เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อพูดถึงอวิ๋นอี้ หรงซิวก็เต็มไปด้วยความโกรธ

        ยิ่งความโกรธมากเท่าใดพลันยิ่งดื่มมากขึ้นเท่านั้น

        หรงหลินที่อยู่ข้างๆ มองอย่างตะลึง “ท่านพี่เป็นกระไรก็พูดสิพ่ะย่ะค่ะ! พูดออกมาแล้วเราจะได้หาทางกันท่านดื่มคนเดียวเช่นนี้จะแก้ปัญหากระไรได้หรือ?”

        ดื่มเหล้าแก้ไขปัญหามิได้ ทว่าดื่มเยอะจะทำให้กล้ากล้าแล้วเรื่องกระไรก็พูดออกมาได้

        หรงซิววางจอกเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรงวินาทีถัดมาพลันดึงแขนของหรงหลิน เริ่มหน้าบึ้งเล่าความ

        “เจ้ามิรู้หรอกว่าพี่ชายของเจ้าอย่างข้าต้องใช้ชีวิตอย่างไร!”

        “สตรีผู้นั้นเป็นสตรีบ้า!นางต้องการหย่ากับข้าจริงๆ!”

        “มีที่ใดกันที่สตรีขอหย่าสามี?ข้ายังเป็นถึงองค์ชายอีกด้วยเรื่องแพร่ออกไปมิขายขี้หน้าตายเลยหรือไร!”

        “อย่างไรข้าก็ไม่ตกลง!”

        “ให้ตายข้าก็ไม่เห็นด้วย!”

        “อยากหย่ากับข้าเพื่อไปหาบุรุษผู้อื่นะสิ!ฝันไปเถิด! ฝันให้หัวโตไปเลย!”

        ยิ่งพูดก็ยิ่งอารมณ์ขึ้นอารมณ์ที่กว่าจะสงบลงก็เพิ่มสูงขึ้นอีกครา คว้าหม้อเหล้ามาแล้วดื่มไปอีกสองอึก

        จากการโวยวาย หรงหลินเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว

        เขาตกใจและถามอย่างไม่แน่ใจ“ท่านพี่สะใภ้จะหย่ากับท่านหรือ?”

        “ได้เพียงคิดนั่นแหละ!”หรงซิวพูดอย่างโกรธจัด “เข้ามาในจวนข้าแล้ว ทั้งชีวิตนี้ต้องเป็นของข้าตายไปก็ต้องเป็นผีของข้า! ใช่! ล้วนเป็นของข้า！ชาตินี้นางอย่าได้คิดหนีเชียว!”

        “พ่ะย่ะค่ะ พ่ะย่ะค่ะ พ่ะย่ะค่ะ”หรงหลินพูดตามน้ำเขาไป “ท่านพี่ เหตุใดพระชายาอยากจะหย่าเล่าพ่ะย่ะค่ะ? ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ของพวกท่านดีนี่ มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ? หรือว่าจะเป็นเพราะ...”

        เขากลอกตาไปมาแล้วพูดชื่อของหว่านฉือออกมาเบาๆ

        หรงซิวพยักหน้าอย่างโกรธเคืองถอนหายใจอย่างหงุดหงิด "ตั้งแต่วันที่ไปเล่นว่าวนั่นสตรีผู้นี้ก็หาเรื่องข้ามิได้หยุด”

        “วันนั้นยังดีอยู่เลยมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?ข้าว่าพระชายายังใจกว้าง หว่านฉือเกิดเรื่อง ยังให้ท่านอยู่ดูแลนางหากเป็นชายาข้า เกรงว่าจะหักขาข้าไปแล้ว” แน่นอนว่าหรงหลินจำได้ชัดเจนตอนนั้นเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอวิ๋นอี้ เขาประหลาดใจจนตาแทบจะถลน

        หรงซิวหัวเราะเย้ย “นางมิได้หักขาของข้าทว่านางกลับตัดความสุขของขาที่สามของข้าไปแล้ว”

        “......”

        หรงหลินหัวเราะและรินชาให้เขา “ท่านพี่ดื่มชาดึงสติหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

        หรงซิวแสร้งทำเป็นมิได้ยินคว้าจอกเหล้าอีกจอกแล้วดื่มอย่างเศร้าสร้อย

        เขาไม่พูด หรงหลินที่เป็นเสนาธิการหัวหมา [1] พูดด้วยการคาดเดาที่ไม่มั่นใจ“ท่านพี่ เท่าที่ข้ารู้ พระชายาคงมิได้โกรธเพียงเพราะเรื่องนั้นนะพ่ะย่ะค่ะข้าได้ยินมาว่า ท่านไปจวนหว่านฉือมา มิได้กลับบ้านเลยทั้งคืน”

        “เจ้ารู้ได้อย่างไร?” หรงซิวเลิกคิ้ว “สตรีบ้านั่นพูดหรือ?”

