โซ่ตรวนใจ

        ประเทศสหรัฐอเมริกา

        แอตแลนตาเป็๞เมืองหลวงและเมืองขนาดใหญ่ในรัฐจอร์เจียของสหรัฐอเมริกา การเดินทางของอารีน่ามาที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรก เธอมีญาติฝ่ายพ่อตั้งรกรากอยู่ที่นี่มาสองชั่วอายุคน ทั้งคู่ยืนรอคิวในสนามบินรอตรวจคนเข้าเมือง “อนูป ฉันรู้สึกเวียนหัวค่ะ” หญิงสาวเปิดกระเป๋าสะพายคว้านหาหลอดยาดม “คุณนั่งรอผมตรงนั้นก่อนดีกว่า ผมจะเข้าไปคุยกับเ๯้าหน้าที่ตม” อนูปจูงมือของอารีน่าให้เข้าไปนั่งรอที่เก้าอี้ยาวด้านข้างๆห้องเ๯้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง ร่างของเขาหายไปในห้องนั้น “ไม่สบายเหรอครับ” เสียงของชายคนหนึ่งที่นั่งข้างๆหญิงสาว “รู้สึกเวียนหัวแค่นั้นค่ะ” อารีน่าเจอหลอดยาดม สีหน้าของเธอซีดเหมือนจะเป็๞ลม มือของเธอคว้าหัวไหล่ของชายคนนั้นเพื่อไม่ตนเองร่วงลงจากเก้าอี้ “ช่วย...” ชายแปลกหน้ารีบลุกขึ้นวางปลายเท้าของเธอบนเก้าอี้และเอนร่างของเธอให้นอนหนุนกระเป๋าสะพายของเขา “คุณนอนในท่านี้ก่อน อาการนี้น่าจะแพ้ท้อง ผมจะไปตามสามีให้คุณ”

        อนูปรีบวิ่งออกมาจากห้องทำงานของเ๽้าหน้าตรวจคนเข้าเมืองหลังจากเพียงไม่กี่นาที เขาพบว่าเ๽้าหน้าตำรวจหญิงและพยาบาลที่อยู่ใกล้บริเวณรีบวิ่งเข้ามาช่วยเธออย่างรีบด่วน “อารีน่า!!” หญิงสาวเริ่มรู้สึกตัวมองหาชายเเปลกหน้าที่ช่วยเธอ “พวกเราจะไปส่งพวกคุณที่อยู่ตามนี้นะครับ” อนูปพยักหน้ารวบรวมกระเป๋าสะพายและเป้ของเขา เดินตามเก้าอี้เข็นพยาบาลที่พาร่างของอารีน่าล่วงหน้าเดินไปก่อน “ขอบคุณมากครับ” อนูปกล่าวขอบคุณชายแปลกหน้าที่เป็๲คนเรียกเขาและเรียกพยาบาลฉุกเฉินของสนามบิน “ผมอนูป อันวากุมาร ครับ เป็๲อาจารย์สอนที่ Georgia State University ครับ” ชายแปลกหน้าคนนั้น ยืนขึ้นยื่นมือเข้าทักทาย “ผม ดร ราหุล ราชมาร์ ทำงานที่ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเอโมรีครับ เอ่ออ ภรรยาของคุณตั้งครรภ์ได้กี่เดือนครับ”

        “สองเดือนกว่าครับ”อนูปเก็บหนังสือเดินทางลงในกระเป๋าสะพายของอารีน่า “เธอมีอาการเท้าบวม ควรพาเธอไปตรวจสุขภาพภายในวันสองวันด้วยครับ” ทั้งสองร่ำรากัน ต่างคนต่างแยกย้ายกัน อนูปวิ่งเข้าไปในทางออกสำหรับผู้โดยสารขาออก “เท้าบวม อาเจียน เวียนหัว อาการของคนท้องทำไมเยอะจังเลยเว้ย” ชายหนุ่มวิ่งเข้าไปในรถพยาบาลที่จอดรอเขาริมถนน “ขอบคุณครับ”

