บรรยากาศวิหารขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยทองและกระจกสีเป็ที่ไม่คุ้นตาสำหรับหญิงสาวที่เพิ่งลืมตาขึ้นมา ร่างหญิงสาวผมทองยาวสลวยนั้นเปลือยเปล่าอยู่บนแท่นหินอ่อนกลางโถงวิหารนั้น รูปร่างหน้าตาของหญิงสาวนับว่างดงามหมดจด ทรวดทรงเว้านูนกำลังพอดี ชายสี่คนในชุดแนวเรเนซองส์ที่ดูหรูหรายืนกุมมืออยู่สี่ทิศรอบแท่นนั้นเสียงสวดมนต์ในภาษาที่ไม่รู้จักกังวานอยู่รอบทิศ
“นี่มันอะไรที่ไหนกัน” หญิงสาวสะดุ้งด้วยความใกับบรรยากาศทันทีที่เปิดตาออกมา ชายหนุ่มผู้หนึ่งท่าทางเหมือนเป็ข้ารับใช้จากยุคกลางเดินเข้ามามอบผ้าสีม่วงอย่างดีให้หญิงสาวห่ม
“ข้าบอกแล้วนางต้องพูดภาษาดวอฟย์ ภาษาของข้า” ชายชุดขาวผ้าคลุมม่วง ที่ยืนอยู่ฝั่งขวาฐานที่นอนพูดขึ้นมาเป็ภาษาเยอรมันสำเนียงแปร่งๆที่หญิงสาวพอเข้าใจได้
“I could not care less” ชายอ้วนในชุดสีแดงที่ปลายเตียงพูดขึ้นมาในภาษาที่หญิงสาวพูดไม่เป็ “Aslong as she really worth the troubles.”
“Pourquoi n'est-elle pas Frunkaise?” ชายหน้าแหลมในชุดสีน้ำเงินที่ฝั่งซ้ายเตียงบ่นขึ้นมา
“หุบปากไปน่าหลุยส์ไม่มีใครในที่นี้อยากได้ชาวฝรังก์เพิ่มขึ้นมาบนโลกนี้อีกสักคนหรอก” ชายผ้าคลุมม่วงพูดใส่ชายชุดน้ำเงิน
“¿nodeberíamos ir al punto principal?” ชายวัยชราหนวดโง้งในชุดสีเหลืองที่หัวเตียงพูดขึ้นมา“เข้าเื่ได้แล้วผู้กล้าของเราจะได้ไปพัก” ชายชุดเหลืองเปลี่ยนภาษาพูด
“ขออภัยในมารยาทพวกเราด้วยไมน์เมดเช็น” ชายผ้าคลุมม่วงพูดพร้อมก้มตัวเล็กน้อย “คุณน่ะได้ถูกเรียกตัวมาที่โลกนี้ในฐานะผู้กล้าศักดิ์สิทธิ์”ชายผ้าคลุมม่วงยื่นมือมาหาหญิงสาวอย่างสุภาพ
“ผมคือองค์จักรพรรดิ”ชายผ้าคลุมม่วงพูดต่อ “จักรพรรดิคาเอล ฮิลล์บวร์ก”
“ของจักรวรรดิเก๊น่ะสิไม่แนะนำตัวเป็อาร์คดยุคแห่งมหาอาคไนยไปตามจริงล่ะ” ชายชุดน้ำเงินพูดถากถาง “จักรวรรดิ-เรมัน-อันสูงส่งไม่ใช่สักอย่างที่ว่ามาเลย ใช้ชื่อ โดมิเนียนแห่งเหล่าดวอฟย์ยังจะตรงเสียมากกว่า”ชายชุดน้ำเงินยิ้มเยาะ “กษัตริย์แห่งอาณาจักรฝรังกีส หลุยส์ เวเลอร์ เป็เกียรติที่ได้รู้จักมาดมัวแซลล์ผู้กล้า”
“าาอาณาจักรมหาราชนาวีเฮนรี ทิวมอร์” ชายอ้วนพูดห้วน ๆ
“ส่วนข้าคือาาแห่งอาณาจักรฮิสปินเนีย”ชายชราพูดพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้ที่คนรับใช้นำมาให้พร้อมพยุงลงอย่างช้าๆ “ชื่อฟิลิเป้ฮิลล์บวร์ก”
