แม่! นาลินกอดอิงซุกซบอกของมารดาอกแม่ที่แสนอบอุ่นที่เธอแสนถวิลหา เช้าวันนี้ช่างเป็เช้าที่หนาวเย็นเด็กตัวน้อยอยากอยู่ใต้ผ้าห่ม อยากอยู่ในอ้อมแขนของแม่นานๆ ไม่อยากลุกไปโรงเรียนเลย
ฟอด ฟอด “อื้อ” แม่หอมแก้มเธออีกแล้วแม้ไม่อยากลืมตาตื่นแต่เธอคงถูกมารดาปลุกโดยการหอมเเก้มให้เป็โรงเรียนจนกว่าจะตื่น
ฟอด ฟอด ฟอดดวงตาคู่น้อยค่อยๆเบิกเปลือกตาสู้แสงตะวันของวันใหม่ภาพตรงหน้าหากแต่ไม่ใช่มารดาอย่างในความฝัน...จริงสิน่ะ มารดาจากเธอไปหลายปีแล้วแล้วตอนนี้เธอก็ไม่ใช่เด็กหญิงนาลินตัวน้อยของแม่อีกต่อไป
ฟอด ฟอดเ้าของริมฝีปากที่เป็คนปลุกเธอในชีวิตจริงยังััเคล้าคลออยู่ไม่ห่าง
“พี่บุญ” เขาเองสินะสามีของเธอเอง ใบหน้าหวานซับสีเืฝาดเมื่อย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์หวาบหวามเมื่อคืน เขาสอนบทเรียนแห่งรักในคนไร้ประสบการณ์อย่างถึงพริกถึงขิงสอนถึงความสัมพันธ์ทางร่างกายแห่งความเป็สามีภรรยา
“นางจ๋า” ฟอด ฟอด ฟอดบุญเติมหยุดพะเน้าพะนอสาวน้อยในดวงใจไม่ได้เลยจริงๆการตื่นมาแล้วได้เห็นใบหน้าเธอเป็สิ่งแรก
เขาแทบไม่อยากเชื่อ...มันวิเศษยิ่งกว่าในความฝัน
ฟอด ฟอด ฟอด “พี่บุญขา ปล่อยได้แล้วค่ะนางต้องลุกแล้ว” 6 โมงกว่าแล้วเห็นจะได้
“อย่าเพิ่งลุกสิครับ”
“แต่นางต้องไปเตรียมกับข้าว” ทุกเช้าเธอก็ทำหน้าที่นี้ด้วยดีมาตลอดไม่เคยบกพร่องสักวัน
“แต่พี่ยังไม่หิวข้าว พี่หิวนางมากกว่า”
ฟอด ฟอด “อื้อออ” นาลินเบิกตากว้างพร้อมจะทักท้วงก็ถูกริมฝีปากหนาบรรจงจูบเร้าร้อนรับอรุณเสียก่อนบดจูบแสนหวานเว้าวอนนำพาให้สามีภรรยาคู่ใหม่ปลามันลงในบ่วงรักอีกครั้งจนได้
จ๊วบ จ๊วบ “เมียพี่ นางจ๋าสวยเหลือเกิน” เช้าแบบนี้มันเห็นชัดท้าทายสายตากว่าเมื่อคืนเป็ไหนๆ บุญเติมสำรวจตรวจสอบชนิดที่ว่าละเอียดยิบพร้อมตีตราจองเป็เ้าของร่างเย้ายวนแต่เพียงผู้เดียว
“อื้อ อ่าส์” สามีเฝ้าวนเวียนไม่ห่างแต่นาลิน้าสิ่งที่เข้ามาเติมเต็มมากกว่านี้...เธอ้าเขา ้ามากจริงๆ
“พี่บุญขา” สะโพกกลมกลึงส่ายสะโพกอย่างยั่วยวนบุญเติมลมปราณแตกซ่านเพราะเขาเองก็พรั่งพร้อมั้แ่ตื่นขึ้นมาแล้วอาวุธร้ายหยอกล้อกลีบกุหลาบสวยอีกไม่นาน ก็ทะยานเข้าจนมิดลำ
