โลกที่ไม่ได้ต้อนรับเรา (หมายถึงฝันหน่ะ)

เสียงหวีดหวิวของลม กับเสียงกดปุ่มเครื่องเกมดังขึ้นพร้อมกัน

ในวินาทีที่เก้าอี้ตัวที่สามถูกยึดครอง เครื่องจักรเริ่มทำงาน เสียงคำรามของระบบดังขึ้นราวกับเครื่องยนต์ปีศาจกำลังปลุกตนเองจากการหลับใหล

โลกที่เทาและดำค่อยๆ สลายกลายเป็๞ สีสันฉูดฉาดเหนือจริง เหมือนภาพจากเกม RPG ยุคใหม่ผสมไซไฟ—แต่ไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเมนูใดๆ ปรากฏขึ้นเลย

ฉันชายหนุ่มวัย 24 ปี ผิวหน้าซีดขาวจากเหงื่อที่ยังไม่แห้งดีจากความกลัวในฝันก่อนหน้า นั่งนิ่งอยู่ตรงกลาง

ความรู้สึกหนึ่งแทรกเข้ามาในใจฉัน…

“ที่นี่…แม่งไม่ใช่เกมธรรมดา”

แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ฉันรู้จักโลกนี้แล้ว ทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็นมันมาก่อน

เหมือนกับว่ามันถูกสร้างมาจาก “อดีตบางส่วน” ของฉัน…ถูกแทรกอยู่ในฉาก ถูกซ่อนอยู่ในเสียงเพลง ถูกวางไว้ในไอเท็มแปลกประหลาด

ฉันยังไม่ทันเอ่ยอะไรออกมา จู่ๆ เครื่องเกมก็ดูดฉันกับผู้เล่นอีกสองคนเข้าไปในแสงสีขาวพร่า

⸻

ติ๊ง…

ฉันตื่นอีกครั้งในสนามหญ้าโล่งๆ ที่มีท้องฟ้าเป็๞รูปร่างเลขาคณิตหมุนวน

เสียงของ “เธอ” ดังมาอีกครั้ง—ผู้หญิงคนนั้นที่เหมือนนางเอกญี่ปุ่น

“นายรู้ไหม ว่าอายุของนายคือ ‘เบญจเพส’ ตามความเชื่อ…มันคือ๰่๥๹ชีวิตที่ ‘อะไรบางอย่าง’ จะตามมาเช็กบิล”

ฉันเม้มปากแน่น ใจสั่นนิดหน่อย ทั้งที่ไม่อยากเชื่อเ๱ื่๵๹นี้ แต่กลับมีภาพในหัวแล่นมา

รถยนต์ที่เกือบชนเมื่อวันก่อน—ภาพมันชัดเหมือนเมื่อกี้เกิดไป

“นายเป็๞คนธรรมดา…แต่มันแปลกที่เครื่องนี้รับนายเข้าได้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงคล้ายกึ่งหวาดหวั่นกึ่งห่วงใย

แต่ฉันไม่ได้ตอบอะไร…เพราะตอนนี้ฉันกำลัง “จำอะไรบางอย่างได้ทีละนิด”

⸻

[Flashback: โลกจริงเมื่อหลายปีก่อน]

เสียงฝนตก เสียงแม่ทะเลาะกับพ่อ

ฉันยืนอยู่ในมุมมืดของห้องใต้บันได มือสั่น ปากเม้มแน่น น้ำตาคลอ

“เ๹ื่๪๫นั้น…”

ฉันเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่บางอย่าง คนๆ หนึ่งตายไปเพราะฉัน และไม่มีใครรู้…

ฉันแบกมันไว้เงียบๆ มาทั้งชีวิต ราวกับผีที่ตามหลอกหลอนในหัว

⸻

[กลับมาปัจจุบันในโลกเกม]

“ลูกพี่!” เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็๞เสียงของ “เด็กเกมเมอร์” ที่มาเป็๞ลูกทีม

“เราต้องเข้าโหมดต่อสู้แล้ว! ผีจากฝันแรกของพี่…มันเข้ามาในโลกนี้แล้ว!”

และใช่—พวกมันคือ “ครอบครัว” ที่ฉันเคยเห็นในตึก

แต่ตอนนี้ พวกมันกลายเป็๞ NPC ที่ “ไม่สมบูรณ์”

หน้าผู้ชายที่เคยควักลูกออกมากิน—กลวงโบ๋

ผู้หญิงท้อง? ไม่มีหน้าท้อง มีแต่โพรงมืดกลวงๆ ที่มองเข้าไปแล้วเห็นบ้านเก่าในอดีต

พวกมันไม่ใช่ศัตรูทั่วไป แต่เป็๲ “อดีต” ที่กำลังย้อนกลับมาไล่ล่าฉัน

ฉันเดินเข้าไปในหมอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย

มือจับดาบที่ได้มาจากเครื่องเกม—มันไม่ใช่อาวุธธรรมดา แต่มันคือ “เครื่องชั่งใจ”

ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ…

“ถ้าการจะออกจากโลกนี้ ต้องผ่านอดีตของตัวเองไปให้ได้…งั้นก็เอาสิ”