เสิ่นหนานอ๋องพระชายาฟู่ฟางิ เสิ่นหานจิ้ง และข้ารับใช้ต่างก็ออกมาส่งเสิ่นอ้ายฉิงเดินทางเข้าเมืองหลวง การเดินทางในครั้งนี้เสิ่นหนานอ๋องมอบหมายให้เสิ่นอี้หานบุตรชายคนโตเดินทางไปส่งน้องสาวที่เมืองหลวงพร้อมด้วยทหารห้าร้อยนาย
“ดูแลน้องให้ดีนะลูกเดินทางอย่างระมัดระวัง ถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยนะ”พระชายาฟู่ฟางิสวมกอดบุตรชายและบุตรสาว นางลูบผมบุตรสาวอย่างห่วงใยตามประสาแม่ที่เป็ห่วงเมื่อลูกต้องห่างออกจากอก
“ท่านพ่อท่านแม่ ดูแลสุขภาพด้วย ลูกไม่อาจอยู่ปรนนิบัติดูแลแล้วลูกขอให้ท่านพ่อท่านแม่สุขภาพแข็งแรงอากาศหนาวเย็นต้องสวมเสื้อผ้าให้อบอุ่นนะเ้าค่ะ”เสิ่นอ้ายฉิงสวมกอดบิดามารดาเป็ครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทาง
“ท่านพ่อท่านแม่ ไม่ต้องห่วง ลูกจะดูแลและส่งน้องให้ถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย”เสิ่นอี้หานให้คำสัญญากับบิดามารดา พวกเขาพยักหน้าและยิ้มให้บุตรชายอย่างวางใจ
“เมื่อข้าโตขึ้นข้าจะพาพี่หญิงเยว่ไปหาพี่หญิงที่เมืองหลวงนะขอรับ”เสิ่นหานจิ้งกอดพี่สาวพร้อมกับให้คำสัญญา
“พี่จะรอเ้านะจิ้งเอ๋อร์รีบๆโต แล้วดูแลทุกคนแทนพี่หญิงด้วยนะ” เสิ่นอ้ายฉิงก้มลงกอดน้องชายสองพี่น้องเกี่ยวก้อยทำสัญญาต่อกัน
“ขึ้นรถม้าเถอะอ้ายอ้ายสายมากแล้ว” เสิ่นอี้เฉินกล่าวเตือนบุตรสาว เมื่อถึงเวลาต้องออกเดินทางแล้ว
“เ้าค่ะท่านพ่อ”
“ดูแลตัวเองให้ดีนะลูก”เสิ่นอ้ายฉิงพยักหน้ารับและขึ้นรถม้าทันที
“จากนี้คงต้องรบกวนท่านอ๋องน้อยแล้ว”
“ท่านอาเสิ่นกับท่านอาหญิงโปรดวางใจข้าจะดูแลว่าที่พี่สะใภ้ให้ปลอดภัยจนถึงวังหลวงอย่างแน่นอน” มู่หยางจินให้คำสัญญา
“พี่จินต้องไปแล้วหรือขอรับ”เสิ่นหานจิ้งเดินเข้ามาดึงแขนเสื้อของมู่หยางจินเรียกร้องให้สนใจเขา
“ใช่แล้วพี่จินต้องคุ้มครองพี่หญิงของเ้าเข้าเมืองหลวงแล้ว”มู่หยางจินนั่งลงคุยกับเสิ่นหานจิ้งพร้อมกับลูบหัวเขาอย่างเอ็นดู
“โตขึ้นข้าอยากเป็เหมือนกับพี่จิน สวมชุดแบบนี้” เสิ่นหานจิ้งจับชุดเกราะเต็มยศสีดำมันวาวของมู่หยางจินอย่างสนใจเขาไม่เคยเห็นพี่จินในชุดนี้มาก่อน เขาชอบมากและอยากเป็เหมือนกับพี่จินของเขา
“พี่จินหวังว่าจิ้งเอ๋อร์จะไม่เป็เหมือนอย่างพี่แต่ถ้าจิ้งเอ๋อร์อยากจะสวมชุดแบบนี้ เ้าต้องขยันเรียนและขยันฝึกวิชาให้เก่งกาจเมื่อเก่งแล้วเ้าก็จะได้สวมชุดแบบพี่ เข้าใจหรือไม่”เสิ่นหานจิ้งพยักหน้ารับคำพร้อมกับสวมกอดมู่หยางจินเอาไว้
“จิ้งเอ๋อร์ต้องไม่ดื้อต้องเชื่อฟังท่านพ่อท่านแม่ เชื่อฟังพี่ใหญ่และห้ามนำน้ำเย็นมาให้พี่หญิงเยว่ดื่มอีกนะ”
