“ฮูหยินจะดีหรือเ้าคะที่ท่านกินน้ำแกงของอนุเจียวจนหมดแบบนี้”
เสี่ยวอิงเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนางอยากถามเ้านายของตัวเองนักว่าไม่กลัวอีกฝ่ายจะวางยาพิษเลยหรือไรถึงได้ซดน้ำแกงพวกนั้นเสียจนเกลี้ยงเกลาขนาดนั้น หรือพวกนางปรนนิบัติฮูหยินให้หิวโหยเสียจนต้องกินทุกอย่างกัน
อวิ๋นซือเอนกายพิงพนักเก้าอี้นางเหยียดขาเรียวสวยของตัวเองในท่วงท่าสบายๆ พลางส่ายหน้า “นางกำลังเป็ที่โปรดปราน มีหรือจะรนหาที่กล้าวางยาข้าที่มาก็เพราะอยากอวดให้เห็น” มุมปากบางขยับกว้างก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง“นางไม่คิดทำร้ายข้าหรอก แต่ที่มาเพราะหวังให้ข้าเล่นงานนางต่างหาก”
หากนางยังรักหลันชิงอยู่เห็นท่าทีเปี่ยมสุขกับร่องรอยรักเ่าั้ก็อาจทำให้ขาดสติคิดร้ายหรือรังแกอีกฝ่ายได้ทว่าเพราะไร้ใจ แผนการของอีกฝ่ายจึงเป็หมันโดยสิ้นเชิง จริงๆ อวิ๋นซือชื่นชมอนุคนใหม่ของสามีไม่น้อยด้วยวัยเพียงสิบห้ายังผ่องใสอีกทั้งกิริยาท่าทางเปี่ยมชีวิตชีวาที่เห็นแล้วจรรโลงใจยิ่ง
ทว่า... นั่นมิได้หมายความว่านางจะยอมให้อีกฝ่ายมาวางเล่ห์ใส่ได้แบบนี้ เื่ที่อนุเจียวจงใจสร้างความลำบากให้นางในงานเลี้ยงครั้งก่อน อวิ๋นซือยังคงจดจำได้ดีมาคราวนี้ก็ยังคิดหาเื่นางอีกไม่เลิกรา แม้จะเป็แผนการเด็กน้อย แต่ถ้าเป็คนอื่นก็อาจเกิดเื่ราวตามมาได้เพื่อป้องกันปัญหาในภายหน้า นางคงต้องปรามอีกฝ่ายลงบ้างแล้วร่างบางคิดพลางผ่อนลมหายใจออกมา ช่างน่าเหนื่อยหน่ายเสียจริง
นางต้องเล่นบทตัวแทนอีกแล้วสินะ…
“เสี่ยวอิง น้ำแกงไก่ตุ๋นโสมที่เ้าต้มให้ข้ายังเหลือหรือไม่”
เสี่ยวอิงเม้มปากแน่น บางครั้งนางก็ตามความคิดของเ้านายไม่ทันจริงๆจู่ๆ อีกฝ่ายก็เปลี่ยนเื่จนนางตามไม่ทัน แม้จะเป็เช่นนั้น แต่เสี่ยวอิงก็ยังตอบกลับด้วยท่าทางงุนงง
“ยังพอเหลืออีกถ้วยเ้าค่ะ ฮูหยินจะซดอีกหรือเ้าคะ”
อวิ๋นซือโบกมือเป็เชิงปฏิเสธ พลางสั่งการต่อด้วยน้ำเสียงไม่อาทร“ไม่ใช่ เ้าอุ่นให้ร้อนแล้วจัดใส่ถ้วย นำไปให้นายท่านที่เรือนอักษรแทนข้าที”
“เ้าค่ะ” สาวใช้รับคำพลางเดินเข้าไปในครัวเพื่อปฏิบัติตามคำสั่งทันทีเพียงคิดในใจว่านายหญิงคงอยากจะเอาใจสามี... ‘แต่ว่าฮูหยินเ้าคะ อุตส่าห์จะเอาใจสามีทั้งที ทั้งอีกฝ่ายยังเป็นายท่านหลันผู้นั้นไฉนท่านจึงใช้เพียงน้ำแกงเหลือๆ เพียงถ้วยเดียวแบบนี้เล่า จะเรียบง่ายเกินไปหน่อยไหม’
อวิ๋นซือสั่งเสร็จก็ไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปบอกให้เสี่ยวหยวนไปนำพิณในห้องออกมาให้พลางเท้าแขนครุ่นคิดไปเรื่อยเปื่อย เท่าที่นางฟังมาจากเสี่ยวอิง วันที่นายท่านหลันออกจากเรือนเสวี่ยไปครั้งก่อนก็ไปพบอนุเจียวที่กำลังบรรเลงเพลง “หงส์วอนรัก” อยู่ หลังจากนั้นก็ไม่ได้ไปค้างคืนที่เรือนอื่นอีกเลย