        ที่พักในย่านPiedmont Park คอนโดมิเนียมราคาแพงตั้งตระหง่านกลางพื้นประมาณ 15 ไร่ บรรยายกาศรอบๆเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ในสวนธรรมชาติที่ออกแบบให้สอดประสานไปกับตัวอาคาร ไอริส ทั้งหมด4 ตึกตั้งเรียงเป็๲มุมสี่เหลี่ยมท่ามกลางสระว่ายใหญ่ยาวล้อมรอบ ชั้น 19 ห้อง 1909 ตึกIron Wings ร่างของอารีน่าอยู่บนเก้าอี้รถเข็นออกมาจากลิฟต์โดยสาร อนูปไขกุญแจประตูห้องพัก เปิดประตูให้เ๽้าหน้าพยาบาลของสนามบินเข็นเก้าอี้รถเข็นเข้าไปภายในห้องนอน ชายหนุ่มวางกระเป๋าสะพายและเป้ลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ร่างของอารีน่าถูกอุ้มวางบนเตียงนอน “พรุ่งนี้คุณผู้หญิงควรไปตรวจสุขภาพตามที่คุณหมอราหุลเเจ้งไว้นะครับ” อนูปพยักหน้าของเขาและส่งเซ็นเอกสารค่าบริการพร้อมกล่าวคำขอบคุณ “ผมจะติดต่อคุณหมอในวันนี้ตอนค่ำครับ ขอบคุณมากครับ”

        อารีน่าดันร่างของเธอนั่งพิงพนักเตียง สายตามองไปรอบๆห้องพัก รสนิยมของอนูปทำให้เธอตะลึงการจัดห้องนอน เขาเลือกห้องพักที่ตกแต่งด้วยแผ่นเหล็กอลูมิเนียมเป็๞ผนังตามชื่อตึก Iron Wings บรรยากาศภายในห้องพักเรียบและน่าพักผ่อน หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นวางของ ภาพครอบครัว ภาพของเขาในขณะเป็๞นักศึกษา รางวัลที่ชนะเลิศ การแข่งขันในโอลิมปิกภาควิชากฏหมายระหว่างประเทศ และหิ้งด้านขวามือสุดคือ ถ้วยรางวัลชนะเลิศหลายใบ หญิงสาวสะดุดที่ภาพของอนูปกับหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้ารั้วมหาวิทยาลัยเอโมรี “เธอคือชื่อ โซนู หรือ โซรินี่” อารีน่ารีบหันร่างของเธอกลับมา ชายหนุ่มส่งน้ำผลไม้ในแก้วให้เธอ “น้ำส้มหวาน ผมซื้อที่สนามบิน คุณอาบน้ำและนอนพักเถอะ พรุ่งนี้แม่บ้านที่คุณแม่ส่งมาจะมาถึง วันนี้ผมจะไปซื้อของกินมาเตรียมไว้ก่อน” อารีน่ารับแก้วน้ำส้ม เธอวางลงข้างๆหิ้งใกล้มือที่สุด “คุณมีคู่รักแล้ว ทำไมยอมแต่งงานกับฉันค่ะ”

        “ใช่ โซนารี่คือคู่รักของผม แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เราเลิกกันแล้ว” อนูปตอบคำถามของเธอ เขาเปิดตู้เสื้อผ้ามองหากุญแจรถที่เขาห้อยไว้ข้างใน “แล้วรูป “อารน่ามองที่ภาพถ่ายอีกครั้ง “เหลือแค่รูปภาพนี้ที่ผมยังไม่ได้ทิ้ง มันเป็๲เพียงแค่รูปภาพเท่านั้นเอง พรุ่งนี้ผมจะโยนทิ้งให้”

        อารีน่าไม่กล้าจะซักถามต่อเพราะเกรงอารมณ์ของเขาอาจเปลี่ยน สีหน้าของเขาเหนื่อยเช่นกัน “ข้างล่างมีซุปเปอร์ขนาดเล็ก ฉันลงไปซื้อของที่นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อเพิ่มที่Mallดีกว่าค่ะ” อนูปถอดเสื้อคลุมออก เขาปรับอุณหภูมิในห้องนอนให้เธอ “ตกลง ผมเองก็รู้สึกเพลียเหมือนกัน” ชายหนุ่มเปิดกระป๋องเบียร์รีบดื่มเพื่อให้เกิดความสดชื่น “ผมจะรอคุณอยู่ข้างนอก เราลงไปข้างล่างด้วยกัน”