“ขอรับข้าจะเชื่อฟังท่านพ่อท่านแม่และพี่ใหญ่ แล้วก็ จะไม่เอาน้ำเย็นให้พี่หญิงดื่มเมื่อข้าโตแล้ว ข้าจะไปหาพี่จินได้หรือไม่ขอรับ”
“ได้สิ”
“เมื่อข้าโตข้าจะไปหาพี่หญิงกับพี่จินที่เมืองหลวงนะขอรับ” เสิ่นหานจิ้งพูดด้วยรอยยิ้มสดใสมู่หยางจินพยักหน้ารับแทนคำสัญญา
“ั้แ่พบพี่จินก็ลืมพี่ใหญ่เสียแล้วนะจิ้งเอ๋อร์”เสิ่นอี้หานนั่งลงคุยกับน้องชายอีกคน
“ข้าไม่ได้ลืมพี่ใหญ่นะท่านพ่อท่านแม่บอกว่าพี่ใหญ่ไปส่งพี่หญิงไม่นานก็กลับมาแล้วนี่ขอรับอีกไม่นานข้าก็พบพี่ใหญ่แล้ว แต่พี่หญิงกับพี่จิน ข้าต้องโตก่อนจึงจะไปพบได้”เสิ่นหานจิ้งกอดพี่ชายอย่างเอาใจ
“พอแล้ว พอแล้วร่ำลากันพอแล้ว จิ้งเอ๋อร์ปล่อยให้พี่ของเ้าเดินทางได้แล้วกลับมายืนส่งพี่ของเ้าข้างแม่”พระชายาฟู่ฟางิเรียกบุตรชายคนเล็กให้กลับมาหานางหากยังปล่อยให้คุยอยู่อย่างนี้วันนี้ทั้งวันคงไม่ได้เดินทางกันพอดี
“ท่านอาเสิ่นท่านอาหญิง ข้าขอลา” มู่หยางจินขึ้นหลังม้าและบังคับมันให้ไปอยู่หน้าขบวน
“ข้าไปก่อนนะขอรับ”เสิ่นอี้หานก้าวขึ้นหลังม้าแล้วกล่าวลาบิดามารดา จากนั้นก็ตามมู่หยางจินไป
มู่หยางจินในชุดเกราะแม่ทัพเต็มยศนั่งอย่างสง่าผ่าเผยบนหลังม้ามองจวนเ้าเมืองเป็ครั้งสุดท้ายในใจนั้นได้บอกลาคนป่วยที่นอนพักอยู่ในจวนจากนั้นก็หันกลับมาบังคับม้านำขบวนเ้าสาวเดินทางออกจากเมืองซานเป่ยขบวนเ้าสาวที่ไปเมืองหลวงนี้ แม้ไม่ยาวเหมือนกับขบวนสินสอดที่มาในคราวแรกแต่ก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กันประชาชนเมืองซานเป่ยต่างก็มาตั้งแถวสองข้างทางเพื่อส่งท่านหญิงอ้ายฉิงให้ไปแต่งงานเป็ฮองเฮาของฮ่องเต้
“หวังว่าขากลับพวกเราจะไม่พบกลุ่มโจรอีกนะท่านอ๋องน้อย”ซ่งเสวี่ยนลู่บังคับม้ามาชวนมู่หยางจินพูดคุย หลังจากที่พวกเขาออกจากเมืองซานเป่ยมาได้ระยะหนึ่ง
“จะมีหรือไม่ก็ต้องระวังไว้”
“ขอรับ”
ขบวนเ้าสาวเดินทางผ่านป่าเขาแม่น้ำลำธารและหมู่บ้านน้อยใหญ่เข้าสู่เมืองหลวงอย่างราบรื่น เมื่อถึงวังหลวงเ้ากรมพิธีการได้มารับ่ต่อดูแลเสิ่นอ้ายฉิงและผู้ติดตามของนางมู่หยางจินจึงแยกทางกับทุกคนเพื่อเข้าพบกับฮ่องเต้ก่อนกลับไปพักเหมือนเช่นทุกครั้ง
ห้องทรงอักษร
“ถวายบังคมเสด็จพี่กระหม่อมพาว่าที่พี่สะใภ้มาถึงอย่างปลอดภัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“รีบลุกขึ้นให้พี่ดูเ้าหน่อย เห็นว่าไปสู้กับหมาป่าูเามา”มู่หยางหย่งเล่อเมื่อเห็นมู่หยางจินเดินเข้ามา ก็รีบลุกจากโต๊ะทรงงานมาดูว่าน้องชายนั้นาเ็ที่ใดบ้าง
“ข้าสบายดีท่านพี่ท่านไม่ต้องกังวล”มู่หยางจินจับแขนมู่หยางหย่งเล่อไว้เมื่อเขาเอาแต่จับตัวมู่หยางจินหมุนไปหมุนมาอย่างสำรวจ