        “หยุดเลยพ่ะย่ะค่ะ!”เมื่อเห็นว่าเขาเข้าใจผิด หรงหลินอธิบายอย่างรวดเร็ว“พระชายามิได้โง่เช่นนั้นนะพ่ะย่ะค่ะ ไม่ว่าผู้ใดพูด ทว่าท่านเป็นถึงองค์ชายมีคนเฝ้าดูอยู่ทุกย่างก้าวมิรู้หรืออย่างไรกัน?”

        หรงซิวถูกเขาจ้องมองอย่างไม่สบายใจเขาขมวดคิ้วยอมรับ "ใช่ ข้าอยู่ที่จวนหว่านฉือวันหนึ่งทว่ามิได้ทำกระไรทั้งสิ้น"

        “แน่นอนว่าข้าเชื่อว่าไม่มีกระไรทว่าคนภายนอกมิรู้นี่สิพ่ะย่ะค่ะ” หรงหลินพูด “ยกตัวอย่างพระชายา นางมิรู้และนางดูออกว่าความสัมพันธ์ของท่านกับหว่านฉือไม่ธรรมดานี่ไม่พอให้นางคิดมากหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

        “คิดมากแล้วจะปรักปรำข้าได้เช่นนั้นหรือ?”ฤทธิ์เหล้าเต็มหัวหรงซิว “ข้า... ข้ามีความรู้สึกอย่างไรกับนางนางรู้สึกมิได้หรือ?”

        “หากพูดถึงเรื่องความรู้สึก ท่านพี่ข้าจำเป็นต้องเตือนท่าน” หรงหลินน้ำเสียงจริงจัง “ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนรักเดียวดังนั้นระหว่างหว่านฉือกับพระชายาท่านจำเป็นต้องเลือกเพียงหนึ่งคนหากท่านยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ลังเล สับสน อยากเก็บไว้ทั้งสองคนท่านอาจจะต้องเสียทั้งสองไปในที่สุด”

        “เลือกเพียงหนึ่งหรือ?” หรงซิวเหนื่อยเล็กน้อย เขาเอามือหนุนหัว มองไปด้านข้าง แล้วถามเบาๆ"เลือกอย่างไร?"

        หรงหลินเก็บใบหน้ายิ้ม พูดแนะนำจริงจัง“ข้าคิดว่าท่านเลือกหว่านฉือจะดีกว่า พวกท่านเคยมีความรักต่อกันเพราะว่าแผนการการแก้แค้นจึงทำให้การอภิเษกของพวกท่านล่าช้าไปทั้งยังในเวลานั้นหว่านฉือยังป่วยหนัก จะเป็นหรือจะตายเป็นปัญหาใหญ่ทว่าในเมื่อเพลานี้มิเป็นเช่นนั้นแล้ว นางกลับมาแล้ว ใช้โอกาสนี้ในเวลาที่ท่านกับพระชายากำลังมีปัญหากัน อภิเษกหว่านฉือเข้าจวนเลยสิพ่ะย่ะค่ะ”

        หลังจากหยุดไปสักพัก เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบหรงหลินจึงพูดต่ออย่างจริงใจว่า“ความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับพระชายาเป็นเพียงการแสดง ส่วนสาเหตุการตายของบิดาท่านเชื่อว่าอีกไม่นาน น้ำจะลดตอจะผุด หากเป็นอวิ๋นเส่าต้าวที่ทำจริงๆดังนั้นนางจะกลายเป็นลูกสาวของศัตรู หากท่านเลือกพระชายาเล่าในคราที่ท่านจัดการกับบิดาของนาง จะเผชิญหน้านางได้อย่างไร? หากนางได้รับรู้เรื่องที่ท่านทำท่านยังคิดว่านางจะอยากอยู่เคียงข้างกายท่านหรือไม่? ถึงแม้นางจะยังอยู่ข้างกายท่านท่านจะวางใจนอนหมอนเดียวกันกับนางได้อีกหรือ?”

        หรงซิวฟังแล้วหัวเราะเบาๆ

        นัยน์ตาลึกของเขาถูกย้อมด้วยชั้นของสีแดงเลือดนกเมื่อเขายิ้ม ดวงตาของเขาพลันหรี่ลงเล็กน้อย ดูเกียจคร้านและสบาย

        หรงหลินงุนงง “ท่านพี่?”

        เขาเปลี่ยนท่าทางและโบกมืออย่างสง่างาม“เจ้าพูดต่อสิ ข้าอยากฟัง”

        หรงหลินรู้สึกว่าเขาผิดปกติไปราวกับกำลังปิดกระไรบางอย่างไว้ ทว่าการคาดเดาไม่ง่ายเลย จึงทำได้เพียงพูดต่อว่า“ข้ารู้ว่าท่านกับพระชายามีความรักกันแล้วทว่าความสัมพันธ์นี้อาจเป็นแค่ภาพลวงที่เกิดขึ้นขณะแสดงได้ใช้โอกาสตอนนี้ที่ยังรู้สึกกับนางไม่มาก รีบถอนตัวออกจะดีกว่าจะช่วยลดปัญหาในอนาคตอีกด้วย”

        เขาพูดจบก็มองหรงซิว

        บุรุษหนุ่มนั่งพิงพนักเก้าอี้มือข้างหนึ่งวางไว้ด้านบน อีกมือหนึ่งโบกจอกเหล้าเบาๆ

        ข้อต่อนิ้วของเขาชัดเจน การเคลื่อนไหวช้าคิ้วที่งดงามราวภาพวาดของเขา ท่าทางที่มีเสน่ห์ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเป็นที่น่าพอใจ

        ทันใดนั้น มือของเขาสั่นและเหล้าไหลออกมาเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้ววางจอกเหล้าลงบนโต๊ะ

        “ท่านพี่?”