เสียงปรบมือสามรอบเพื่อเรียกความสนใจดังขึ้นจากบนเวที“เอ้า!พอได้แล้ว ก่อนที่ทั้งสี่ดินแดนจะเข้าสู่ากัน กลับที่พักตัวเองกันดีกว่าพรุ่งนี้จะได้แยกย้ายกลับบ้านตัวเอง” เสียงพูดนั้นมาจากเวทีที่กลางโบสถ์ทำให้เหล่ากษัตริย์ทั้งสี่หยุดการเจรจากันอย่างชะงักงัน
ชายวัยสี่สิบยืนยิ้มให้หญิงสาวอย่างอบอุ่นร่างอันสมส่วนราวชายหนุ่มของเขาสวมอยู่ในชุดคลุมนักบวชสีขาวยาวถึงข้อเท้ามือซ้ายถือท่อนคทาทำด้วยทองคำขนาดใหญ่สูงยาวกว่าตัวเอง บนยอดคทานั้นมีรูปปั้นชายกุมหน้าอกตนเองอยู่แต่หน้าอกนั้นเป็รูทะลุ และมีมณีสีใสๆขนาดเท่ารูยัดประกบไว้แทน
“ทางเราคือมหาสังฆราชกิลติอุสที่สาม”ชายในชุดนักบวชผายมือเข้าตนเอง “แล้วท่านล่ะชื่ออะไร ท่านผู้กล้า” องค์มหาสังฆราชผายมือออกถามทางหญิงสาวที่เพิ่งตื่นขึ้น
“เอมิเลีย” หญิงสาวลุกขึ้นจากแท่นแล้วกล่าวออกมา“เอมิเลีย ครีเกอร์”
“ขออภัยที่ลำบากเรียกมาด้วยนะคุณครีเกอร์ตอนนี้อาจจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ก็ไม่ต้องคิดมากนะ ” มหาสังฆราชยิ้มมุมปาก “อะไรเป็อะไรทางโบสถ์จะแนะนำให้เอง”
หญิงสาวหน้านิ่งร่างเพรียว ผมสีดำสนิทนางหนึ่งในชุดเมดเดินมาหาเอมิเลีย เข้าช่วยจับผ้าคลุมของเอมิเลียให้มิดชิดแล้วนำทางไป
“เพราะทางเราเป็ฝ่ายเรียกคุณมาเองฉะนั้นขาดเหลืออะไรบอกมาได้เต็มที่เลยนะ ทางเราจะจัดหาให้อย่างสุดความสามารถ” องค์มหาสังฆราชบอกไล่หลัง
สักพักทั้งคู่ก็เดินถึงห้องพักแนวเรเนซองส์สุดหรูขนาดประมาณร้านอาหารเล็กๆ พร้อมโคมเทียนสว่างไสว เตียงผ้าไหม โต๊ะพร้อมลิ้นชักและกระจก
เมดคนนั้นนำสายวัดขึ้นมาวัดตัวเอมิเลียในห้องนั้นอย่างแข็งขัน
“ฉันชื่อเอมิเลียนะเธอยังไม่ได้บอกชื่อกับเราเลย” เอมิเลียพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม
“ฮันนาค่ะ”เมดทำหน้านิ่งวัดตัวเอมิเลียต่อไป “ท่านครีเกอร์ไม่กังวลที่โผล่มาที่นี่เหรอคะ”ฮันนากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ “มาที่แปลกตาอย่างนี้ยังยิ้มออกได้อีก”
“ก็นะ ตอนแรกก็สับสนและกลัวแหละที่มาอยู่สภาพนี้ต่อหน้าคนตั้งหลายคนแต่หลังจากที่ได้ยินว่าฉันถูกซัมมอนมาเป็ผู้กล้า ฉันก็ตื่นเต้นจนลืมไปหมดเลยแหละ”เอมิเลียพูดอย่างกระฉับกระเฉง “ที่ ๆ ฉันจากมาน่ะ นิยายและมังงะแนวต่างโลกเป็ที่นิยมมากเลยนะ”
ฮันนาขยับคิ้วด้วยความไม่เข้าใจความคิดของหญิงสาวแต่สายตาก็ยังแน่วแน่จดค่าขนาดตัวของเอมิเลียต่อไป
“แล้วเราถูกซัมมอนมาทำอะไรที่นี่กันละ”เอมิเลียพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ปราบปีศาจ ปราบจอมมารรึเปล่า?”