“โอ้ววว นางจ๋า ตอดรัดดีเหลือเกิน” ร่างของเขากอดแนบชิดกับร่างบอบบางเบื้องล่างแม้แต่มดหรืออากาศก็แทรกผ่านคนทั้งคู่ไม่ได้ ริมฝีปาก จมูกซอกซอนใบหน้าและลำคอขาวผ่องสะโพกแน่นด้านล่างก็โหมอัดซัดไปตามห้วงเเห่งอารมณ์ปรารถนา
พับ พับ พับ พับ พับ พับ
“อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่าส์” เสียงหวานร้องครวญครางหอบสะท้านทรวงฟังแทบไม่เป็ศัพท์ ความเจ็บมีอยู่เพียงนิดครั้งนี้แค่ระยะสั้นก่อนมันก็จางหายไป นาลินปล่อยร่างกายไปตามครรลองของธรรมชาติเธอบิดเร้าส่ายสะโพกให้กับสามีที่บดเบียดเข้ามาอย่างช่ำชอง
“นางจ๋า อูยส์พี่รักนาง พี่รักนาง” บุญเติมพร่ำบอกรักไม่หยุดหย่อน เขาแยกขาเรียวให้แยกกว้างกว่าเดิมอีกนิดอำนวยความสะดวกให้เขารุกแต้มเข้าทำล้ำลึกขึ้น จากนั้นก็จับให้เธอนอนตะแคงโดยเขายังเชื่อมประสานเป็หนึ่งก่อนจะโหมแรงตอกใส่เมียตัวน้อยอย่างลืมตัว พับ พับ พับ พับ พับ
“อื้ออออ” จ๊วบ จ๊วบ่ล่างจัดเต็ม ่บนก็ไม่ยอมน้อยหน้า ไอ้หนุ่มตังเกเคล้นคลึงอกอวบของเมียรักทำทุกอย่างที่้าอย่างไม่รีรอ เขาเดินเกมส์เร็วจัดหนักจัดเต็มเสมือนว่าอดอยากปากแห้งมาแรมปีพับ พับ พับ พับ พับ
“อ่า อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่ะ พี่บุญขา” คนอ่อนประสบการณ์ตัวอ่อนปวกเปียกจะไม่ไหวอยู่แล้ว
“กรี๊ดดดด” นาลินกระตุกรัด สมองพร่าไปหมด เมื่อตนก้าวข้ามวิมานสีขาวพร่างพรายก่อนจะรับรู้ถึงของเหลวร้อนๆจำนวนมหาศาลในอุ้งท้องของเธอ
“โอ้ววว อูยส์” เสียงครางกระหึ่มของสัตว์ป่าาเ็ตามมาด้วยหยดหยาดสายพันธุ์ชีวิตที่เขาสาดใส่เมียรักจนหมดสิ้นนาลินหอบรวยรินอยู่เบื้องล่างของกายแกร่งใหญ่โต ดวงตาของเธอค่อยๆปิดอีกคราทั้งๆที่เ้าหล่อนเพิ่งตื่นขึ้นมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนนี่เอง
“จุ๊บ ยอดรักของพี่” คนอิ่มเอิบในรักจุมพิตแ่เบาให้เมียตัวน้อยที่หลับไปอีกครั้งบุญเติมจัดท่าทางการนอนที่คิดว่าสบายที่สุด นำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้อย่างอ่อนโยนห่มผ้าให้เธอหลับฝันดีในนิทรา
พ่อบ้านคนใหม่พาตัวเองเข้ามาคลุกในครัวเช้านี้!
