ร้อยเล่ห์กลหัวใจ

“ใช่ไอ้เจ้าบ้านั่นจริงๆหรือเปล่าวะนี่” นพดนัยบ่นงึมงำในลำคอ ไม่ได้ตั้งใจ แต่ไม่รู้อะไรดลใจทำให้เขาเหลียวหน้าไปแล้วได้เห็นร่างคุ้นตาเดินอยู่ที่ร้านอาหารกับผู้หญิงที่ไม่ใช่พี่สาวเขาแน่นอนเพราะเจอการกลั่นแกล้งจากไอ้ว่าที่พี่เขยจอมแสบที่ส่งงานหนักให้ตั้งแต่อาทิตย์แรกอย่างวันนี้ก็ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลา ไม่แน่ใจจะกลับเมื่อไหร่เพราะต้องรีบทำงานให้ลูกค้าที่ต้องการได้รถพรุ่งนี้ที่เด็กฝึกงานอย่างเขาก็ต้องอยู่ช่วย จึงต้องโทรบอกแม่จะได้ไม่เป็นห่วงทว่าคนที่รับก็คือธีรนัยน์ซึ่งขลุกอยู่กับมารดาทั้งวัน

        นพดนัยเหลียวใบหน้ากลับไปยังจุดที่เมื่อครู่เห็นร่างใหญ่เดินนำหญิงอีกคนที่ไม่ใช่พี่สาวของตัวเองโดยไม่กลัวรถมอเตอร์ไซค์อีแก่ที่ยังคงวิ่งบนท้องถนนได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะหยุดทำงานกลางทางล้มให้เขาต้องวัดความยาวของถนนจนใบหน้าที่แสนจะภาคภูมิใจว่าหล่อเหลามีเสน่ห์กับเหล่าสาวๆ เข้ามาตีสนิทเป็นแผลด้วยในสมองนั้นครุ่นคิดถึงสิ่งที่ได้เห็นมากกว่า

        ถ้าผู้หญิงที่เดินตามนั่น ถ้าไม่ใช่พี่สาวเขา แล้วเป็นใคร?

        สิ่งที่ได้เห็นชวนให้วิตกกังวลมิใช่น้อยถึงตอนนี้จะคิดได้แล้วว่าความร่ำรวยไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างแต่การจะปล่อยให้สิงขรหลุดจากธีรนัยน์สู่อุ้งมือผู้หญิงคนอื่นก็ยังทำใจไม่ได้รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าแล่นไปเรื่อยๆแต่ใจคนขับกลับปล่อยวางและเลิกคิดถึงภาพหนุ่มสาวที่ในความคิดของเขาคือพูดจากะหนุงกะหนิงราวกับรายรอบคือท้องทุ่งดอกไม้ที่เบ่งบานสะพรั่ง

        นพดนัยขมวดคิ้วเข้าหากันจนหน้าผากย่นลักษณะรูปร่าง...ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นช่างคุ้นตาเขาอย่างประหลาดเหมือนกับเคยพบเจอที่ไหนมาก่อน เพียงแต่ตอนนี้ยังนึกไม่ออกเท่านั้น

        “เป็นใครกันนะ แล้วเคยเห็นเมื่อไหร่ ทำไมนึกไม่ออกวะนี่”

        อีกไม่นานสิงขรก็จะมาเป็นคนในครอบครัว เป็นพี่เขย…ขี่ม้าขาวมาช่วยเหลือให้ครอบครัวที่ประสบปัญหาอยู่ผ่านวิกฤตไปได้ด้วยดี แต่เขากลับไม่ชอบขี้หน้าจอมบงการที่ใช้โอกาสนี้เอาเปรียบพี่สาวเขาอยู่ดีตอนนี้เพื่อเป็นการตัดปัญหาที่ยังไม่เริ่มต้นป่วนชีวิตคู่ที่ควรจะมีความสุขของพี่สาวให้ต้องยอกแสยงใจเพราะสามีไม่รักแล้วยังย่ำยีด้วยการควงผู้หญิงคนอื่นมาเย้ยกันต่อหน้าน้องชายที่ดีก็ควรจะต้องลงดูให้แน่ใจใช่ไหม เธอคนที่เขาเห็นไม่ได้หมายปองแย่งชิงสิงขรไปจากธีรนัยน์

        เอาวะ...กลับบ้านอย่างนี้ก็คงนอนไม่หลับเป็นอย่างนี้ควรจะตามไปพิสูจน์ความจริงดีกว่า “ลุยกันสักตั้งแล้วกัน ถ้าไม่ใช่ก็ดีไปแต่ถ้าใช่ล่ะ ไอ้ช้างหลงป่าเอ๊ย! พ่อจะเอาให้แสบไปถึงกระดองใจเชียวละแก”

