ยามเฝ้าประตูระดับพระเจ้า

"ย้ากกกกกก!"

เสียงคำรามของ ซ่งฉือ ดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายที่ขยายใหญ่ขึ้นและปกคลุมด้วยไอสีดำแดงพุ่งเข้าใส่เย่ฟานอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วและพละกำลังของเขาในตอนนี้เทียบเท่ากับ ขั้นราชันย์ (ขั้นที่ 6) อย่างแท้จริง ทุกการฟาดฟันของกระบี่สร้างคลื่นพลังทำลายล้างพื้นเวทีจนพังพินาศ

"ตาย! ตาย! ตายซะ!"

เย่ฟานถูกกดดันอย่างหนักในช่วงแรก เขาทำได้เพียงยกแขนที่เคลือบ "เกราะจิตตานุภาพ (ฮาคิเกราะ) " ขึ้นป้องกัน แต่แรงกระแทกก็ส่งเขาถอยกรูดไปหลายสิบก้าว

"แข็งแกร่ง..." เย่ฟานกัดฟัน "นี่คือพลังของยาวิเศษสินะ"

แต่เย่ฟานไม่ได้ตื่นตระหนก เขาหลับตาลงชั่วเสี้ยววินาที เพื่อปรับจูนสัมผัสแห่ง "เนตรส่องสถิต (ฮาคิสังเกต) " ให้เฉียบคมขึ้น

วูบ...

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเย่ฟานเปลี่ยนไป เขามองเห็นวิถีการโจมตีของซ่งฉือที่บ้าคลั่งได้อย่างชัดเจน

ซ่งฉือฟาดกระบี่ลงมาหมายจะผ่าครึ่ง เย่ฟานเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อย แล้วสวนหมัดฮาคิเข้าที่สีข้าง! ตูม!

"อั่ก!" ซ่งฉือกระเด็นออกไป ทั้งที่พลังเหนือกว่าแต่กลับโจมตีไม่โดน "ทำไม! ข้ามีพลังระดับราชันย์แล้ว ทำไมข้าถึงแตะตัวแกไม่ได้!"

เย่ฟานยืนนิ่ง ปัดฝุ่นที่เสื้อเบาๆ "พลังที่ไม่ได้มาจากการฝึกฝน... มันก็แค่ภาพลวงตาที่เปราะบางเท่านั้น"

บนปะรำพิธี ซ่งเทียนหาว เจ้าสำนักกระบี่เมฆาครามเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ เหงื่อกาฬไหลพราก เขาเห็นลูกชายเริ่มเสียสติมากขึ้นเรื่อยๆ ผิวหนังเริ่มมีเกล็ดสีดำปรากฏขึ้น... สัญญาณของการถูก "โอสถครอบงำ"

"แย่แล้ว... ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ความลับเรื่องวิชามารจะแตก!"

ซ่งเทียนหาวตัดสินใจจะเข้าไปแทรกแซง "การประลองต้องหยุดเดี๋ยวนี้! ลูกข้า..."

เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ เตรียมจะพุ่งตัวลงไปในสนาม

วูบ!

ทันใดนั้น... ภาพตัด! ซ่งเทียนหาวพบว่าตัวเอง กลับมานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ในท่าเดิม เหมือนกับว่าเขายังไม่ได้ลุกไปไหน

"เอ๊ะ?" ซ่งเทียนหาวงุนงง เขาคิดว่าตัวเองหน้ามืด จึงลองลุกขึ้นอีกครั้ง รวบรวมลมปราณเพื่อจะเหาะออกไป

วูบ!

ก้นของเขากระแทกลงกับเก้าอี้อีกครั้ง! แรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็นกดทับเขาไว้ หรือไม่ก็... เวลาของเขาถูกย้อนกลับ?

เขาพยายามจะลุกอีกครั้ง... และอีกครั้ง... ลุก -> วูบ -> นั่ง ลุก -> วูบ -> นั่ง

"เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!" ซ่งเทียนหาวหน้าซีดเผือด หันไปมองเจ้าสำนักคนอื่นๆ เจ้าสำนักขุนเขาอัศจรรย์มองมาด้วยความสงสัย "ท่านซ่ง... ท่านเป็นอะไร? เดี๋ยวลุกเดี๋ยวนั่ง เป็นริดสีดวงหรืออย่างไร?"