ไม่สิ! ต้องเรียกว่า่สายวันนี้เขารับหน้าที่เป็พ่อหัวเสียงเองไม่คิดเลยว่าเ้าหอยนางรมของไต๋ก๋งจะสรรพคุณเด่นขนาดนี้...แบบนี้เขาต้องเพียรสรรหามาโด้บตัวเองบ่อยๆเสียแล้วสิ...เเค่คิดก็จักกะจี้หัวใจ
“โอ้ย” กว่าเ้าตัวจะตื่นก็เกือบเที่ยงครั้งแรกที่ขยับตัวนาลินก็รู้สึกร้าวไปถึงกลางกายเธอนั่งตั้งสติอยู่พักนึงจึงพาตนเองไปอาบน้ำหลังจากชำระกายเสร็จสิ้นก็ปลีกตัวเข้ามาในครัวตามปกติ เเต่สิ่งผิดปกติก็คือข้าวผัดสีแปลกๆพร้อมด้วยหมูทอดถูกจัดวางไว้ในฝาชีเป็ที่เรียบร้อย
สาวน้อยระบายยิ้มเพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าคงหนีไม่พ้นฝีมือของสามีผู้ตักตวงความสุขจากเธอตลอดคืนรวมถึงเมื่อเช้าด้วย สายตาของนาลินมองลงมาเบื้องล่างเฝ้ามองหาชายคนรัก...เขาอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางเเสงเเดดเเรงจัดบุญเติมกำลังขยันขันเเข็งกลบดินเเปลกผักสวนครัวของเธอ
บ่ายเเก่ๆบุญเติมหมายจะเข้ามาพักเหนื่อยบนเเคร์ใต้ถุนบ้านกลิ่นอาหารลอยฟุ้งเข้าจมูกตั้งเเต่ยังเดินมาไม่ถึงด้วยซ้ำ
"น้ำค่ะ" เเละทันทีที่นั่งลงขันน้ำฝนเย็นๆมีกลิ่นหอมอ่อนของมะลิก็ถูกหยิบยื่นบริการ อ่าส์!ชื่นใจกว่าครั้งไหนๆ เขาเเอบลอบมองเมียรักที่จัดเก็บโน้นนี่นั่นเตรียมสำรับอาหารดูวุ่นวาย...หึ! เเต่ทำไมชายหนุ่มจะไม่เข้าใจในสิ่งที่น้องนางเเสดงออกมา
นาลินกำลังหลบหน้าเขาอยู่
ฟอด ฟอด ฟอด "หอมจัง!เเก้มเมียพี่หอมชื่นใจกว่ามะลิในขันน้ำเสียอีก"หลังปฏิบัติการจู่โจมแก้มทั้งสองข้างของเมียเเสนหวานคนที่เเสดงออกด้านความรักเก่งกว่าพูดขึ้นหน้าตาเฉย
"พี่บุญทำอะไรคะ ถ้าเกิดใครมาเห็นมันจะไม่ดีน่ะ"เเม่คนขี้อายส่งค้อนวงน้อยมาให้เขาอย่างจัง
"ก็นางกำลังหลบหน้าพี่อยู่ พี่กลบดินสวนผักครบทุกเเปลงอยู่ตั้งนานก็ไม่เห็นหน้าหวานๆของน้องโผล่ไป"ผิดกับเมื่อวานเขาเห็นเเทบทุกชั่วโมงด้วยซ้ำ เเต่วันนี้เเม่คุณเล่นหลบหน้าหลบตาทั้งวัน แล้วเเบบนี้จะไม่ให้คนที่คิดถึงเเต่เมีย อยากเห็นหน้าเมียอยากกอดเมีย อยากหอมเเก้มเมีย อยาก...เมีย
บุญเติมไม่คลั่งตายไปก่อนก็โชคดีหนักหนาเเล้ว
"ไม่คุยเื่นี้ด้วยเเล้วพี่บุญจะอาบน้ำก่อนหรือทานข้าวก่อนดีคะ"
"ทานข้าวก่อนครับ"จานข้าวถูกภรรยาสาวสวยส่งมาให้ สายตาบุญเติมจดจ้องเมียระยิบระยับเเพรวพราว...พี่จะทานกับข้าวฝีมือนางให้หมดก่อนจากนั้นก็จะตามต่อด้วย...การทานคนตรงหน้า
ทานตั้งเเต่หัว จรดหางแล้วทานตรงกลาง...กลืนกินเธอจนหมดตัว
