กำเนิดเทพปิศาจต่างโลก (Demon God Legend)

    Chapter 2: กลับผิดเป็นถูก (2/3)

    ตระกูลกิลลาร์คไม่ต้องการรู้จักกับตัวสร้างความอับอายให้กับตระกูลของเขาอย่างเจ้าของร่างเดิม พวกเขามีท่าทีเย็นชาและเพิกเฉยต่อเจ้าของร่างเดิมราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่จริง ดังนั้นในความเป็นจริงคนในตระกูลกิลลาร์คเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเขาเท่านั้น เขาไม่ต้องการเป็นหนี้คนเหล่านี้เลย แม้ว่าเงินจะเป็นสิ่งที่พวกเขาควรให้ก็ตาม เนื่องจากจักรวรรดิกำหนดว่าเด็กอายุต่ำกว่า 40 ปีจะต้องได้รับการอุปการะเลี้ยงดูจากคนที่บ้าน ในโลกนี้อายุขัยเฉลี่ยของโทรลล์อยู่ที่ประมาณสองร้อยปี ดังนั้นก่อนอายุสามสิบถึงสี่สิบปีจึงเป็นช่วงของวัยรุ่น แต่ก็เคยมีบันทึกเก่าแก่ว่าเคยมีโทรลล์ที่อายุถึงพันปีอยู่ด้วยแดน กิลลาร์ค อาศัยอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยและใช้เวลาในการบินเพียงแค่แปดนาที แดน กิลลาร์ค ผู้ซึ่งอยู่ในเครื่องบินเป็นครั้งแรกรู้สึกสงสัยเล็กน้อย สักพักเขาก็มาถึงสถานี หลังจากสแกนข้อมือแล้วจะมีการหักเหรียญโบลิวาเพียง 3 เหรียญซึ่งถือว่าถูกมาก แต่เครื่องบินที่เขานั่งก็เล็กเกินไปสำหรับเขาทำให้ไม่สะดวกสบายในการนั่งหลังจากมาถึงมหาวิทยาลัย ระหว่างทางเขาพบผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา สูงและสง่างามมากมาย และในบางครั้งก็มีชายรูปงามหนึ่งหรือสองคน พวกเขามีจมูกที่ยาวและมีเขี้ยวที่ขนาดเล็กกว่า โทรลล์ที่จมูกที่ยาวและเขี้ยวเล็กนั้นคือสัญลักษณ์แสดงความเป็นผู้หญิงในอดีตสถานะของผู้หญิงที่นี่ไม่สูงนักและพวกเธอถูกเลือกปฏิบัติ เนื่องจากไม่มีประสิทธิภาพในการต่อสู้และความอ่อนแอของพวกเธอ แต่ตอนนี้มันแตกต่างจากอดีต ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าครึ่งโทรลล์สถานะของตัวเมียก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นและตอนนี้มีตัวเมียน้อยลงมาก ทำให้พวกเธอมีสถานะสูงขึ้นจากเดิมมากเมื่อจำเป็นต้องแยกแยะว่าเป็นหญิงหรือชาย นอกจากกลิ่นบนร่างกายแล้วผู้หญิงแต่ละคนยังมีจมูกที่ยาวและเขี้ยวที่เล็กดังนั้นเขาจึงสามารถบอกได้อย่างรวดเร็วว่าคนๆนี้เป็นโทรลล์ผู้หญิงหรือไม่ตอนนี้มีโทรลล์หลายตัวที่เห็น แดน กิลลาร์ค และจับจ้องมองเขา แต่เมื่อมีผู้หญิงทั้งสองปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของแดน กิลลาร์ค ทุกคนต่างก็มุ่งความสนใจไปที่ตัวเมียทั้งสองนั้นและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแสดงเสน่ห์ของโทรลล์ตัวผู้ให้ตัวเมีย 2 ตัวที่ด้านหลังได้เห็นนี่คือสิ่งที่ แดน กิลลาร์ค ต้องการ แม้ว่าเขาจะไม่ได้สนใจมากนักเกี่ยวกับผลกระทบที่ร่างเดิมเคยเจอก่อนที่เขาจะฆ่าตัวตาย แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะเป็นจุดสนใจของคนอื่นแดน กิลลาร์คเร่งฝีเท้า เขาอยากจะไปที่ห้องเรียนเร็ว ๆ  เพื่อที่เขาจะสามารถนอนหลับได้เร็วขึ้น เขาง่วงมาก แต่มีคนไม่ยอมที่จะให้เขาทำตามที่เขาต้องการ"โอ้, ดูสิว่านี่คือใคร นี่ใช่คุณหนูคนโตของตระกูล กิลลาร์ค ของเรา แดน กิลลาร์ค ของเราหรือเปล่า ตอนนี้นายเป็นคนดังในสถาบัน ทำไมนายไม่ทักทายฉันเมื่อนายเห็นฉัน? "หนุ่มหล่อในเครื่องแบบสีดำ ผมสีแดงและดวงตาสีเขียวเป็นประกาย ยืนอยู่ตรงหน้า แดน กิลลาร์คแดน กิลลาร์ค เงยหน้าขึ้นมอง เขาไม่รู้จักคนคนนี้ในความทรงจำของเขา เนื่องจากเขาไม่รู้จัก เขาจึงไม่จำเป็นที่จะต้องคุยกับคนแปลกหน้า และเจ้าของร่างคนเก่าก็ไม่มีเพื่อนในมหาวิทยาลัยนี้อยู่ดี ปัญหาที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือเขาง่วงมาก การฝึกพลังเวทในสภาพร่างกายของโทรลล์มันเหนื่อยมากโทรลล์ไม่ใช้ผู้เชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์ พวกเขาไม่ใช้เอลฟ์ หรือมนุษย์ เขาเด่นเรื่องพละกำลังต่างหาก เขารีบเดินออกจากตรงนี้อย่างรวดเร็วเมื่อไซรัสเห็นว่า แดน กิลลาร์ค ไม่สนใจเขา และเดินผ่านเขาไปแบบอย่างไม่ไยดี ทำให้รอยยิ้มแดกดันบนใบหน้าของไซรัสแข็งค้าง เจ้าขยะนี้ไม่แม้แต่จะไม่สนใจเขาได้อย่างไร? ไซรัสโกรธในทันทีและเดินตาม แดน กิลลาร์ค เขากระชากแดน กิลลาร์ค"แดน กิลลาร์ค นายอยากตายเหรอ? "หลังจากหาว แดน กิลลาร์ค ก็มองคนตรงหน้าอย่างอ่อนแรง “เกิดอะไรขึ้นกับ คุณมากระชากเสื้อผมทำไม ผมจะรีบไปเรียน”"เรียนเหรอ? แกมันก็แค่ขยะแม้ว่าแกจะเรียนไปอีกร้อยปี แกก็ไม่สามารถเรียนจบได้ ฉันคิดว่าแกทำได้แค่อยู่ไปวันๆ " ใบหน้าหล่อเหลาของไซรัสเต็มไปด้วยความดูถูกแดน กิลลาร์ค ไม่พอใจในสายตาของเขา ในบรรดาเด็ก ๆ ในครอบครัวจำนวนมากในเมืองหลวงของจักรวรรดิการดำรงอยู่ของ แดน กิลลาร์ค เป็นเพียงแค่เรื่องตลกของชนชั้นสูงในเมืองหลวงของจักรวรรดิแดน กิลลาร์ค ซึ่งอดนอนและเหนื่อยอย่างมากก็หมดความอดทนแล้ว เขาเลิกคิ้วและมองคนตรงหน้า “มันเรื่องของผมที่จะทำอะไร คุณไม่ต้องรบกวนจะได้ไหม ผมจะไปเข้าห้องเรียน” แดน กิลลาร์ค ไม่ค่อยอยากสนทนาต่อ เขาง่วงมาก“แก ... แดน กิลลาร์ค แกกล้ามากใช่ไหม? เมื่อแกกล้าพูดกับฉันแบบนี้ ฉันจะสู้กับแก” มันมีข้อบังคับในมหาวิทยาลัยว่าหากมีความขัดแย้งใด ๆ นักเรียนจะไม่สามารถต่อสู้กันตรงๆ ได้เลย จะสู้กันได้ก็ต่อเมื่อทั้งสองฝ่ายเห็นด้วยกับการดวล หากคุณต่อสู้ในมหาวิทยาลัยเป็นการส่วนตัว คุณจะถูกไล่ออกทันที ไม่ว่าคุณจะเป็นทายาทของตระกูลใหญ่หรือเจ้าชายของประเทศใดก็ตาม แม้ว่าไซรัสจะโกรธมาก แต่เขาก็ไม่ลืมกฎของมหาวิทยาลัยแห่งนี้