.
.
.
"สายฟ้าเอ๋ย จงออก"
สิ้นสุดเสียงคำพูดของชายปริศนา ได้เกิดฟ้าผ่าไปที่ั์ในทันที ทั้งสองได้แต่ใกับสิ่งที่เกิดจนไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย
"ตึบ...."
เสียงั์ที่ถูกฟ้าผ่าล้มลงกับพื้น ชายปริศนาได้ค่อยๆลอยตัวลงมาจนถึงพื้น
"พวกคุณต้องไปเรียนที่โรงเรียนของผม"
ชายปล่อยอิโอะลงกับพื้น แล้วพูดขึ้น
"หะ?? เอ๋?"
เสียงอิโอะและมิสึกิอุทานด้วยความมึนงง
"เอ๋... ผมพูดไม่เข้าใจหรอเนี่ย?... หรือเราจะไม่เหมาะที่จะอธิบายอะไรให้ใครฟังกันนะ..."
ชายปริศนาอุทานออกมาด้วยท่าทีที่ดูเหมือนคนไม่รู้เื่อะไรซึ่งแทบจะเรียกว่าเป็คนละคนกับตอนที่เขาได้ร่ายเวทมนต์เลย
"เอ่อ... ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับ... แต่ที่คุณพูดมาเมื่อกี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจหรอกครับแต่คุณเป็ใครหรอครับ? "
อิโอะได้เข้าไปขอบคุณและถามชายปริศนา
" อ่อ!! ลืมแนะนำตัวนี่เอง ดันลืมซะได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมมีชื่อว่า มาซุรุ มิโกฮะ เป็ผู้อำนวยการโรงเรียนเวทมนต์มิโกฮะ ครับ"
ชายปริศนาได้เริ่มแนะนำตัว
" เอ่อ....คือว่า...เมื่อกี้พูดว่าเวทมนต์สินะคะ?"
มิสึกิเอ่ยถามขึ้นด้วยความกล้าๆกลัว
"ใช่แล้วละครับ!? เวทมนต์มนต์ หรือว่าโลกเดิมของพวกคุณจะไม่มีเวทมนต์กันครับเนี่ยถึงได้ถามด้วยสีหน้าที่ดูใแบบนั้น? "
มิโกฮะตอบคำถามของมิสึกิและถามกลับมาด้วยความสงสัย
"ไม่มีนะคะ แล้วที่พูดว่าโลกเดิมนั้นแปลว่า.... ที่นี่ไม่ใช่โลกของพวกเราจริงๆด้วยสินะ... คุณมิโกฮะพอจะรู้ใหมคะ ว่าทำไมพวกเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"
มิสึกิตอบกลับและได้ถามกลับมิโกฮะกลับไป
" จริงครับที่นี่ไม่ใช่โลกที่พวกคุณเคยอยู่ โดยที่พวกคุณมาอยู่ที่นี่ เป็เพราะผมได้อัญเชิญพวกท่านมาครั-"
มิโกฮะตอบกลับคำถามของมิสึกิอยู่นั้นได้ถูกหมัดปริศนาต่อยเข้าที่ใบหน้าขณะที่กำลังตอบคำถามจนมิโกฮะได้ล้มลงกับพื้น
"ทำอะไรนะอิโอะคุง!?"
เสียงมิสึกิอุทานด้วยความใและรีบเข้าไปพยุงมิโกฮะ ใช่แล้วหมัดที่ต่อยมิโกฮะจนล้มลงนั้นก็คือหมัดของ อิโอะ นั้นเอง เด็กหนุ่มผู้ที่ไม่เคยมีเื่ชกต่อยกับคนอื่นเลยแม้แต่ครั้งเดียวได้ไปต่อยหน้าคนที่พึ่งรู้จักด้วยความโกรธชั่วขณะหนึ่งของเขา....แต่มันไม่ใช่เื่แปลกเลยที่เขาจะรู้สึกโกรธคนที่เป็ต้นเหตุอย่าง มิโกฮะที่ทำให้เขาและคนที่เขารักอย่างมากอย่างมิสึกิต้องมาตกอยู่ในอันตราย
"อ่ะ!!? ขอโทษครับ!!?"
อิโอะที่หายจากการโกรธไปชั่ววูบหนึ่งพูดขอโทษและรีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงทันทีหลังจากสติของเขากลับมา
"ไม่เป็ไรครับ...ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของคุณอิโอะมากนักแต่...ผมต้องขอโทษด้วยที่ทำให้พวกคุณทั้งสองต้องมาเจออันตรายแบบนี้"
มิโกฮะยืนขึ้นและพูดขอโทษพร้อมก้มหัว
"เอ่อ..เอ่อ..ผมก็ต้องขอโทษด้วยครับ!?ไม่ต้องถึงขั้นต้องก้มหัวก็ได้ครับ!?"