        “การแสดงหรือ? เหอะ” เขากระตุกมุมปากของเขา“ข้าจริงใจกับนางจนจะมิรู้จะจริงใจอย่างไรแล้ว”

        “ท่านพี่หมายความว่า…”

        หรงซิวเงยหน้าขึ้นทันใดนัยน์ตาสีเข้มจ้องไปที่ใบหน้าของเขา“ถ้าสิ่งที่ข้าทำก่อนหน้านี้ทำให้เจ้าเข้าใจความรู้สึกของข้าที่มีต่ออวิ๋นอี้ผิดไปเช่นนั้นจากนี้ก็จำไว้ให้ดี ข้าจะมีเพียงนางเท่านั้น ข้ามีเพียงอวิ๋นอี้คนเดียวส่วนหว่านฉือ อดีตผ่านพ้นไปแล้วก็ให้ผ่านไป ครานี้ข้าจะถือว่าเจ้ามิรู้ความจึงขอเตือน หากมีคราหน้า อย่ามาโทษว่าข้าทำเป็นมิรู้จักเจ้าก็แล้วกัน”

        หรงหลินยอมรับว่าคำพูดของเขาค่อนข้างไร้มนุษยธรรมทว่า...

        เขาพยักหน้าและพูดเสริม “แล้วสาเหตุการตายของบิดาท่านเรื่องนี้ยังต้องสืบต่อหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? ท่านยังอยากจะแก้แค้นอีกหรือไม่?"

        ความหงุดหงิดในใจหรงซิวขึ้นมาอีกคราเขาพูดอย่างลวกๆ ว่า “เรื่องนั้นข้ามีขอบเขตของตนเอง ข้าจะแยกแยะความรักกับความชังเพราะว่ามันเกี่ยวข้องกับนาง ดังนั้นข้าจึงจะตรวจสอบอีกคราผู้คนหรือเรื่องที่เกี่ยวข้อง ข้าจะลงไปตรวจสอบเอง”

        เมื่อเห็นท่าทีที่แน่วแน่เป็นระเบียบชัดเจนของเขาหรงหลินทำกระไรมิได้นอกจากจะต้องเห็นด้วย

        “จริงสิ” หรงซิวเรียกเขาไว้“เรื่องที่จะอภิเษกกับหว่านฉือเจ้ามิต้องพูดแล้วนะ แม้ว่าข้าจะมีเรื่องขัดแย้งกับนางทว่าข้าไม่เคยคิดจะหาคำปลอบโยนจากบุคคลที่สาม”

        “ข้าพูดอย่างมิสมควรเองพ่ะย่ะค่ะ”

        หลังจากสะสางเรื่องเสร็จ หรงซิวพลันมิมีอารมณ์ดื่มตอนนี้เขาอยากเจอหญิงสาวตัวน้อยที่น่าหงุดหงิดผู้นั้นมากเขาจึงลงไปชั้นล่างเพื่อจะกลับบ้าน

        ทว่ามิคิดเลยว่าทันทีที่ก้าวลงบันไดไปจะได้ยินหลายคนคุยกันอย่างกระตือรือร้นในโถงของร้านอาหาร

        เนื้อหาที่พูดกันคือเรื่องที่หรงซิวมิได้กลับบ้าน

        ในฐานะผู้อยู่ในเหตุการณ์เขาหยุดชั่วขณะหนึ่งเพื่อต้องการฟังสิ่งที่ผู้อื่นพูด

        สุดท้ายยิ่งฟังก็ยิ่งขมวดคิ้วพูดอยู่นานไปจนพูดถึงเรื่องบนเตียงของเขากับหว่านฉือ

        หรงซิวกลอกตาขาวอย่างโกรธจัด พูดไร้สาระกระไรกัน!นี่มันบ้าไปหมดแล้ว ไร้เหตุผลไร้แก่นสารเสียจริง!ไม่มีกระไรเกิดขึ้นระหว่างเขากับหว่านฉือ!

        หรงหลินมองดูท่าทางเศร้าโศกและหมดหนทางของเขาก็เดินก้าวไปข้างหน้าอย่างมีความสุข“ท่านพี่ ทำสิ่งใดต้องคิดให้รอบคอบนะพ่ะย่ะค่ะ เพลานี้รู้สึกเสียใจแล้วใช่หรือไม่? ข่าวลือนั้นน่ากลัวมากนะพ่ะย่ะค่ะ!”

        เชิงอรรถ

        [1] เสนาธิการหัวหมา 狗头军师 หมายถึงคนที่ชอบพูดออกความเห็น แต่ความเห็นนั้นไม่ได้มีประโยชน์ใดๆ