ซ่งเทียนหาวอยากจะตะโกนด่า แต่เขาทำไม่ได้ เขาถูกขังอยู่ใน "ลูปนรก" ที่ใครบางคนสร้างไว้เพื่อกักขังเขาไม่ให้ไปยุ่งการประลอง!

เขาหันขวับไปมองทางอัฒจันทร์ฝั่งคนดู เห็นชายสวมหมวกสานคนหนึ่ง (หลี่หมิง) กำลังนั่งกระดิกเท้าและมองมาที่เขาพร้อมรอยยิ้มเย็นๆ ที่มุมปาก

ในสนามประลอง สติของซ่งฉือขาดผึงโดยสมบูรณ์ "อ๊ากกกกก! ข้าจะกินแก! ข้าจะฆ่าแก!"

ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างซ่งฉือ ก่อตัวเป็นรูปงูยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วสนาม

"วิชามารต้องห้าม: อสรพิษโลหิตกลืนกินวิญญาณ!"

ฮือฮา!

ผู้ชมทั้งสนามแตกตื่น "นั่นมันวิชามาร!" "สำนักกระบี่เมฆาครามฝึกวิชามารงั้นรึ!" "พวกมันเป็นไส้ศึก!"

ความจริงถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล ซ่งเทียนหาวที่นั่งอยู่บนปะรำพิธีแทบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธและอับอาย แต่เขาก็ลุกไปช่วยไม่ได้ ยังคงเด้งกลับมานั่งที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ตายซะเจ้านิรนาม!" ซ่งฉือฟาดกระบี่ ปล่อยคลื่นพลังรูปงูยักษ์สีเลือดพุ่งเข้าใส่เย่ฟาน หมายจะกลืนกินทั้งร่างและวิญญาณ

เย่ฟานมองดูคลื่นพลังมารที่พุ่งเข้ามาด้วยสายตาเรียบนิ่ง "จบกันสักที... ซ่งฉือ"

มือขวาของเย่ฟานเอื้อมไปจับที่ด้าม "ดาบนิรันดร์มืด" ข้างเอว... ดาบที่ใครๆ ก็คิดว่าเป็นแค่ของประดับ เพราะเขาไม่เคยชักมันออกมาเลยตั้งแต่รอบแรก

"อาจารย์บอกว่า... ดาบเล่มนี้จะดื่มเลือดเฉพาะคนชั่วเท่านั้น"

เย่ฟานย่อตัวลงต่ำในท่าเตรียมชักดาบ (อิไอ) ลมหายใจของเขาประสานเข้ากับธรรมชาติ เกราะจิตตานุภาพ สีดำทมิฬไหลจากแขนลงสู่ด้ามดาบ และเคลือบใบดาบที่ยังอยู่ในฝักจนกลายเป็น "ดาบดำ"

"เกราะจิตตานุภาพ: เคลือบศาสตราเต็มกำลัง!"

งูยักษ์สีเลือดพุ่งเข้ามาถึงตัวในระยะเผาขน!

เปรี้ยง!

เย่ฟานถีบตัวพุ่งสวนเข้าไปหาด้วยความเร็วสูงสุด "ก้าวย่างอัสนี + เพลงดาบอิไอ!"

ร่างของเย่ฟานหายวับไปกลายเป็นเส้นแสงสีดำ พุ่งทะลุผ่านร่างของงูยักษ์และซ่งฉือไปในชั่วพริบตาเดียว!

ทุกอย่างหยุดนิ่ง...

เย่ฟานไปปรากฏตัวอยู่ที่ด้านหลังของซ่งฉือ ห่างออกไปสิบก้าว เขายืนหันหลัง ในมือยังคงจับด้ามดาบที่ชักออกมาแล้วค้างไว้

ซ่งฉือยืนตัวแข็งทื่อ ดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ กลับคืนสู่ปกติ งูยักษ์สีเลือดด้านหลังสลายกลายเป็นควัน

"อะ... อะไร..." ซ่งฉือพึมพำ สติเริ่มกลับคืนมา

กริ๊ก...

เย่ฟานค่อยๆ ดันดาบกลับเข้าฝักช้าๆ เสียงเหล็กกระทบฝักดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ

ทันทีที่ดาบปิดสนิท...