จังหวะที่ดาบเสียบทะลุร่างของอุ่ยหมันอยู่นั้น พลันเกิดกลุ่มควันคล้ายหลุมดำรอบตัวดาบค่อยๆ
ขยายออกเป็วงกว้างขึ้นเรื่อยๆ
เทียนฉินหรี่ตาลงครุ่นคิดถึงตอนที่จงลู่อันใช้กระบี่ฟันใส่ชิวฟ่างก็เกิดเหตุการณ์ในลักษณะนี้ เขาไม่รอช้าเร่งพลังปราณพร้อมกับพลังแก่นแท้ทั้งสองธาตุใส่ลงในดาบเพลิงสุริยาแล้ววาดเฉียงขึ้น้าอย่างฉับพลัน
ฟู่!
อ้าก!
อุ่ยหมันที่กำลังกลายร่างเป็กลุ่มะโร้องออกมาด้วยความเ็ป ดาบเพลิงสุริยาผ่าตัดแขนขวาปลิวกระเด็นออกอย่างง่ายดาย
เทียนฉินหันไปมองแขนขวาของอุ่ยหมัน สังเกตว่าก่อนที่อุ่ยหมันจะกลายเป็กลุ่มควัน ถ้ากายเนื้อยังไม่สลายไปหมดก็ยังพอสามารถจัดการได้ แต่จะฆ่ามันอย่างไรเทียนฉินก็ยังคิดไม่ออก
"สหายของเ้าคงไม่สนใจว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็จะตายเสียแล้วกระมั้ง?"ชิวฟ่างที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ตลอดหันมามองทางจงลู่อันแล้วเอ่ยออกมาอย่างถากถาง
จงลู่อันสบตากับเหม่ยหลินก่อนหันมาทางเทียนฉินแล้วกล่าว
"เ้าคิดจะทำอะไรกันแน่!"
"หือ!"
ในจังหวะที่เทียนฉินหันมาทางจงลู่อันนั้นเองกลับได้ยินอีกเสียงนึงส่งเข้ามาทางกระแสจิต
"เ้าหาทางช่วยเหม่ยหลินได้รึไม่?"เป็จงลู่อันนี่เองที่ส่งกระแสจิตมาถาม
"ข้ากำลังพยายามหาวิธีอยู่!"เทียนฉินส่งกระแสจิตตอบกลับไปก่อนจะหันมองไปรอบๆ
ตอนนี้อุ่ยหมันได้หลบหนีมาอยู่ข้างกายชิวฟ่างแล้ว แต่ท่าทางวางกล้ามอวดดีในตอนแรกกลับหายไป เหลือเพียงใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเื มือซ้ายกุมที่หัวไหล่ขวาอย่างสั่นเทา
หือ!
เทียนเฉินสังเกตุเห็นที่หัวไหล่ของอุ่ยหมันมีรอยไหม้เล็กๆอยู่ ก็หันมามองหัวของไต้เสียงในกองไฟพลางครุ่นคิดถึงบางอย่างที่น่าสนใจออกมา
ตอนที่เทียนฉินได้ทำความเข้าใจแก่นแท้ธาตุไฟถึงขั้นกลางนั้น อยู่ๆในจุดตันเถียนของเขานั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นบางอย่าง กลุ่มก้อนสีแดงที่เป็แก่นแท้ธาตุไฟได้เชื่อมต่อกับลมปราณเขารวดเร็วกว่าตอนที่เขาเข้าใจแก่นแท้ธาตุน้ำขั้นกลางมากนัก
"หรือว่าเกี่ยวข้องกับเคล็ดวิชาที่ข้าฝึกกัน!"
เทียนฉินพลันนึกถึงเคล็ดวิชาจิตอัคคีพิสุทธิ์ขึ้นมา เขาลองขับเคลื่อนเคล็ดวิชาออกมาพร้อมกับพลังแก่นแท้ธาตุไฟขั้นกลางอย่างช้าๆ ทันใดนั้นเองภายในตันเถียนเกิดแสงจุดเล็กๆสีส้มส่องสว่างอยู่ตรงกลางกลุ่มก้อนสีแดง เมื่อลองส่งกระแสจิตไปัักับแสงจุดเล็กๆนั้น ก็พบว่าเขาสามารถเรียกแสงสีส้มนั้นออกมาใช้ต่อสู้ได้
"ในเมื่อวิชาที่มันใช้อยู่เป็ศัตรูกับธาตุไฟ ถ้าอย่างนั้นคงต้องลองใช้พลังของแสงสีส้มนี่ดูหน่อย!" เทียนฉินคำนึงถึงการต่อสู้กับพวกชิวฟ่างก่อนแสยะยิ้มเอ่ยออกมา
"แล้วจะเอาอย่างไรกันต่อดีทีนี้"
"คุกเข่าลงซะ! ไม่อย่างนั้นนางนี่ตาย!"ชิวฟ่างเอ่ยออกมาพร้อมกระชับกริชในมือ
"ฮ่าๆ ถ้านางตายคิดว่าพวกเ้าจะหนีรอดไปได้หรือ?"เทียนฉินเอ่ยแล้วก้าวเดินเข้าไปทางชิวฟ่างอย่างช้าๆ
"เ้าคิดหรือว่าจะฆ่าข้าได้จริงๆ!"ชิวฟ่างจ้องตาเทียนฉินแล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัว
"มาพนันกันดูมั้ยล่ะว่าเ้าจะฆ่านางได้ก่อนที่เ้าจะตายหรือเปล่า?"เทียนฉินเอ่ยพร้อมกับส่งกระแสจิตไปหาจงลู่อัน
"ถ้าข้าให้สัญญาณเ้ารีบพุ่งเข้าไปให้ไวที่สุดเลย!"