อือ... “หงส์วอนรัก” อย่างนั้นหรือ
เสียงพูดคุยด้านนอกประตูดังขึ้นเบาๆทว่ามีผลให้คนข้างในเงยหน้าขึ้นจากกระดาษในมือ ดวงตาคมปรายมองไปที่ประตูแวบหนึ่ง ก่อนที่นางจะก้มลงสนใจงานตัวเองต่อ
“มีอะไร”
เสียงทุ้มราบเรียบทว่าให้ความรู้สึกนุ่มนวลเอ่ยถามอาอิ้น บ่าวคนสนิทก้าวเข้ามาพลางคลี่ยิ้มตาหยี
“นายท่านนี่เป็น้ำแกงไก่ตุ๋นโสมที่ฮูหยินใหญ่ตุ๋นให้ท่านเองกับมือเลยนะขอรับ”
อาอิ้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำแกงถ้วยนั้นเป็เพียงของเหลือจากที่อวิ๋นซือกินทว่าฮูหยินใหญ่มีน้ำใจไมตรีต่อเขาด้วยดีเสมอมาเ้าตัวจึงอดช่วยพูดแทนให้สักเล็กน้อยไม่ได้
หลันชิงเงยหน้าขึ้นพลางเลิกคิ้วคม ดวงตาที่คล้ายเมล็ดซิ่งมีแววประหลาดใจไม่น้อยฮูหยินใหญ่ของเขามีมุมน่ารักขนาดนี้ั้แ่เมื่อใด นี่หาใช่นิสัยปกติของนางนี่นา
“นายท่านขอรับ น้ำแกงนี่ควรกินตอนที่ยังร้อนนะขอรับ”
เมื่อเห็นท่าทีกุลีกุจอของคนสนิท ดวงตาคมก็หรี่ลงอย่างหมั่นไส้เขาควรให้คนตรงหน้าไปติดตามฮูหยินตนแทนดีไหม ดูจะออกหน้าออกตาเหลือเกิน แม้ใจคิดหมั่นไส้แต่มือแกร่งได้รูปก็ยังคงยกช้อนที่ตักน้ำแกงซึ่งมีควันลอยกรุ่นขึ้นมาซดรสชาติที่ปลายลิ้นรับรสได้ไม่เลวนัก ชายหนุ่มจึงอดตักซ้ำอีกครั้งไม่ได้ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
“ทำไมน้ำแกงถ้วยนี้จึงข้นกว่าปกติล่ะ” อาอิ้นมองถ้วยน้ำแกงด้วยั์ตาเป็ประกายเ้าตัวพลันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก มองเ้านายตนเองด้วยท่าทางมีเลศนัย
“บ่าวรู้แล้ว ต้องเป็เพราะว่าฮูหยินใหญ่ห่วงใยในตัวนายท่านจึงได้เคี่ยวน้ำแกงจนข้น เพื่อให้นายท่านได้ซดน้ำแกงที่เข้มข้นอย่างไรเล่า”
หลันชิงส่ายหน้าให้คนสนิททว่าดวงตามีแววอ่อนลงไม่น้อย เขาก้มลงซดน้ำแกงเงียบๆพึงพอใจกับรสชาติที่เข้มข้นไม่น้อย ทว่าสองนายบ่าวหาได้รู้ไม่ว่าอวิ๋นซือนั้นมิได้ตรากตรำเคี่ยวน้ำแกงอย่างที่พวกเขาคิดและเหตุที่น้ำแกงถ้วยนี้ข้นกว่าปกติก็เพราะมันเป็ของเหลือเท่านั้นเอง
“ไปตามอาเต๋อมาพบข้า”
หลังจากซดน้ำแกงจนหมด หลันชิงก็เอ่ยปากสั่งคนสนิทเขาไม่ได้ใสซื่อเหมือนอาอิ้น อวิ๋นซือดูแลจวนสกุลหลันมาเกือบสองปีนางหาใช่คนที่คิดประจบเอาใจสามีเช่นเดียวกับภรรยาคนอื่น
อาเต๋อสมกับเป็พ่อบ้าน พอมาถึงก็ถูกถามเื่เกี่ยวกับฮูหยินใหญ่เ้าตัวก็เล่าเื่ที่อนุเจียวไปเรือนเสวี่ยให้ผู้เป็นายฟังทันที
อนิจจาน่าสงสารอนุเจียว นางขโมยไก่ไม่สำเร็จ ยังต้องมาเสียข้าวสารถูกอวิ๋นซือมองว่าเป็คนปรนนิบัติไม่พอยังมาถูกอาเต๋อและนายท่านหลันเข้าใจผิดคิดว่านางรังแกฮูหยินใหญ่เสียอีกนี่คาดว่าหากหญิงสาวรู้คงสลัดรอยยิ้มอ่อนหวานมาบีบคอพ่อบ้านคฤหาสน์เป็แน่
