นับั้แ่ค่ำคืนอันหฤโหดที่ลู่ชิงเข้าใจไปเองว่าตนเองต้องเผชิญกับวิบากกรรม "ท้องร่วงขั้นรุนแรง" ร่างกายของเขาก็พลันแปรเปลี่ยนไปราวกับได้หยิบยืมร่างของเทพเซียนมาสวมใส่ อาการร้อนรุ่มปานจะะเิเป็บัณฑิตย่างไฟที่เคยเผาผลาญเขากลางดึกหายวับไปราวกับปลิดทิ้ง ความรู้สึกยามนี้ช่างปลอดโปร่ง เบาสบายประดุจขนนกที่ล่องลอยในนภากาศ พละกำลังที่เคยมีเพียงแค่ยกตำราหนักๆ สามเล่มก็หอบแฮกจนหน้ามืด บัดนี้กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าประดุจมีลูกวัวคะนองนับสิบตัววิ่งพล่านอยู่ในมัดกล้ามเนื้อ
"หากร่างกายยอดเยี่ยมเช่นนี้ต่อไป งานไถนาที่บ้านคงเสร็จในพริบตาเดียว ส่วนการเดินทางไปสอบจอหงวนก็คงเป็เื่ง่ายดายปานดีดนิ้ว!" ลู่ชิงยิ้มกริ่มพลางบิดี้เีอยู่บนหลังม้า จนกระดูกสันหลังลั่นกร๊อบแกร๊บดังกังวานผิดมนุษย์ทำเอาตัวม้าถึงกับสะดุ้ง
"ขอบคุณ์ที่ประทานอาการท้องเสียมาให้ ข้าคงระบายธาตุพิษออกจากไส้พุงจนสะอาดเอี่ยมแล้วเป็แน่" เขาพึมพำอย่างอารมณ์ดี โดยไม่มีเื่ "การฝึกเซียน" โผล่เข้ามาในหัวแม้แต่น้อย ในสมองของเขามีเพียงภาพตัวเองสวมชุดขุนนางนั่งจิบน้ำชาเคี้ยวถั่วต้มอย่างหรูหราอยู่ในรั้วในวังเท่านั้น
แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าการเปลี่ยนไปของร่างกาย คือหนังสือเล่มเก่าคร่ำครึที่เขาพกติดตัวอยู่เสมอ นับจากวันที่เขาบรรลุขั้นสร้างรากฐาน (ที่เ้าตัวนึกว่าแค่ขับถ่ายเสร็จสิ้น) หน้ากระดาษที่เคยขาวโพลนว่างเปล่าอย่างน่าอัศจรรย์กลับเริ่มปรากฏรอยหมึกจางๆ ขึ้นมาใหม่ทีละหน้า สองหน้า ราวกับมันค่อยๆ ตื่นขึ้นจากการจำศีลตามแรงสั่นะเืของปราณในร่างเขา
"อ๋อ... ข้าเข้าใจแล้ว" ลู่ชิงพยักหน้าหงึกหงักกับตัวเองอย่างผู้รู้แจ้ง
"ท่านตาเฒ่าเ้าของหนังสือคนนั้นคงใช้วิธีซ่อนตัวอักษรแบบที่พวกจอมยุทธในนิทานประโลมโลกชอบทำกันแน่ๆ ประเภทที่ต้องรอให้โดนลม โดนเหงื่อ หรือโดนความร้อนถึงจะเห็นตัวหนังสือ ช่างขยันหาวิธีมาหลอกเด็กเสียจริงนะคนสมัยนี้" เขานึกไปถึงชายชราพิลึกที่ลืมหนังสือไว้ให้เขาอย่างนึกขัน พลางคิดว่าคนสมัยก่อนนี่ช่างว่างงานเสียเหลือเกินถึงได้มานั่งคิดวิธีซ่อนตัวอักษรให้ยุ่งยากเช่นนี้
ขณะที่ขบวนกองปราบตงหยางกำลังมุ่งหน้าผ่านแนวป่าที่เริ่มโปร่งตา ลู่ชิงที่บัดนี้เริ่มชำนาญการทรงตัวบนหลังม้า (หลังจากที่เกือบตกม้ามาแล้วไม่ต่ำกว่าเก้าครั้งในสัปดาห์เดียว) ก็ถือโอกาสกางหนังสืออ่านไปพลางๆ ท่ามกลางสายตาอันสงสัยใคร่รู้ของเหล่ามือปราบ