"แต่กริชมันจ่อที่คอเหม่ยหลิงอยู่นะ!"จงลู่อันตอบกลับมาด้วยความกังวล
"ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว!"เทียนฉินเอ่ยออกมาด้วยความจนใจ เขาไม่มีทางไหนเลยที่จะบังคับให้ชิวฟ่างปล่อยตัวเหม่ยหลินออกมาได้
"ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด ยังไม่รีบคุกเข่าอีก!"ชิวฟ่างเอ่ยข่มขู่
"ความอดทนของข้าที่มี ก็เริ่มจะหมดลงแล้วเหมือนกัน!" เทียนฉินถือดาบเพลิงสุริยาก้าวเดินไปทางชิวฟ่างอย่างช้าๆเอ่ยออกมาเสียงเรียบ
ฟุ่บ!
"ข้ายอมแล้ว!"เป็จงลู่อันที่ยอมคุกเข่ากับพื้นพร้อมเอ่ยเสียงแ่เบา
เทียนฉินหยุดเดินแล้วหันมามองที่จงลู่อันด้วยสายตาหลากหลายอารมณ์ ก่อนหันมาสบตากับเหม่ยหลิน พลันพบว่าที่ดวงตาทั้งสองข้างล้วนเอ่อล้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
"ฮ่าๆ! ช่างเป็สุภาพบุรุษเสียจริงๆ"
"อุ่ยหมันไปเอาหัวมันมาให้ข้า!"ชิวฟ่างเอ่ยออกมาอย่างเริงร่า
"ถ้าเ้ากล้าก็ลองขยับเข้ามาดู!"เทียนฉินเอ่ยออกมาพร้อมกับปลดปล่อยกลิ่นอายจิตสังหารที่รุนแรง
อุ่ยหมันที่กำลังก้าวมาหยุดชะงักกระทันหัน จากนั้นหันไปมองทางชิวฟ่างเพื่อรอคำตอบ
คว้ากก!
แต่ก่อนที่ชิวฟ่างจะทันได้เอ่ยอะไรออกมา เหม่ยหลินอาศัยจังหวะที่ชิวฟ่างไม่ทันระวัง คว้าข้อมือที่ถือถือกริชไว้แน่นก่อนจะใช้แรงทั้งหมดดันกริชวาดผ่านไปที่ลำคอของตนเอง
"เหม่ยหลิน!!"จงลู่อันร้องะโออกมาก่อนพุ่งไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว
ชิวฟ่างที่ตกตะลึงคลายมือออกจากคอเหม่ยหลินพร้อมมองดูกริชที่อยู่ในมือ โลหิตสีแดงสดหยดลงพื้นหยดแล้วหยดเล่า ดูราวกับดอกไม้สีแดงเบ่งบานอยู่ทั่วพื้น
ร่างเหม่ยหลินค่อยๆล่วงลงอย่างช้าๆ เป็จงลู่อันที่พุ่งมาคว้าร่างของเหม่ยหลินเอาไว้ในอ้อมกอดได้ทันก่อนที่จะล่วงลงสู่พื้นดิน
ทั้งสองมองหน้ากันอย่างลึกซึ้ง ความในใจที่ปิดกั้นเอาไว้มากมายต่างสื่อสารผ่านออกมาทางสายตาของกันและกัน น้ำหยดเล็กๆหยดแล้วหยดเล่าต่างหลั่งไหลออกมาจากหางตาของจงลู่อันอย่างไม่รู้ตัว เขาเอามือลูบหน้าเหม่ยหลินเบาเบาด้วยความรักและทะนุถนอม
"ทำไมเ้าถึงทำอย่างนี้! ข้ากับเทียนฉินกำลังหาวิธีช่วยเ้าอยู่"จงลู่อันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ข้ายอมให้เ้าตายไม่ได้!"
อั้ก!