หลังจากทานข้าวเสร็จบุญเติมยังไม่ได้รีบร้อนอาบน้ำแต่อย่างใดเขานั่งบนแคร่ไม้ทำความสะอาดจอบ เสียมอุปกรณ์การเกษตรไปตามประสาส่วนภรรยาคนสวยก็ล้างจานชามอยู่ไม่ห่างจนเห็นเธอนุ่งผ้าถุงหายเข้าไปในห้องน้ำโน้นแหละแววตาทอประกายของเสือหิวหนุ่มเ้าเล่ห์จึงปรากฏขึ้น...ได้เวลาอาบน้ำของเขาแล้วเช่นกัน
ซ่า ซ่า ซ่า เสียงขันน้ำอาบรดกายสาว
“อุ้ย! พี่บุญเข้ามาทำไมคะ?” นาลินมึนงงไปหมด
“พี่ก็จะเข้ามาอาบน้ำไงครับทำงานมาทั้งวันเหงื่อไคลเต็มตัว” ตอบหน้าตาเฉยคนมีเล่ห์เหลี่ยมไม่บอกวัตถุประสงค์ของตนไปตรงๆแต่สายตาปรารถนาที่ลุกโชติ่ไม่อาจปิดบังอีกฝ่ายได้มิด
“ถะ ถ้าอย่างนั้นพี่บุญอาบก่อนก็ได้ค่ะนางออกไปรอ...ว้าย” สายไปเสียแล้ว...นวลนางถูกกักตัวไว้ในอ้อมกอดของสามีเป็ที่เรียบร้อย
“ไม่ต้องออกไปรอข้างนอกให้เสียเวลาเลยเดี๋ยวพี่จะอาบน้ำให้ตัวเองพร้อมๆกับนางด้วย รับรองว่าสะอาดหมดจดเป็ยองใย”ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า สายน้ำชโลมกายให้คนทั้งสองขับไล่ความร้อนภายนอกหายไปแต่ภายในระอุขึ้นตามลำดับ
ฟอด ฟอด ฟอด “แก้มนางหอม ผิวนางก็ผอมใช้สบู่ก้อนเดียวกันแท้ๆแต่ผิวพี่ไม่เห็นจะหอมเหมือนของนางเลย” กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่นี้เอง ที่บุญเติมดอมดมอย่างหลงใหลทุกยามค่ำคืน
“อือ พี่บุญขา” นี่มันไม่ใช่การอาบน้ำธรรมดาทั่วไปแล้วบุญเติมกำลังหลอกล่อให้เมียตัวน้อยตกอยู่ในภวังค์แห่งรักของเขา
ฟรึบ!ผ้าถุงเพียงผืนเดียวที่ติดกายนวลนางถูกแกะปมออกรวมถึงผ้าขาวม้าของเขาล่วงหล่นไปอยู่แนบพื้นด้วยนอกจากมือหนาแล้วบุญเติมยังใช้ร่างกายของตัวเองฟอกสบู่ให้เมียรักอย่างซาบซ่านกลิ่นหอม ััเสียดสีเป็แรงขับความ้าอย่างดี
“อ่าส์ นางจ๋า เมียพี่ โอ้ววว” เท่านี้ก็รู้สึกดีแทบบ้า ยังไม่ได้เชื่อมประสานด้วยซ้ำ
“พี่บุญขา พอเถอะค่ะ เรารีบอ่ะ อะอาบน้ำดีกว่า”กรึบ กรึบ นาลินเองก็รู้สึกหวิวแปลกๆทันทีที่เผลอไปเห็นใบหน้าล่องลอยของสามีเข้า
หัวใจของเธอก็จักกะจี้...แต่การกระทำตอนนี้มันน่าอายเหลือเกิน
“ไม่ต้องรีบนะครับคนดี อ่าส์ อยู่แบบนี้นานๆได้ไหมพี่อยากอยู่แบบนี้กับนางไปตลอดชีวิต” บุญเติมไม่อยากจะเชื่อเขากลายเป็ผู้ชายที่โชคดีและมีความสุขที่สุดในโลก ั้แ่ได้แต่งงานกับเธอได้ตัวและใจของนาลิน
“อุ้ย อื้ออออ” หญิงสาวตั้งท่าร้องประท้วงเมื่อมือแสนร้ายกาจของสามีป่วนเปี้ยนอยู่แถวๆกลางกายความเป็สตรีแต่ถูกคนตัวโตบดจูบ แลกลมหายใจซึ่งกันและกันเข้าเสียก่อนเสียงประท้วงจึงกลายเป็เสียงร้องครางในลำคอโดยปริยายบุญเติมจับเรียวขาที่ยืนไม่มั่นคงของนาลินให้เกี่ยวกับสะโพกศอกของเขาอย่างหนึ่งลำแขนแข็งแกร่งก็โอบร่างแน่งน้อยแแ่ประชิดตัว
เท่านี้คนตัวเล็กก็ตัวอ่อนเหมือนเปลวเทียนแล้ว