"ท่านลู่... ข้าเห็นท่านจดจ่อกับหนังสือเล่มนั้นมานานหลายชั่วยามแล้ว มันคือคัมภีร์ล้ำค่าจากสำนักเร้นลับใดรึ?" เฉินอี้ หัวหน้ามือปราบผู้สุขุมควบม้าเข้ามาขนาบข้างพลางเอ่ยถามด้วยความสุภาพ แต่แววตาคมกริบนั้นกลับแฝงไปด้วยความจับผิดประดุจกำลังมองหาพิรุธของคนร้าย
ลู่ชิงเงยหน้าขึ้นมายิ้มซื่อๆ ก่อนจะปิดหนังสือแล้วยื่นหน้าปกให้ดูอย่างไม่ปิดบัง
"อ๋อ... ไม่ใช่ของล้ำค่าอะไรหรอกขอรับท่านหัวหน้าเฉินอี้ มันก็แค่ตำรากายบริหารเล่มเก่าๆ ที่ท่านตาเฒ่าผู้หนึ่งลืมทิ้งไว้กับข้า ข้าเห็นว่าท่าทางมันแปลกดีเลยลองอ่านดู กะว่าถ้ามีวาสนาได้พบท่านตาผู้นั้นอีกครั้งที่เมืองตงหยางหรือที่ใดก็ตาม ข้าก็จะคืนให้เขาไปน่ะขอรับ ข้าไม่อยากเก็บของของคนอื่นไว้นานนัก"
เฉินอี้พยักหน้าช้าๆ แต่ในใจกลับคิดวนเวียนอยู่กับความระแวง 'ตำรากายบริหารรึ? แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมายามท่านเปิดหน้าหนังสือนั่น... มันเข้มข้นจนิญญาข้าสั่นสะท้าน เหมือนกับพลังอัสนีที่ผ่าลงมากลางป่าคืนนั้นไม่มีผิด! หรือยอดคนมักจะเรียกคัมภีร์เทวะว่าตำราออกกำลังกายกันหมด?'
ลู่ชิงไม่ได้สนใจท่าทางครุ่นคิดจนคิ้วขมวดของเฉินอี้ เขาพลิกหน้ากระดาษต่อไปจนเจอหน้าหนึ่งที่เขียนด้วยตัวอักษรหวัดแกว่งดูเย่อหยิ่งโสภาเป็อย่างยิ่ง "กระบี่สังหารเซียน"
"หึหึ... สังหารเซียนรึ?" ลู่ชิงหลุดขำออกมาจนไหล่สั่น
"ช่างกล้าตั้งชื่อเสียจริงนะตาเฒ่าเ้าของหนังสือ สงสัยจะหมั่นไส้พวกเทพเทวดาในนิทานมากไปหน่อย หรือไม่ก็คงเขียนเื่เพ้อฝันจนอินจัดเข้าเส้นเืไปแล้ว" เขาพลิกหน้ากระดาษผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางบ่นพึมพำถึงความหยิ่งยโสของคนเขียนที่ตั้งชื่อวิชาได้
"ขี้โม้" สุดกู่
"ไว้ว่างๆ ข้าจะลองทำท่าตามดูละกัน เผื่อจะช่วยแก้ปวดเอวได้ดีเหมือนสองท่าแรกที่ข้าเคยลอง"
เขาพลิกไปเรื่อยๆ ก็เจอศาสตร์ที่ดูหลุดโลกเข้าไปใหญ่ ทั้งการหลอมโอสถวิเศษที่ต้องใช้เพลิงกัลป์จากก้นบึ้งนรก หรือการวางค่ายกลหมื่นลี้ที่ฟังดูเหมือนเื่เล่าหลอกเด็กนอน แต่ละชื่อล้วนอลังการงานสร้างชวนให้บัณฑิตผู้ยึดมั่นในตำราความรู้อย่างเขาส่ายหน้าด้วยความระอา
"โอ้อวดฟ้าดินเสียเหลือเกินคนแต่งเอ๋ย..."