        เมื่อตัดสินใจได้นพดนัยก็รีบหักเลี้ยวรถย้อนกลับไปหยุดจอดรถและหาที่ซุ่มดูสิงขรโดยไม่พยายามทำให้ตัวเองเป็นที่สงสัยและถูกจับพิรุธได้พร้อมกันนั้นก็คิดหาทางเข้าใกล้ไอ้พี่เขยตัวแสบโดยจะไม่โดน footยันใส่ใบหน้าหล่อๆ ให้มีรอยแผล เพราะดันเข้าไปจังหวะหมูจะหามดันมีคานเข้าไปสอด

        “เอาไงดีวะ” ในทรวงเหมือนกับมีหมู่มวลอากาศบางเบาแต่หนักอึ้งเพราะแสงสว่างจากหลอดไฟนีออนส่องสว่างไปยังร่างแน่งน้อยเพียงได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นอย่างชัดเจน นั่นมัน...ยายผู้หญิงปากเปราะที่มาหาเรื่องด่าว่าเขาและธีรนัยน์เมื่อวันก่อนนี่นาเป็นเรื่องแล้วไหมล่ะ

        โอ๊ย! แล้วเขาจะทำยังไงดีละทีนี้ บรรยากาศดีๆ กับสาวน้อยใบหน้านวลผ่องพรรณยามยิ้มเหมือนกับดอกไม้คลี่กลีบบานหุ่นหรือก็อวบอัดน่าจับน่าต้องไปเสียทุกสัดส่วนอย่างนี้เชื่อได้ที่ไหนผู้ชายมีเลือดมีเนื้อจะอดใจไหวนะ สิงขรไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่เจอกับการยั่วยวนแล้วจะไม่เกิดความหวั่นไหวและหลงไปกับยายผู้หญิงร้อยเล่ห์เอาหรือไงขนาดลากว่าที่พี่เขยเขามาทานอาหาร...ดินเนอร์ท่ามกลางบรรยากาศสุดแสนจะโรแมนติกได้ฝีมือย่อมจะไม่ธรรมดาแน่นอน

        เหมือนสิงขรจะรู้ตัวว่าถูกมอง ถึงได้กวาดสายตามองจนเขาแทบจะหลบไม่ทันตอนนี้ไม่ควรเปิดเผย ความลับที่มีควรเก็บรักษาเอาไว้ให้ดีก่อนเพราะนี่อาจใช้ประโยชน์ในภายหลังได้ ส่วนตอนนี้ขืนเดินไปเดินมาอย่างนี้ได้ถูกพวกพนักงานที่ตอนนี้เริ่มเมียงมองมาด้วยความสงสัยจับลากออกไปโยนนอกร้านที่จะกลายเป็นเรื่องราวให้แม่และพี่หนักใจอีก

        ‘เขาพลาดไปได้ยังไงกันนี่’ รอยยิ้มแต้มบนใบหน้าตอบเมื่อคิดเรื่องดีๆ ขึ้นมาได้ รถเขามันก็อีแก่ดีๆ นี่เองคงไม่มีใครปัญญาอ่อนขโมยไปหรอก

        นพดนัยกวาดสายตามองหารถสิงขร เพื่อจะขอให้อีกฝ่ายไปส่งที่บ้านแต่เขากลับเห็นชายสองคนที่สายตาคอยแต่จ้องไปยัง...

        แต่ต่อให้เก่งและฉลาดแค่ไหน ก็ยังติดกับจากความใกล้ชิดเมื่อไว้ใจก็ทำให้มองพลาดไปได้ไหนจะลักษณะท่าทางของไอ้ว่าที่พี่เขยที่ตอนนี้ยกมือขึ้นบีบต้นคอพลางสะบัดหน้าคล้ายขับไล่ความมึนงงอยู่บ่อยครั้งคงไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดอยู่หรอกนะ

        เมื่อผิดหวัง ผู้หญิงสามารถทำเรื่องร้ายแรงได้อย่างที่คาดไม่ถึง

        นพดนัยตวัดสายตามองไปยังหนึ่งสาวที่ร่วมโต๊ะอาหารกับสิงขรไม่ได้จะคิดในแง่ร้าย แต่ดวงตากลมโตเป็นประกายล้อกับแสงไฟสะท้อนให้เขาเห็นถึงเลศนัยไหนจะใบหน้าสวยแต้มยิ้มเหมือนกับสาสมใจอะไรบางอ่าง เรียกเสียงครางจากแผงคอแกร่ง

        ว่าแล้วเชียว...ไหนว่าฉลาดรอบคอบนัก ดันมาตกมาตายเพราะผู้หญิงจนได้!ส่วนเขาก็...นพดนัยกลอกตาไปมาด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ เพราะต้องยืนบริจาคเลือดให้กับยุงและตากลมเย็นๆเมื่อไม่อยากให้เกิดเรื่องร้าย เขาจึงต้องเฝ้ามองพร้อมคิดหาทางออกที่แม้ยากเย็นแค่ไหน หากต้องทำให้ได้!