หลังภารกิจใหญ่สำเร็จเดี่ยวกับตรีเริ่มกลับมานั่งโขกหมากรุกกัน ใน่พักระหว่างวัน
จอมเล่นหมากรุกเป็ั้แ่ชีวิตก่อนอยู่แล้วแต่ไม่ค่อยสันทัดนัก จึงมักจะเป็ผู้ดูอย่างเดียวเสียมากกว่า
มีอีกสิ่งที่เริ่มเปลี่ยนไปโทรศัพท์ของขวัญไม่ค่อยเงียบเหมือนเดิมแล้ว เริ่มมีเสียงดังขึ้นบ่อยครั้งบางครั้งเป็ข้อความ บางครั้งเป็การโทรแต่ดูเหมือนขวัญจะตอบกลับเฉพาะข้อความเท่านั้น ไม่เคยรับสายเลย
และมีคนมาหาขวัญที่คลังสินค้าเขาขอออกไปคนเดียว
จอมไม่รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน ได้แต่คิดว่าถ้าขวัญเต็มใจก็จะบอกเองถ้าไม่้าบอก เขาก็จะไม่ถาม
เมื่อขวัญกลับเข้ามา จอมไม่พูดเกี่ยวกับเื่นี้เลย
ไม่สนใจ! ไม่อยากรู้อะไรเหรอ?
เป็คนมีเหตุผลมากกว่าผู้ใหญ่หลายคน ทำให้เขาทึ่งและชอบมากยิ่งขึ้น
คงต้องสารภาพความรู้สึกของเขาตรงๆ เพราะหากรอนานกว่านี้อาจจะช้าเกินไป
…
“บอกยังไม่อยากกลับ?”
ปั้นถามคนของตัวเองที่ให้ไปตามหาลูกชายคนเล็ก
“คุณขวัญออกมาคุยด้วยตัวเองไม่ตัดสายเหมือน่แรกแล้วด้วยครับ”
“ยังอยู่กับเด็กคนนั้นอยู่เหรอ?”
ลูกน้องพยักหน้า
…
ขวัญมองดูภายในบ้านของจอม ก่อนจะวางมือบนไหล่เ้าของบ้าน
จอมมองไปที่เ้าของมือและนั่งลง
“ผมมีอะไรจะสารภาพ…”
ขวัญกระแอมก่อนที่จะพูดอีกครั้ง
“จริงๆแล้วบ้านผมมีฐานะ”
“…”
ขวัญเริ่มบอกว่ามาจากไหนครอบครัวอยู่ที่ไหน และ่ที่หนีมามีการใช้กำลังกัน จนมาสลบพร้อมมีไข้สูงที่หน้าบ้าน
“หนีใคร?”
“คนของพ่อผมเอง”
ขวัญมองหน้าจอมก่อนอธิบายเพิ่ม
“เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้ผมาเ็หรอกนะแต่มีเหตุสุดวิสัย”
“หนีทำไม?”
“พ่ออยากให้แต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง”
“ไม่ใช่เื่แปลก”
“ตอนนี้ทั้งครอบครัวรู้แล้วว่าผมไม่ชอบผู้หญิง”
จอมเข้าใจความหมายไม่ชอบผู้หญิง
“แล้วชอบผู้ชายไหม?”
ขวัญพยักหน้า พร้อมยิ้มและถาม
“คุณคิดยังไง เกี่ยวกับเื่นี้?”
จอมส่ายหน้า
“ไม่ได้คิดอะไรแต่ขอให้สมหวังแล้วกัน”
คำตอบของจอมทำให้ขวัญหัวเราะออกมาได้
“ผมขออยู่ที่นี่ต่อเหมือนเดิมนะ”
จอมนิ่งเงียบเพื่อคิดอยู่นานก่อนจะพูดว่า
“ต่อไป อย่ามาใกล้ผมจากทางข้างหลังอีก!”
“ผิดตรงไหน?”
“ก็คุณชอบผู้ชาย”
สีหน้าของขวัญเปลี่ยนไป
“คุณรังเกียจผมเหรอ?”
“ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น”
“แล้วหมายความว่ายังไง?”
จอมรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเมื่อนึกภาพเ่าั้แต่เมื่อรู้สึกว่าเขากำลังทำร้ายจิตใจของขวัญ จึงพูดเสียงอ่อนลง
“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆนะ”
หมายความว่า ต่อไปขวัญจะโอบเอวจากด้านหลังได้ใช่ไหม?
ขวัญมองที่จอมก่อนพูด
“ไปเที่ยวกันไหม?”
“ที่ไหน?”
ขวัญยังไม่ได้อยากกลับบ้านมากนักแต่เขา้าพาจอมไปเที่ยวหัวหิน เพราะเป็บ้านเกิด และเพื่อให้พ่อเขาเห็นจอมจะได้รู้ว่าเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว
“หัวหิน ไปไหม?”
จอมรู้จักหัวหิน เพราะขวัญบอกว่ามาจากที่นั่นแต่ยังลังเลอยู่
ขวัญเลยพูดถึงสิ่งล่อใจ
“พาไปเที่ยวพระราชวังกินอาหารทะเลอร่อยๆ”
“งาน?”
“ก็รอ่วันหยุดยาวที่ใกล้จะถึงนี้ค่อยไปกัน”
จอมอยากรู้จักโลกใหม่ให้มากขึ้นที่เขาเห็นเป็เพียงส่วนเล็กๆ ที่เรียนรู้จากโทรทัศน์เท่านั้น ยังมีอีกมากมายให้เรียนรู้ถ้าหากทำได้ เขาอยากเห็นมันด้วยตัวเอง
เมื่อจอมตอบตกลงขวัญมีความปีติยินดียิ่งนัก และคิดว่าครอบครัวของเขาน่าจะชอบจอมที่เป็คนดีและน่ารักแบบนี้
3K