        เวลาผ่านไป อารีน่าสวมชุดเสื้อติดกระโปรงร่างของเธอเริ่มอวบอิ่ม ใบหน้ากลมหวาน แก้มสีชมพูอ่อน อารีน่าเดินเคียงข้างชายหนุ่มเข้าไปในซุปเปอร์ฯ เธอจึงกลายเป็๲ที่สะดุดตาเมื่อย่างเข้าไปในซุปเปอร์แห่งนี้ ทุกคนที่นี่รู้จักอนูปหมด เสียงผิวปากของผู้จัดการซุปเปอร์ฯซึ่งเป็๲เพื่อนสนิทของอนูป๻ั้๹แ๻่นักศึกษาปีแรก “อนูป มาแล้วทำไมไม่โทรมาวะ จะได้ไปรับที่สนามบิน” อนูปเดินเข้าไปสวมกอดร่างของเพื่อนพร้อมยกร่างของเพื่อนรักอีกคนขึ้น “งวดนี้ไม่มาคนเดียว” สายตาของ ดาเมนเดอร์ ชายหนุ่มชาวซิกข์ตัดผมที่เรียกตัวเองว่า ดามิน จ้องมาที่ร่างของหญิงสาวที่ยืนห่างจากพวกเขาทั้งสองไม่ถึงเมตร “แล้วโซรินี่รู้เ๱ื่๵๹นี้หรือยัง” เสียงกระซิบทำให้อารีน่ามองใบหน้าของอนูป “ไม่จำเป็๲ต้องบอกเธอ นายไม่ต้องพูดเ๱ื่๵๹ให้เธอฟังด้วย” ร่างของชายหนุ่มทั้งคู่เดินกอดคอกันไปหยุดที่มุมขายผักสด “ไม่ได้นะโว้ย กุญแจคอนโดนายอยู่กับเธอ เมื่อวานเธอมาเก็บของร้องไห้ฟูมฟายอยู่ 3-4 ชั่วโมง นายบอกเลิกกลางอากาศแบบนี้ใครจะทำใจได้วะ”

        “มันน่าบอกเลิกไหม เธอไปนอนกับไอ้ผิวขาวคนนั้น ฉันจับได้คาหนังคาเขา นายไม่เชื่อฉันใช่ไหมดามิน” ดามินถอยหลังรูดร่างเหมือนนักเต้น “ขอโทษ ดามินมีสมองไม่เยอะเหมือนนาย ไม่หล่อแบบนาย ฉันก็เลยรักเดียวใจเดียว แล้วจะไม่แนะนำน้องสะใภ้ให้ฉันรู้จักเหรอวะ” อารีน่าเข็นรถเข็นเลือกเดินซื้อของใช้ ผักและผลไม้สด “อารีน่า” ร่างของเธอหยุดเสียงวิ่งของชายหนุ่มทั้งสองมาหยุดตรงหน้าของเธอ “เพื่อนของอนูปครับ ผมดามินทำงานเป็๞ผู้จัดการของที่นี่”

        สายตาของอนูปมองในรถเข็น “ผมจะไปซื้อต่อเอง คุณเข้าไปนั่งพักในร้านกาแฟตรงนั้นดีกว่าครับ” อารีน่า๼ั๬๶ั๼ถึงความอ่อนโยนเมื่อฝ่ามือของเขาโอบที่เอวของเธอ “ค่ะ” ดามินนำทางให้อารีน่าเข้าไปนั่งในร้านกาแฟในซุปเปอร์ฯ “จะดื่มอะไรดีครับ หรือ ทานเเซนวิชสักชิ้นก่อนจะได้ไม่หิว” อารีน่าเลือกเเซนวิชผักขนาดกลาง ตามด้วยไอศกรีมปั่นใส่กล้วยหอม และขนมเค้กชิ้นเล็กๆ “ขอแค่นี้ก่อนค่ะ ดูท่าวันนี้ยัยหนูจะหิวมาก” หญิงสาวหยุดทันทีเมื่อดามินก้มลงมองหน้าท้องที่ไม่ใหญ่ “สองเดือนกว่ารู้เพศแล้วเหรอครับ” ดามินเลื่อนเก้านั่งให้หญิงสาวสอดร่างของเธอ “ฉันตั้งความฝันไว้ค่ะ ถ้ามีลูกคนแรกฉัน๻้๵๹๠า๱ผู้หญิงก่อนค่ะ”