“พี่ขอนะครับนาง โอ้วววว” ส่งสายตาเว้าวอนขอร้องก็จริงแต่การกระทำของเขาไม่ได้รอฟังคำตอบจากปากสาวแต่อย่างใดบุญเติมเติมเต็มส่วนของเขาเข้าในกายของภรรยาทันทีเขาวอร์มจนน้ำทิพย์ในการเธอพรั่งพร้อมอยู่แล้ว
ในเมื่อเธอพร้อมเขาก็พร้อม...เราไม่จำเป็ต้องรอ
“อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่ะ” นาลินทำได้ดีที่สุดคือใช้แขนของตนโอบรัดรอบคอเขาเป็หลักยึดริมฝีปากบางพยายามขบเม้นกลั้นเสียงครางที่เสียวอย่างสุดกู่ ในทุกๆครั้งที่สามีโยกอัดตัวตนเข้ามาความหวาบหวามที่เธอเองก็แสนจะหลงใหล
พับ พับ พับ พับ พับเขาช่างร้ายกาจเหลือเกิน แม้แต่ในท่าทางการยืนเขายังมอบความสุขให้เธอได้อย่างไม่หยุดหย่น นาลินศิโรราบแล้วให้ชายหนุ่มจอมพลังเธอยอมให้เขาคนเดียวที่มีสิทธิ์ร่างกายนี้
“โอ้ววว นางจ๋า นางของพี่เอามันส์เหลือเกินคนดี”ไอ้หนุ่มตังเกโยกยัดอัดกระแทกเข้าสู่กลีบกายสาวอย่างลืมตัวนาลินในวันนี้ไม่มีส่วนไหนแตกต่างจากครั้งแรกของกันและกัน...
ไม่สิ!
มีนะมีส่วนที่แตกต่างอยู่บ้าง...หัวใจของเขาไง มันรู้สึกรุนแรงขึ้นเป็เท่าทวีชีวิตนี้ของบุญเติมคงขาดแม่แน่งน้อยไม่ได้อีกแล้ว...เธอเปรียบเหมือนแม่มดที่มีเวทมนต์วิเศษเสกให้เขาตกหลุมรักเธอไปชั่วนิรันดร์
“อ่ะ อ่าส์ อ่าส์ พี่บุญขา อ่าส์ นางจะไม่ไหวแล้วค่ะ”สาวน้อยเองจะล้มอยู่แล้ว ถ้าไม่มีสามียืนหยัดพยุงกายเอาไว้นาลินคงจะล้มพับกลางพื้นห้องน้ำอย่างแน่นอน
พับ พับ พับ พับ พับ ยิ่งแรงบีบอัดยิ่งมันส์ ยิ่งเสียวซ่าน ต่างคนต่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ บุญเติมเข้าสุดออกสุดอย่างกระหายอยาก อยากร่วมรักกับเธอเพียงคนเดียว
เขา้าแค่นาลินเท่านั้น...ชาตินี้ไม่้าใครอื่นอีกแล้ว
“นางจ๋ารอก่อน อ่าส์ รอพร้อมพี่คนดี” พับ พับ พับ พับ พับชายหนุ่มรับรู้ว่าภรรยาคนงามกำลังเข้าใกล้จุดสุดยอดแห่งความสุขเต็มทีบุญเติมเลยโหมแรงเข้าใส่ไปเต็มที่...วาดหวังว่าเขาและเธอจะคว้าดวงดาวดวงเดียวกัน
“อร้ายยยยยยยยยย/โอ้ววววววว” สองหนุ่มสาวหอบแห่กๆหลังคว้าดาวดวงเดียวกันสำเร็จกลางห้องน้ำหลังคามุงจากห้องน้ำที่บุญเติมและนาลินร่วมด้วยช่วยกันเปลี่ยนเป็สมรภูมิแห่งรัก
จุ๊บ! จุมพิตถูกมอบให้คนน่ารักการร่วมรักแบบเงอะๆ งะๆก็จริงแต่มันช่างเป็ธรรมชาติที่ร้อนแรงเหลือเกินสำหรับชีวิตคู่ของเรา...นาลินยังใหม่สำหรับเื่อย่างว่าแต่ไอ้บุญเติมคนนี้แหละ ขออาสาเป็คุณครูเพียงหนึ่งเดียวที่จะสั่งสอนกวดติววิชารักให้ภรรยาทุกวี่วัน
“อาบน้ำกันต่อนะ” บทรักที่ผ่านมาเรียกเหงื่อให้ทั้งสองไม่น้อยบุญเติมอาสาเป็ผู้สบู่ให้อีกครั้ง คนตัวโตเก็บทุกเม็ดกวาดทุกรายละเอียด...โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีง่ายๆ แต่ก็ไม่ยากเกินไปสำหรับสามีจอมเ้าเล่ห์อย่างเขา
ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า ซ่าชายหนุ่มข่มใจอย่างสุดกลั้น เพื่อไม่ให้การอาบน้ำธรรมดากลายเป็การอาบรักอีกครั้ง
สองสามีภรรยเข้าไปในห้องน้ำั้แ่ท้องฟ้ายังสว่างแต่่ที่บุญเติมอุ้มนาลินออกมาจากห้องน้ำ ตอนนี้ฟ้ากลายเป็มืดมิดไปแล้ว
“พี่บุญ ไอ้นาง ทำอะไรกันน่ะ” ผู้มาใหม่เห็นแวบเดียวก็พอจินตนาการออกว่าเมื่อสักครู่เกิดอะไรขึ้น...หน๋อย!ไอ้นาง อีตัวดี มีผัวหน่อยก็อ่อยให้ผัวอุ้มเลยน่ะ น่าอิจฉามันเสียจริงมาลินีได้แต่แอบริษยาพี่สาวต่างสายเือยู่ในใจ
“พี่บุญปล่อยนางลงเถอะค่ะ นางเดินได้” นาลินแอบกระซิบสามี เธออายเพราะตอนนี้ไม่ได้อยู่กันตามลำพัง
“นางเดินเองไม่ได้หรอก เชื่อพี่สิ!พี่เป็คนทำกับมือ ทำไมพี่จะไม่รู้” บุญเติมกระซิบภรรยาตอบคำตอบของเขาเล่นเองคนในอ้อมแขนหน้าแดง แก้มแดงระเรื่อ
พี่บุญบ้า!
“น้องมิวมีธุระอะไรสำคัญหรือเปล่าครับถ้าไม่มีพี่ขอพาน้องนางไปแต่งตัวแล้วเข้านอนก่อนนะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”คำพูดมันตีความได้หลายแง่หลายง่าม
“เออ...เออ...เออ คือ” คำพูดของบุญเติมเล่นเอามาลินีอ้าปากค้างไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรตรงๆแบบนี้...สาวสวยแห่งเกาะสีครามได้แต่นึกเจ็บใจ ทำไมคนที่ได้แต่งงานกับพี่บุญเติมต้องเป็นังนาลินด้วยทำไมถึงไม่ใช่เธอ
“พี่ว่าถ้าน้องมิวไม่มีอะไรค่อยมาใหม่พรุ่งนี้ดีกว่าน่ะพี่ต้องขอตัวก่อน ดึกๆน้ำค้างเริ่มลงพี่กลัวว่าเมียพี่จะหนาว” คนตรง ยังเถรตรงอยู่อย่างนั้น
“พี่บุญ ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะ” นาลินพยายามปรามสามีแล้วน่ะ แต่เขาฟังเธอเสียที่ไหน
“ก็ได้ มิวมาหาพี่วันพรุ่งนี้ก็ได้” รักกันมากสินะ รักกันเหลือเกิน หล่อนแค่คิดจะแทรกยังทำไม่ได้เลย...โธ่เว้ยอารมณ์เสีย มาลินีวิ่งปึงปังออกจากการกระท่อมริมหาดทันทีบุญเติมก็รีบอุ้มเมียรักขึ้นไปบนกระท่อมเช่นเดียวกัน
เขาพานาลินไปวางบนฟูกนอนอย่างอ่อนโยนหากแต่เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าให้ตัวเองและเมียรักตามที่บอกกล่าวบุคคลที่สาม...และค่ำคืนนั้นการเล่นผีผ้าห่มก็เกิดขึ้นอีกครั้งอีกครั้ง หลายๆครั้งเกือบถึงรุ่งสาง
ความฝันของนาลินช่างหวานหอมััอ่อนโยนจากสามีเมื่อคืนยังแผ่ซ่าน วาบหวามตามมาถึงในฝัน
“ฮื้อ” ช่างเป็ความฝันที่เหมือนจริงอะไรแบบนี้สาวน้อยสะลึมสะลือขึ้นมา่รุ่งสางก่อนที่ดวงตาคู่น้อยจะเบิกกว้างเห็นสิ่งมีชีวิตร่ำไรเคลื่อนไหวอยู่บนร่างกายของเธอเอง