“ให้หมอหลวงดูสักหน่อยเยี่ยนชางตามหมอหลวงมาเร็ว” มู่หยางหย่งเล่อไม่ได้ฟังคำพูดของมู่หยางจินเลยสักนิดเขาหันไปสั่งงานกับองครักษ์คนสนิทเสร็จก็หันกลับมาสำรวจน้องชายต่อทันที
“เอาเวลาที่มาสำรวจร่างกายข้าไปดูหน้าว่าที่พี่สะใภ้ดีหรือไม่ท่านพี่ข้าหายแล้ว ไม่เจ็บตรงไหนเลย ท่านเสวี่ยนลู่กับท่านอี้หานเจ็บมากกว่าข้าเสียอีก”
“จริงสิ เยี่ยนชางเรียกน้องเ้ากับเสิ่นอี้หานมาพบข้า ให้หมอหลวงได้ตรวจพวกเขาสักหน่อย”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา”ซ่งเยี่ยนชางรับบัญชาแล้วออกไปสั่งงานทันที
“เมื่อไหร่ท่านพี่จะเลิกเป็ห่วงข้าแบบนี้เสียทีท่านกำลังจะมีฮองเฮาแล้วนะ เอาเวลาที่ห่วงข้าไปดูแลฮองเฮาไม่ดีกว่าหรือ”
“เ้าเลิกเป็น้องของพี่ได้หรือไม่เล่า”มู่หยางหย่งเล่อพูดกับมู่หยางจินด้วยสีหน้าจริงจังมู่หยางจินพูดไม่ออกเพราะรู้อยู่แก่ใจว่ามู่หยางหย่งเล่อนั้นห่วงใยเขามากเพียงใด
“อย่าถามพี่แบบนี้อีกตอนนี้ให้พี่ดูเ้าก่อน อีกครู่พี่ค่อยไปพบนางก็ได้ รีบถอดเกราะของเ้าออกเดี๋ยวนี้”สิ้นคำสั่งของฮ่องเต้ซ่งเยี่ยนชางก็รีบเข้ามาช่วยมู่หยางจินถอดชุดเกราะออกอย่างรู้งาน
“หมอหลวงขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ไม่ได้มองหน้าผู้รายงาน ทำเพียงโบกมือเป็สัญญาณให้หมอหลวงรีบเข้ามา
“ถวายบังคมฝ่าา”หมอหลวงทำความเคารพฮ่องเต้ แล้วยืนนิ่งรอคำสั่งภาพที่องครักษ์เยี่ยนชางช่วยถอดชุดเกราะให้ท่านอ๋องน้อยในห้องทรงงานแห่งนี้เป็ภาพที่เขาเห็นจนชินตาเสียแล้ว
“ตรวจร่างกายเขาอย่างละเอียด”ฮ่องเต้สั่งการหมอหลวงทันทีที่มู่หยางจินถอดชุดเกราะของเขาออกหมดแล้ว
“รองแม่ทัพซ่งเสวี่ยนลู่และท่านชายเสิ่นอี้หานขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ให้พวกเขาเข้ามา”
“ถวายบังคมฝ่าา”ซ่งเสวี่ยนลู่และเสิ่นอี้หานทำความเคารพฮ่องเต้พร้อมกันเขามองมู่หยางจินที่นั่งเปลือยท่อนบนให้หมอหลวงตรวจอย่างประหลาดใจมู่หยางจินกำลังได้รับการรักษาในห้องทรงงานของฮ่องเต้อีกทั้งชุดเกราะของเขาก็วางกองอยู่กลางห้องอย่างเกะกะและดาบคู่กายของมู่หยางจินก็วางอยู่บนโต๊ะทรงงาน
“ลุกขึ้นเถิดเห็นว่าพวกเ้าก็ได้รับาเ็เช่นกัน” ฮ่องเต้ยังคงมองสำรวจาแจากกรงเล็บของหมาป่าูเาและรอยฟกช้ำตามร่างกายของมู่หยางจินไม่ได้สนใจผู้มาใหม่นัก
“ไม่ร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะฝ่าา”ซ่งเสวี่ยนลู่มองดูหมอหลวงทายาให้มู่หยางจิน แล้วก็นึกถึงาแของตนเองตอนนั้นพวกเขาทายากันแบบลวกๆให้รีบเสร็จ แต่สิ่งที่เห็นตอนนี้คือการบรรจงทายาจากหมอหลวงมือหนึ่งของวังหลวงมันช่างแตกต่างกันยิ่งนัก
3K