"หนึ่ง..ชีวิต...แลก..กับ...อีก...ชี....วิ....ต" เหม่ยหลินเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรงก่อนมือที่กุมคออยู่จะล่วงตกลงมา
"ทำไมถึงโง่อย่างนี้!"
"ทำไมไม่รอข้าก่อน!"
"ทำไม!!"
จงลู่อันที่เห็นว่าเหม่ยหลินสิ้นใจแล้วแหงนหน้ามองฟ้าพร้ะโกนออกมาอย่างเ็ป ตัวเขากลับเหม่ยหลินรู้จักกันมาั้แ่ยังเล็ก ตระกูลจงของเขากับตระกูลเหม่ยนั้นล้วนมีความสัมพันธ์กันเป็อย่างดี จึงทำทั้งสองไปมาหาสู่กันเป็ประจำ จนกระทั่งได้เข้ามาอยู่ที่สำนักล่องนภาเมืองเลี่ยงหง ทั้งสองยิ่งสนิทสนมกันมาขึ้น ต่างช่วยกันเป็คู่ซ้อมให้กันและกัน ไปไหนมาไหนไม่เคยห่างกาย จนเกิดความรู้สึกดีๆกับเหม่ยหลินมาโดยตลอด แต่จงลู่อันกลับไม่กล้าเผยความในใจออกมาให้เหม่ยหลินรู้ ด้วยความเ็าของเขาทำให้เ็ปเป็อย่างมาก ที่เห็นเหม่ยหลินมาตกตายต่อหน้าต่อตาเขา
"คิดจะหนีเรอะ!"เทียนฉินที่เฝ้าระแวดระวังเห็นชิวฟ่างกับอุ่ยหมันกำลังเตรียมตัวที่จะหนี พลันพุ่งทะยานเข้าไปหาพร้อมวาดดาบออกไปทันควัน
ฉั้วะ!
ฟู่ว!
อ้าก!
เปลวเพลิงจากดาบเพลิงสุริยาฟาดฟันเข้าใส่เต็มหลังของอุ่ยหมันอย่างเต็มแรง เทียนฉินไม่ลืมที่จะดึงพลังของแสงสีส้มผสมผสานเข้าไปในแก่นแท้ธาตุไฟด้วย ทำให้อุ่ยหมันที่กำลังกลายร่างเป็ควันร้องโหยหวนออกมาอย่างเจ็บแสบ แสงเพลิงสีส้มลุก ลามกัดกินกลุ่มควันสีดำไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาร่างของอุ่ยหมันก็สลายหายไปในอากาศตายตกในทันที
ฟุบ!
เทียนฉินไม่ลืมยื่นมือออกไปคว้าแหวนมิติของอุ่ยหมันมาเก็บไว้ก่อนจะเหาะตามชิวฟ่างไปอย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วอึดใจเทียนฉินก็ไล่ตามมาทัน เห็นชิวฟ่างหยุดลอยอยู่ด้านหน้าก็ส่งสายตาอาฆาตแค้นใส่ทันที
"ทำไม่ถึงไม่หนีต่อไปเล่า!"เทียนฉินเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเย้ยหยัน
"หึ! เ้าสำคัญตนผิดไปแล้ว ข้าแค่มารอเ้าอยู่ที่นี่ต่างหาก!"ชิวฟ่างเอ่ยมาอย่างสบายๆ
หืม!
เทียนฉินรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างขึ้นมา เขาหันมองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง
"ฮ่าๆ รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วหรือยัง?"ชิวฟ่างเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
"ต่อให้มีเ้าเพิ่มมาอีกคนข้าก็ไม่กลัวหรอก!"เทียนฉินเอ่ยพร้อมวาดดาบเข้าใส่ชิวฟ่างทันที
ฉั้บ!
เปลวเพลิงสีแดงอมส้มวาดผ่ากลุ่มควันไปอย่างง่ายดาย เทียนฉินพลันขมวดคิ้วเป็ปมที่ไม่เห็นว่าแสงสีส้มเขากัดกร่อนกลุ่มควันนี้ได้
"ที่นี่จะเป็ที่ฝังศพของเ้า"
กลุ่มควันปรากฎขึ้นมาตอนไหนไม่รู้กลายเป็กรงเล็บอันใหญ่กางออกมาคว้าตัวเทียนฉิน
"เงาจันทรา"
แคว้ก!
เทียนฉินพริ้วตัวหลบอย่างว่องไวแต่กลับหนีไม่พ้นโดนปลายเล็บเฉี่ยวหลังเป็ทางยาว
"ฮ่าๆ หลบได้เก่งเหมือนกันนี่!"เสียงหัวเราะของชิวฟ่างดังออกมาอย่างสะใจ
"แต่ข้าจะคอยดูว่าเ้าจะมีแรงหลบได้นานขนาดไหน ฮ่าๆๆ!"
จบตอนที่ 22
290