สาวรับใช้เงยหน้าขึ้นมามองเอมิเลียเล็กน้อย“ก็คงเรียกอย่างนั้นได้กระมังคะ” ฮันนาเดินออกไปจดค่าขนาดตัวเอมิเลียที่บนโต๊ะก่อนพูดต่อ“ห้าปีที่แล้ว าาหนุ่มของอาณาจักรปีศาจอบิเซียบุกขึ้นยึด อาณาจักรไอยคุปต์ที่อยู่ภายใต้การดูแลของอาณาจักรราชนาวี เหล่ามารทั้งหลายได้จังหวะพากันลุกฮือสังหารหมู่มนุษย์ในทมิฬทวีปกันจนเหี้ยน แล้วเข้าสวามิภักดิ์กับาาหนุ่มผู้นั้น...”
“เดี๋ยวๆๆๆ ก่อนนะฮันนา แดนอะไรที่ไหนเนี่ย งงไปหมดแล้ว ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งข้ามขั้นสิไอยอะไร อบิเนียอะไรกันนะ” เอมิเลียขัดเื่เล่าของฮันนา “เริ่มจากว่าเราอยู่ที่ไหนกันดีมั๊ย”
ฮันนานำค่าขนาดตัวเอมิเลียที่วัดเสร็จแล้วไปยื่นให้ช่างตัดชุดที่รออยู่ข้างนอกห้องแล้วไล่เปิดตู้ เปิดลิ้นชักตามหาบางอย่าง
“ตอนนี้ท่านอยู่ในทวีปของมนุษย์ เพชรทวีป”สาวรับใช้อธิบาย มือยังคุ้ยหาม้วนกระดาษ “ในมหาวิหารครูกซ์ ศูนย์กลางศาสนาโยแวร์กลางมหานครเรม เมืองที่สำคัญที่สุดในคาบสมุทรมาริโอ”
“แล้วว่าง่ายๆ คือตอนนี้เหล่ามนุษย์ทั้งทวีป อยู่ในแนวร่วมต่อต้านจักรวรรดิมารอยู่” ฮันนากางม้วนกระดาษขนาดใหญ่ออกมาเนื้อหาข้างในเป็แผนที่ รูปลักษณ์คล้ายกับส่วนหนึ่งของแผนที่โลกที่ฮันนาจากมา“พวกมารคือชื่อเรียกพวกเผ่าพันธุ์ชั่วร้ายทั้งหลายจากทวีปทางใต้นี้” เมดรับใช้ชี้นิ้วเรียวยาวของเธอบนกระดาษนั้น
“จักรวรรดิเรมันเคยเป็จักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแถบนี้แต่เมื่อเดือนที่ผ่านมา จักรวรรดิอันทรงเกียรตินี้ได้ล่มสลายลงด้วยน้ำมือของพวกมารประชากรชาวเรมันล้มตาย กลายเป็ทาส ไม่ก็อพยพหนีเข้าพื้นทวีปมา” ฮันนาน้ำตาคลอก่อนหันมาจับแขนเอมิเลีย“ได้โปรดท่านผู้กล้า ได้โปรดหยุดไอ้จอมมารนั่น ก่อนจะไม่เหลือดินแดนให้มนุษยชาติอย่างเรา”
“ก็นะ...ถ้าช่วยได้เราจะช่วยให้เต็มที่ละกันนะ” เอมิเลียเหงื่อตก แต่ก็ยังยิ้มสู้
เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอก
“ชุดแรกของท่านคงได้แล้วละค่ะ ท่านครีเกอร์”ฮันนาเดินออกนอกประตู ก่อนรับชุดมาชุดหนึ่ง เป็ชุดเดรสง่ายๆ สีเหลืองอมเขียวอ่อนๆ
“คืนนี้นอนพักให้สบายก่อนเถอะค่ะพรุ่งนี้เราคงต้องเตรียมฝึกและวางแผนรบกัน” ฮันนาเดินไปทางประตู
“ก่อนไปบอกฉันหน่อยได้มั๊ย”เอมิเลียกล่าว “จอมมารที่ฉันต้องปราบคือใคร”
สาวใช้ยืนจับประตูนิ่งๆก่อนพูดออกมาโดยไม่ได้หันหลังกลับ “จักรพรรดิมารผู้พิชิต คาริลผู้สืบทอดเจตนารมณ์แห่งศาสดาของปวงชนทั้งปวงนักรบผู้ปกปักความจริงแห่งจักรวาล เ้าราชตระกูลยูริสิอุส ผู้ปกครองแห่งเรมัน เ้าราชวงศ์สุลุมันลูเ้าซาตานเหนือซาตาน ผู้สืบทอดของกรันด์กริช ยอดคารฮานแห่งคารฮาน ผู้ครองทั่วพื้นทมิฬทวีปกษัตริย์แห่งเผ่าพันธุ์มารทั้งปวง จอมมารอลัมกีร์”
344
