ตอนที่ 4
ไป๋อวี้ผู้นี้หลงรักโอวหยางิเซียนจนหมดหัวใจ (2/2)
“คุณหนูเ้าคะ ฉินหวางเสด็จมาเ้าค่ะ มีพระประสงค์จะพบคุณหนูเ้าค่ะ”
“ไปสิ” ไป๋อวี้ลุกขึ้น
“คุณหนูไม่แต่งตัวหน่อยหรือเ้าคะ” เสี่ยวซีมองร่างบางที่สวมเพียงอาภรณ์สีฟ้าอ่อนปักลวดลายเล็กน้อยเส้นผมดกดำกึ่งหนึ่งถูกรวบขึ้นเป็ทรงเรียบง่ายและปักปิ่นเพียงไม่กี่ชิ้นผิดจากปกติที่คุณหนูของนางจะต้องแต่งตัวให้งดงามที่สุดเมื่ออยู่ต่อหน้าฉินหวาง
“เ้าจัดการก็แล้วกัน” ไป๋อวี้เดินไปนั่งหน้ากระจกให้สาวใช้แต่งหน้าทำผมให้ใหม่
ตามเนื้อเื่แล้วโอวหยางิเซียนจะมาพร้อมหมอหลวงที่เหวยไทเฮารับสั่งให้มาดูอาการของเยวี่ยเหมยแต่เมื่อมารดาของนางมิได้ป่วยอันใด แล้วเหตุใดฉินหวางยังมาที่นี่ ?
“อวี้เอ๋อร์ถวายพระพรหวางเย่” ร่างบอบบางในอาภรณ์งดงามเต็มยศยอบกายเคารพโอวหยางิเซียน
วันนี้ร่างสูงอยู่ในชุดผ้าต่วนสีดำเช่นคราวที่แล้ว ผู้สูงศักดิ์ประทับบนที่นั่งของประมุขในจวนถัดมาเป็บิดาและมารดาของนาง รวมถึงฮูหยินคนอื่น ๆ ก็นั่งรวมอยู่ด้วยขาดเพียงน้องสาวต่างมารดาที่น่าจะถูกเยวี่ยเหมยสั่งห้ามไม่ให้มารับเสด็จเช่นทุกครั้ง
“ลุกขึ้นเถอะ” โอวหยางิเซียนเอ่ยเสียงเรียบร่างสูงโบกมือให้คนข้างตัวก้าวมาด้านหน้า “เสด็จย่าทรงเป็ห่วงาแที่นิ้วของคุณหนูไป๋จึงให้เปิ่นหวางนำหมอหลวงมาตรวจดูอาการ”
“อวี้เอ๋อร์ขอบพระทัยไทเฮาและหวางเย่เพคะ”
โอวหยางิเซียนไม่พูดสิ่งใดเพียงมองนางที่ก้มใบหน้าหลบสายตาคมของเขา ตลอดเวลาที่หมอหลวงมู่ดูาแให้นางร่างบางนั่งนิ่งไม่เอ่ยวาจาใดไป๋อวี้ไม่รู้จะต้องรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างไรนอกจากเงียบเพราะเหตุการณ์เช่นนี้ไม่มีในบทที่นางเคยเล่น
“เป็เกียรติของตระกูลไป๋แล้วที่ไทเฮาและหวางเย่ทรงเมตตา”บิดานางเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ
สายตาคมละไปจากร่างของนางเล็กน้อย “อืม”
แค่นี้ ? ท่านตอบมาเพียงแค่นี้แล้วบิดาข้าจะชวนคุยได้อย่างไรช่วยทำให้บรรยากาศมันอึดอัดน้อยลงกว่านี้ได้หรือไม่ !
“น่าเสียดายที่ตอนนี้อวี้เอ๋อร์าเ็หาไม่แล้วจะได้ให้นางชงชาถวายหวางเย่ฝีมือชงชาของอวี้เอ๋อร์ไม่เป็รองผู้ใดเลยเพคะ”
“เปิ่นหวางทราบมาว่า คุณหนูรองตระกูลไป๋นั้นเป็เลิศในทุกด้านทั้งกิริยามารยาทนั้นเรียบร้อยอ่อนหวาน...” คำพูดครานี้ทำให้นางเงยหน้า ไป๋อวี้สบตากับโอวหยางิเซียนเข้าเต็ม ๆ “...จิตใจงดงามสูงส่ง”
นางเผลอเม้มปากตัวเอง
“ได้มีสหายวัยเด็กเช่นคุณหนูรองผู้ชาญฉลาดเช่นนี้เปิ่นหวางภูมิใจยิ่งนัก” เอ่ยจบก็ยกยิ้มมุมปากคล้ายกำลังหัวเราะเยาะนาง
“เพียงหวางเย่ยังจำวัยเด็กได้อวี้เอ๋อร์ก็ดีใจแล้วเพคะ” นางแย้มยิ้มอ่อนหวานอย่างเสแสร้งแม้ในใจจะอยากร้องไห้เพราะถูกเขาหยอกล้อก็ตาม
“อวี้เอ๋อร์หมั่นฝึกฝนเรียนรู้อยู่หลายศาสตร์เพื่อไม่ให้เสียชื่อสหายในวัยเด็กของหวางเย่เลยนะเพคะ” มารดาของนางเอ่ยอย่างภูมิใจในใจของเยวี่ยเหมยดีใจอย่างมากที่โอวหยางิเซียนเอ่ยถึงเื่ในวัยเยาว์ทั้งที่ปกติฉินหวางผู้นี้ไม่เคยเอ่ยถึงเลย
“ดียิ่ง” ร่างสูงตอบรับก่อนเบือนสายตาไปที่หมอหลวงมู่ที่ใช้เวลาเกือบหนึ่งเค่อในการดูาแให้นาง“าแคุณหนูไป๋เป็อย่างไรบ้าง”