ทว่าเมื่อเขาพลิกมาถึงหน้ากระดาษแผ่นหนึ่ง ลู่ชิงก็ต้องชะงักงัน แววตาที่เคยขี้เล่นและดูถูกดูแคลนความเพ้อเจ้อกลับนิ่งสะดุดลงทันที เมื่อเห็นตัวอักษรที่เขียนได้อย่างวิจิตรบรรจงแต่แฝงไปด้วยพลังกดดันอันเฉียบคมประดุจใบมีดโกนที่เพิ่งลับใหม่ๆ
"หนึ่งขีดเบิกฟ้า"
"หืม..." ลู่ชิงลูบคางพลางชะลอม้าลงอย่างไม่รู้ตัว
"วิชาการเขียนอักษรก็มีรึเนี่ย?"
ในฐานะบัณฑิตที่คลุกคลีอยู่กับพู่กัน น้ำหมึก และกระดาษมาทั้งชีวิต สิ่งที่ดึงดูดใจเขาได้มากกว่าวิชากระบี่สังหารเทวดาหรือการปรุงยาอายุวัฒนะ ก็คือศาสตร์แห่งการตวัดเส้นสายนี่เอง เขาเริ่มเพ่งมองรอยหมึกจางๆ นั้นด้วยความสนใจลุ่มลึก โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าในขณะที่เขากำลังจดจ้องคำว่า "หนึ่งขีด" นั้น พลังปราณสร้างรากฐานในร่างกายของเขากำลังไหลเวียนไปรวมกันที่ปลายนิ้วชี้ตามสัญชาตญาณของการเป็ผู้ฝึกตนโดยอัตโนมัติ
"หนึ่งขีดเบิกฟ้า... ชื่อดูหยิ่งผยองไม่แพ้อันอื่นเลยนะเนี่ย" ลู่ชิงพึมพำพลางลองยกนิ้วชี้ขึ้นมาลากผ่านอากาศเบาๆ ตามรอยเส้นหมึกในหนังสือ
"แค่ลากเส้นตรงๆ เส้นเดียวเนี่ยนะจะเบิกฟ้าได้? ตาเฒ่าเอ๋ย ท่านนี่มันยอดนักแต่งเื่ระดับแผ่นดินจริงๆ... ไหนข้าลองดูสักทีสิว่ามันจะเบิกอะไรได้บ้าง!"
ในขณะที่ลู่ชิงกำลังจะ "ลองดี" ตวัดนิ้วเล่นกลางอากาศเพื่อทดสอบลายเส้นนั้นเอง หูเถียนที่ควบม้าอยู่ด้านหลังก็ะโแซวขึ้นมาเสียงดังลั่น
"ท่านลู่! มัวแต่คัดลายมือกลางอากาศระวังม้าจะพาไปกินหญ้าในคูนะขอรับ! ลายมือสวยไปก็ไม่ได้ช่วยให้ม้าเดินตรงทางหรอกนะ!"
ลู่ชิงสะดุ้งสุดตัวจนม้าเกือบจะเสียหลัก
"เ้าหูเถียน! ข้ากำลังใช้สมาธิอยู่!" เขาตวาดกลับอย่างไม่จริงจังนัก แต่ปลายนิ้วที่เขาสะบัดไปเพราะความใเมื่อครู่ กลับทิ้งรอยแยกบางๆ ที่มีพลังทำลายล้างแฝงอยู่ไว้ในมวลอากาศ โดยที่เขาเองก็มองไม่เห็น!
6K