“พี่บุญขา อือ” ไม่ใช่ความฝัน...หากแต่มันคือความจริง
จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ
“นางจ๋า จ๊วบ” ไอ้หนุ่มตังเกไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงบนเมียสาวแสนหอมหวานของเขามือข้างหนึ่งยันกายใหญ่โตเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างขยำเต้าอวบอิ่ม หยอกล้อจับป้อนเข้าปากอย่างเมามันส์ความ้าทางรสเพศไม่มีคำว่าสิ้นสุดสำหรับเมียรักอย่างนาลินบุญเติมกอบโกยความวาบหวามเอาไว้มากที่สุดชายหนุ่มกักตุนในระยะเวลาที่เขาต้องออกเรือ 3 วัน 3 คืนที่ต้องห่าง
“นางจ๋า พี่ไม่ไหวแล้วคนดี ขอเลยน่ะ โอ้วววว/อร้ายย”สองร่างหลอมรวมเป็หนึ่งใกล้ยามฟ้าสาง ทุกจังหวะหนักหน่วงพร้อมด้วยเสียงร้องครวญครางของข้าวใหม่ปลามัน
เขาและเธอสุขล้นเกินกว่าสิ่งใด
ตลอด่เวลาวันหยุด 5วัน ยามทำงาน บุญเติมทำอย่างมุ่งมั่น ขะมักเขม้น ยามรักก็เช่นกันเขาก็รักนาลินชนิดที่ว่าหูดับตับไหม้ภรรยาคนสวยแทบไม่มีแรงลุกขึ้นจากที่นอนในทุกๆเช้า เธอเฝ้าตามใจเต็มใจปรนนิบัติตามความ้าของสามีเสมอ
แปลงผักสวนครัวของเมียรักถูกกลบหน้าดินจนหมดสิ้นหลายสิบแปลงรวมถึงบุญเติมและนาลินร่วมด้วยช่วยกันลงกล้าผักครบทุกแปลงเสร็จสิ้นไร้เงาของมาลินีมาคอยกวนใจ แขกประจำก็จะมีแต่นายเสริมที่แวะเวียนมาหาบ้างทานข้าวเที่ยงร่วมกันบ้าง...วันหยุดของสามีภรรยาคู่ใหม่ปลามันผ่านไปอย่างราบรื่นพร้อมความสุข
ฟอด ฟอด ฟอด
“พี่ไปทำงานก่อนนะนาง” แววตาของไอ้หนุ่มตังเกช่างดูเศร้าตาละห้อย ไม่อยากห่างกายนุ่มนิ่มแม้แต่วินาทีเดียว
“พี่บุญดูแลตัวเองด้วยนะคะ นางเป็ห่วง” กระเป๋าเสื้อผ้าของสามีถูกยื่นส่งสาวน้อยจัดเตรียมเอาไว้ให้อย่างดีั้แ่เมื่อวาน
“คิดถึงพี่ ฝันถึงพี่ด้วยนะ พี่เองก็จะคิดถึงนาง”เขาจะคิดถึงเธอทุกลมหายใจเข้าออก
“พี่บุญขา พี่บุญเก็บผ้าพันคอผืนนี้เอาไว้นะคะกลางทะเลตอนดึกๆมันจะหนาวมากๆ” ลูกสาวชาวประมงเก่าบอกกล่าวนาลินซุ่มถักผ้าพันคอผืนนี้ั้แ่ 3 วันที่แล้ว
“ขอบใจครับ พี่จะดูแลรักษาอย่างดี” มันเปรียบเสมือนความห่วงใยจากเธอ ยามคิดถึงได้มีของดูต่างหน้าสักชิ้นก็คงดี
“พี่ไปนะ” ฟอด ฟอดหอมแก้มเข้าเต็มฟอด บุญเติมพร้อมสัมภาระก็เดินลงบันไดของกระท่อมริมชายหาดมุ่งหน้าสู่ท่าเรือของไต๋ก๋ง
“สาธุสิ่งศักดิ์ช่วยคุ้มครองสามีของลูกช้างด้วยเถอะค่ะ” นาลินเข้าใจหัวอกมารดาของเธอมากขึ้นก็วันนี้ทุกครั้งที่พ่อออกเรือ แม่จะกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งท้องทะเลเสมอต่อไปนี้เธอเองก็จะเป็ดั่งมารดาเช่นกัน
776
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