“ทูลหวางเย่ ด้วยคุณหนูไป๋มีมนตราที่สูงส่ง าแจึงแห้งเร็วกว่าปกติพ่ะย่ะค่ะคาดว่าไม่เกินเจ็ดทิวาพ่ะย่ะค่ะ”
“ดียิ่ง”
นางขอซื้อคำนี้ของเขาได้หรือไม่
“เช่นนั้นเปิ่นหวางคงต้องขอตัวกลับ”
“ให้อวี้เอ๋อร์เดินไปส่งหวางเย่นะเพคะ” เยวี่ยเหมยส่งสายตาให้นางอย่างมีความหมาย หากเป็ไป๋อวี้คนก่อนดีใจกับโอกาสเช่นนี้...แต่ไป๋อวี้คนนี้ไม่
“น้อมส่งหวางเย่” ผู้สูงศักดิ์สูงพยักหน้าและหมุนตัวออกไปทางประตูเรือนไป๋อวี้ก้มหน้ากลอกตาแล้วเดินตามหลังโอวหยางิเซียนอย่างรักษากิริยา
เดินพ้นจากเรือนใหญ่ไม่นานระหว่างทางเดินที่เงียบสงบสองร่างเดินตามกันไปเงียบ ๆ ไป๋อวี้เว้นระยะห่างจากโอวหยางิเซียนอยู่พอสมควรสาวใช้และผู้ติดตามของโอวหยางิเซียนเดินตามด้วยความประหลาดใจกับความห่างเหิน
ปึก !
“โอ้ย”
จู่ ๆ ร่างสูงที่นึกสนุกก็หยุดเดินแล้วหันตัวมามองร่างบางที่ก้มหน้าก้มตาเดินตามตนอย่างเหม่อลอยจนชนเข้ากับแผ่นอกแกร่งแรงปะทะทำให้ของไป๋อวี้เซจวนจะล้มจนโอวหยางิเซียนต้องรีบคว้าเรียวแขนเล็กไว้
“คุณหนูไป๋ไม่เต็มใจมาส่งเปิ่นหวางหรือ”
“หาไม่เพคะ” ไป๋อวี้ใช้อีกมือกุมจมูกของตนพลางเอ่ยตอบเสียงอู้อี้นางเจ็บจนลืมสงวนท่าทางสำรวมของตน ดีที่จมูกนี่เป็ของจริงไม่เช่นนั้นคงสาหัสกว่านี้
“เช่นนั้นเหตุใดจึงเดินก้มหน้าก้มตา” โอวหยางิเซียนนึกขำสีหน้าสตรีตรงหน้าเมื่อย้อนนึกถึงตอนที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้นางยิ่งนึกขันแต่ร่างสูงก็เก็บซ่อนความรู้สึกของตนเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง
คุณหนูรองตระกูลไป๋ปกติจะวางท่าทีสูงส่งอ่อนหวานต่อหน้าผู้คน แต่จะเรียบร้อยเขินอายเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาเสมอแต่สีหน้านางในวันนี้ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนทำให้เขานึกอยากจะหยอกล้อนางบ้าง
“หม่อมฉันเป็สตรียังไม่ออกเรือน จะให้บุรุษเห็นใบหน้าก็ดูเสียกิริยาเพคะ”
“น่าแปลก...” ร่างสูงสาวเท้าเข้าประชิดร่างบาง“...เมื่อก่อนตอนคุณหนูไป๋เห็นใบหน้าเปิ่นหวางก็มักจะจ้องเสียจนตนเองนั้นหน้าแดงเองอยู่เรื่อย”
“ที่ผ่านมาหม่อมฉันเสียมารยาทต่อหวางเย่ขออภัยด้วยเพคะ”นางก้าวเท้าถอยหลังเว้นระยะห่างแล้วยอบตัวลงเคารพแก่บุรุษตรงหน้า
“หืม ?” ร่างสูงยังคงก้าวประชิดตัวนางไป๋อวี้ขยับตัวจะก้าวหนี แต่กลับถูกมือหนาเชยคางของตนให้เงยหน้าขึ้นสบตาเสียก่อน
เมื่อั์ตาสีดำขลับสบเข้ากับดวงตาัของโอวหยางิเซียนในระยะประชิดพลันเกิดความรู้สึกปั่นป่วนที่ท้องคล้ายมีฝูงผีเสื้อบินวนอยู่ในนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวจนนางได้ยินเสียงตึกตักชัดเจนและคาดว่าบุรุษตรงหน้าก็คงได้ยินด้วย
“เปิ่นหวางคิดว่าคุณหนูไป๋จะเลิกหน้าแดงเมื่ออยู่ต่อหน้าเปิ่นหวางแล้วเสียอีก”
คนร้ายกาจ !
ไป๋อวี้ได้แต่สาปแช่งพระเอกผู้นี้อยู่ในหัวตรงข้ามหัวใจดวงน้อยยังคงเต้นไม่หยุดทั้งยังรู้สึกถึงใบหน้าที่เห่อร้อนของตน
ราวกับว่านางร้ายคนใหม่ก็ไม่อาจฝืนความรู้สึกรักอันลึกซึ้งที่ฝังลึกในร่างนี้ได้
ไป๋อวี้ผู้นี้หลงรักโอวหยางิเซียนจนหมดหัวใจ
--- จบตอน ---
E-Book >> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
1K