โทษฐานที่อีกฝ่ายเดาเื่ราวผิดไปไกลโข เพราะอนุเจียวต่างหากที่ถูกรังแก
เย็นวันนั้นที่เรือนเสวี่ยของฮูหยินใหญ่อาอิ้นก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มยามแจ้งข่าวดีแก่สาวใช้ประจำตัวเ้าของเรือนว่าค่ำนี้นายท่านหลันจะมาค้างที่นี่
เสี่ยวอิงกับเสี่ยวหยวนมีรอยยิ้มยินดีพวกนางหันไปมองเ้านายตัวเองแล้วเตรียมจะเอ่ยแสดงความยินดีพร้อมกัน ทว่าภาพที่เห็นคือร่างบอบบางของคนเป็นายที่ยามนี้ไถลลงไปนอนกองกับพื้นอย่างเกียจคร้านไร้อาการใดที่แสดงออกถึงความยินดีให้เห็น ไม่นานนักก็หลับไปทั้งอย่างนั้น
คืนนั้นเรือนเสวี่ยเงียบงันไร้ผู้คน แม้แต่สาวใช้ประจำเรือนก็ยังหายหน้า
เมื่อหลันชิงเปิดประตูเรือนเข้ามาหูพลันได้ยินเสียงเพลงทำนองเว้าวอนเป็สิ่งแรก ท่วงทำนองหวานหูที่คุ้นเคยล่องลอยอยู่ในโสต ชวนให้หัวใจเต้นระทึกอย่างประหลาด
ชายหนุ่มหยุดยืนฟังคล้ายต้องมนตร์อยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะขมวดคิ้วดกดำพลางส่งเสียงพร่าเรียกอวิ๋นซือ “ซือเอ๋อร์”
ทว่าไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา เขาเดินผ่านห้องด้านนอกเข้าสู่ห้องนอนด้านใน พยายามฟังที่มาของเสียงและเมื่อเปิดบานประตูเข้าไปก็เห็นคนที่ตามหา
อวิ๋นซือในชุดบางเบาแนบกายสีแดงสดตัดกับผิวขาวแลผุดผาดส่องประกายร่างบางนั่งตัวตรงอยู่ด้านหลังพิณเจ็ดสาย นิ้วเรียวขาวผ่องของนางกรีดกรายสร้างทำนองที่กระตุ้นความรู้สึกหลันชิงมองหญิงงามในอาภรณ์แดงโฉบเฉี่ยวตรงหน้าประดุจต้องมนตร์
จวบจนนางบรรเลงเพลงจบลงหลันชิงก็ยังคงยืนนิ่งไม่คิดขยับ แสงเทียนวูบไหวต้องเรือนร่างอวบอิ่มวาบหวาม ส่องทะลุจนมองเห็นบางสิ่งที่ควรปกปิดราวกับนางมารช่างยั่วที่แปลงกายมาล่อลวงผู้คน
กว่าที่จะได้สติ ชายหนุ่มก็ถูกนาง่ชิงทุกอย่างไปเสียแล้ว
สายฝนเดือนหกชุ่มฉ่ำ ในห้องนอนมีสองร่างเกาะเกี่ยวกระหวัด หนึ่งรุกเร้าไล่ติดตาม อีกหนึ่งคล้ายถอยหนีทว่ามีชั้นเชิง
“หงส์วอนรัก” เป็เพลงสำหรับความรักอันบริสุทธิ์ แต่ใช่ว่ามนุษย์ทุกคนนั้นจะดีงาม...
ในยามดึกของคืนนั้นหลันชิงหลับสนิทอยู่บนเตียงอุ่นนุ่มทว่าอีกฟากของเตียงอวิ๋นซือยังคงนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่คบไฟถูกจุดเพื่อให้แสงสว่างทว่าเปลวไฟที่ร้อนแรงนั้นกลับดึงดูดแมลงบางชนิดให้หลงลืมตัว
ดวงตากลมโตคู่งามทอดมองแมลงตัวจ้อยเห็นเพียงเศษซากที่ถูกเปลวเพลิงกลืนกิน นางพลันทอดถอนใจ ทำไมนะ... ทั้งที่รู้ว่าไฟนั้นร้อนแต่บางคนก็ยังยอมล้อเล่นกับไฟ
หญิงเอย รักแท้ที่มอบให้ใครบางคนมิใช่ผลจะเป็ดั่งใจหมายมอบรักแท้ให้เขาไป ก็หาใช่ว่าอีกฝ่ายจะซาบซึ้งและตรึงใจ
738
![สารพันเมนูเด็ด กลเม็ดสาวทะลุมิติ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754636399_69583143.webp)