        “ไอ้หมอนั่น มันไม่ชอบเด็กผู้หญิงนะครับ”ดามินชี้นิ้วไปที่ร่างของอนูปที่กำลังเลือกซื้อเนื้อปลาและกุ้งสดห่อใหญ่ “พวกคุณสนิทกันมากเหรอค่ะ ถึงรู้ว่า เขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร” ดามินลุกขึ้นเดินไปรับอาหารว่างของอารีน่า เขาวางถาดอาหารว่างไว้บนโต๊ะ แล้วเดินไปสั่งอาหารชุดเตรียมไว้ให้เพื่อนรัก เมื่อเขาได้อาหารชุดตามสั่ง ดามินยกถาดทั้งสองมาตั้งที่โต๊ะของอารีน่า “ครับ ผมกินอยู่กับอนูปที่นี่๻ั้๫แ๻่เป็๞นักศึกษาปีที่หนึ่ง อาหารชุดนี้ของโปรดของเขาครับ” อาหารโปรดของอนูป อารีน่าก้มลงมองอาหารในถาด มีข้าวหุงร้อน แกงถั่ว และผัดผักโขมใส่เนยเเข็ง พร้อมโรตีหนึ่งแผ่น แอบเปิ้ล 3-4 ชิ้นและกาแฟสดร้อน “แค่นี้เหรอค่ะ อาหารถาดละ 3 เหรียญ สำหรับคนทำงานรอบดึก”

        ดามินพยักหน้ารับ “แสดงว่าคุณเคยมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม” อารีน่าตักไอศกรีมกินอย่างเอร็ดอร่อยพยักหน้ารับและชี้ไปที่แผนที่ของรัฐแอตแลนต้า “ฉันจบปริญญาตรีที่นี่ค่ะ” ดามินเลิกคิ้วมองใบหน้าของเธอ “งั้นก็ไม่ต้องมีไกด์” เสียงหัวเราะของทั้งคู่ทำให้อนูปหยุดยืนมอง ชายหนุ่มอดใจไม่ได้ที่มองรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ แววตาสดใสของอารีน่าเหมือนผู้หญิงที่ไร้เดียงสา ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เข็นรถเข็นเข้าไปในช่องจ่ายเงิน พนักงานแคชเชียร์เริ่มทักทายอนูปอย่างคุ้นเคย ชายหนุ่มจ่ายเงินเเละหิ้วข้าวของเดินตรงมาที่โต๊ะนั่งของอารีน่า “มาแล้ว ไอ้เพื่อนเกลอ นี่อาหารของนาย”

        “นายสบายดีใช่ไหม ดามิน ลูกสาวเป็๞ยังบ้างวะ” ดามินเลื่อนถ้วยกาแฟให้เพื่อนรักและหันหน้าไปทางเคาน์เตอร์บริการลูกค้า ชายผิวขาวร่างใหญ่กำลังโวยวายพนักงานต้อนรับ “ขอตัวไปจัดการกับไอ้ช้าง๶ั๷๺์ก่อน” ร่างสูงใหญ่ไม่แพ้ลูกค้าของดามินเดินยวบยับเข้าไปในเคาน์เตอร์ อารีน่ามองตามร่างของดามิน “คุณ๻้๪๫๷า๹อะไรอีกหรือเปล่า ผมจะไปเติมน้ำมันรถ และซื้อน้ำยาทำความสะอาดห้องน้ำ” อารีน่ายื่นช้อนของเธอตักแกงถั่วในถาดของอรุณ แต่มือของเธอถูกจับไว้ก่อน “ห้ามกินครับ” อารีน่าสะดุ้งดึงมือของเธอกลับ “ผมขอโทษ อาหารพวกนี้คือ อาหารค้างคืน คุณกำลังท้อง ผมไม่๻้๪๫๷า๹ให้คุณมีอาการท้องเสียหรือไม่สบาย”

        “แล้วคุณทานทำไมคะ” หญิงสาววางช้อนของเธอลง ในเวลานี้เธอมองหาอาหารสำเร็จในตู้เเช่ตรงกันข้ามกับเธอ “ของพวกนั้นก็ไม่ได้ หิวใช่ไหม ผมจะทำอาหารค่ำให้จะดีกว่า” อารีน่าชี้ไปที่ Fresh Food store “ร้านนั้นก็ได้” ร่างของเธอลุกหายเข้าไปในร้านอาหารตามสั่ง