเธอก็จัดการข้าวต้มถ้วยของตัวเองต่ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอาไปวางไว้ในห้องครัวก่อน ทิ้งไว้ก่อนยังหาที่จะล้างไม่เจอ หลังจากนั้นเข้ามิติ เอาชุดอุปกรณ์อาบน้ำเด็ก เสื้อผ้าออกมาก็จับเด็ก 2 คน อาบน้ำ สระผมใหม่ เพราะทนดูไม่ไหว แต่รอยหยิกที่เห็นตามตัวนี่คืออะไร เธอทำหรือเธอในอดีตใจร้ายขนาดนี้เลยหรือ ได้แต่มองเด็กๆด้วยความสงสารเธออาบน้ำให้ลูกไปด้วยน้ำตาก็คลอไปด้วย เอาเถอะต่อไปนี้เด็กสองคนนี้ก็คือลูกของเธอเธอจะดูแลเอง ก่อนที่จะแต่งตัวปะแป้ง จนหอมฟุ้ง เธอทนไม่ไหว ฟัดแก้มทั้งคนไป ชื่นใจจังง
"ฮ่าาาา " เฉินลู่ซี
"ฮิฮิ คิกคิก" เฉินชิงชิง
เด็กๆเริ่มหายจากหวาดกลัวเธอบ้างแล้วคงเพราะยังเป็เด็ก เป็เพียงผ้าสีขาว จึงยังไม่เก็บความรู้สึกอะไรมากมาย เธอจะเก็บกวาดห้องนอนก่อนก่อนที่จะถูกกลิ่นเหม็นอับพวกนี้รมตายก่อนที่จะเริ่มทำอะไร
"เอาล่ะ คนเก่ง เตรียมตัวนอนกลางวันได้แล้วนะลูกตื่นมาแม่จะทำของอร่อยๆให้กินอีกดีมั้ย"
"ครับ”
“ค่ะ"
หลังจากเด็กๆนอนหลับแล้วเธอก็แอบเอาเด็กทั้งสองคนเข้ามิติ ไปนอนในห้องของเธอก่อนให้นอนในห้องนั้นไม่ไหวจริงๆ แล้วค่อยออกมาทำความสะอาดห้องนอนในบ้านแต่ก่อนอื่นขอเปิดดูสภาพภายนอกบ้านก่อนนะ ถือว่าระบายอากาศไปด้วย
หลังจากเปิดประตูบ้าน ก็ยืนอึ้งอีกครั้ง คุณปู่ทวดดดดดด!!
ในเมื่อทำอะไรไม่ได้แล้วก็ได้แต่น้ำตาคลอเดินกลับไปทำความสะอาดห้องนอน ห้องครัว แต่ก็แวะเข้าไปดูเด็กๆบ้างกลัวเด็กๆตื่นขึ้นมาแล้วจะใ ได้แต่เข้าๆออกๆระหว่างมิติกับบ้านใหม่ ห้องนอนเปลี่ยนใหม่หมดเตียง ผ้าปู หมอน ห้าห่ม เก็บกวาดทุกอย่าง ของเก่าโยนลงในโกดังในมิติ ห้องครัวก็ล้างทำความสะอาด แค่ 2 ห้องก็เล่นเอาคุณหนูอย่างเธอหอบฮัก ๆแล้ว เหลือเก็บกวาดข้างนอกอีกหน่อยค่อยเข้าไปอาบน้ำ ไม่ไหวเหนียวตัวจะแย่ และแน่นอน เธอจะเข้าไปอาบน้ำในมิติเท่านั้นเพราะน้ำในมิติเธอได้จัดการต่อน้ำจากน้ำตกมาเรียบร้อยแล้ว ตอนที่เข้าไปสำรวจพื้นที่แรกๆแล้วพบว่าน้ำตกนี้มีสรรพคุณชั้นเลิศ ต่อไปเธอจะเอามาใช้บ้านนี้ด้วย
3K
![[จบ] รีเซตชีวิตมาเป็นพนักงานใหม่สุดแข็งแกร่ง [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754939376_11085817.webp)