อิโอะรีบพูดขอโทษอีกครั้งด้วยความมึนงงเมื่อเห็นมิโกฮะก้มหัวขอโทษ
" งั้นผมขอเข้าเื่อีกครั้งนะครับ...พวกคุณต้องไปเรียนที่โรงเรียนเวทมนต์ของผมครับ เพื่อที่พวกคุณจะสามารถเอาชีวิตรอดในโลกเวทมนต์แห่งนี้ได้? "
มิโกฮะพูดเปลี่ยนเื่มาเข้าเื่สำคัญอย่างการไปเรียนที่โรงเรียนเวทมนต์โดยไม่สนและไม่รู้สึกโกรธต่อรอยแผลที่หน้าเลย
"เอ่อ...ก่อนจะไปขอถามอะไรอีกอย่างได้ใหมคะ?"
มิสึกิเอ่ยถามมิโกฮะ
"ได้ครับ"
มิโกฮะตอบกลับในทันที
"ที่ว่าอัญเชิญนี่...อัญเชิญพวกเรามาทำไมหรอคะ? กำจัดจอมมาร?"
มิสึกิถามคำถามเหตุผลที่พวกเขาต้องมาอยู่ที่โลกนี้
"คือว่า ผมเป็จอมเวทที่ศึกษาเกี่ยวกับเวทอัญเชิญต่างมิติอยู่นะครับ เลยลองใช้ดู...ก็เลยเผลอไปอัญเชิญพวกคุณมานะครับ"
มิโกฮะตอบกลับคำถามด้วยท่าทีที่ดูเขินอาย
" เราไปที่ห้องผู้อำนวยการกันก่อนละกันนะครับ เกท!!?"
สิ้นสุดคำพูดก็มีวงเวทที่มีแสงสว่างเกิดขึ้นและลอยขึ้นพ้นตัวทั้งสามคน
" ขอต้อนรับสู่ห้องผู้อำนวยการแห่งโรงเรียนมิโกฮะครับ"
มิโกฮะกล่าวต้อนรับอิโอะและมิสึกิด้วยรอยยิ้ม
"เชิญกรอกใบสมัครได้เลยครับ"
มิโกฮะยื่นใบสมัครให้ทั้งคู่ ทั้งคู่รับและนั่งเขียนใบสมัคร
"ชื่อโรงเรียนเป็ชื่อตัวเองนี่นะ.."
อิโอะที่นั่งเขียนใบสมัครได้พูดบ่นขึ้นมาด้วยเสียงที่เบามาก แต่มิโกฮะก็ยังได้ยินจึงตอบกลับในทันที
"ที่โรงเรียนนี้มีชื่อตามผมก็เพราะผมเป็คนดังยังไงละ...ถึงการพูดจะดูเหมือนหลงตัวเองก็เถอะแต่มันคือเื่จริงครับโดยโรงเรียนมิโกฮะแห่งนี้จัดเป็โรงเรียนที่ใหญ่อยู่ในระดับนึงและยังเป็หนึ่งในห้าโรงเรียนชื่อดังแห่งโลกนี้ด้วยนะครับ"
มิโกฮะอธิบาย... แต่พอเขามองกลับมาที่ผู้ฟังอย่างอิโอะกับมิสึกิกลับไม่มีคนที่ฟังเขาพูดอยู่เลยโดยภาพที่เขาเห็นคือ อิโอะที่หลับอยู่หลังจากกรอกใบสมัครเสร็จเพราะความเหนื่อยล้าที่พบมาั้แ่ที่มาณ โลกแห่งนี้ โดยจะมีมิสึกินั่งจิ้มแก้มของอิโอะเล่นอยู่ใกล้ๆ
" ขอบคุณเธอมากนะอิโอะคุง เธอคงเหนื่อยมากเลยสินะ"
เสียงกระซิบของมิสึกิที่ไปพูดกระซิบข้างหูอิโอะที่หลับอยู่ด้วยรอยยิ้มที่ดูสวยงาม...ซึ่งไม่นานนักมิสึกิก็ได้หลับตามอิโอะในท่าที่กำลังจิ้มแก้มของอิโอะเล่น
"ยังไงก็ยังเด็กอยู่สินะพวกคุณเนี่ย"
มิโกฮะพูดขึ้นมา...และเขาได้สังเกตเห็นแผลตามตัวของอิโอะและแผลเล็กน้อยของมิสึกิ
"ลืมรักษาพวกเขาซะสนิทเลย...ฮิล"
หลังสิ้นคำร่าย ฮิล ร่างกายของอิโอะและมิสึกิได้เรืองเเสงสีเขียวแล้วหลังจากนั้นแผลก็เริ่มสลายหายไปเหมือนไม่เคยมีแผลอยู่
.
.
" เขาทนไปได้ยังไงนะ...ร่างกายที่เจ็บสาหัสขนาดนั้นนะ.."
.
.
.
.
"ดูเหมือนว่าผมจะเผลอไปอัญเชิญ... "
.
.
.
.
" สัตว์ประหลาดมา... ซะแล้วสิ"
1K
