ข็มยาวของนาฬิกาข้อมือขยับเข้าใกล้ตัวเลขหกอย่างเชื่องช้า ทว่าหัวใจของพริมกลับเต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับเสียงกลองที่รัวถี่ขึ้นเรื่อยๆ
ยามนี้เป็เวลา 23:29 น.
พริมยืนสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวบนโถงทางเดินชั้นบนของคฤหาสน์ตระกูลเวลดิงตันอันโอ่อ่าและเงียบงัน ทางเดินหินขัดโบราณที่ทอดยาวดูเหมือนจะยิ่งลึกลับน่าอึดอัดขึ้นในยามวิกาล แสงโคมไฟติดผนังสีส้มสลัวทอดเงาร่างอันบอบบางและสั่นเทาของเธอให้บิดเบี้ยวไปบนกำแพงหนา มือขวาของเธอกำลังถือปลอกคอหนังสีดำสนิทที่เพิ่งหยิบออกมาจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงในห้องพักคนงานของตัวเองเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ผิวััของหนังแท้แห้งตึงและเย็นชืดในมือกลับตอกย้ำให้พริมรู้ตัวดีว่าชีวิตของเธอหลังบานประตูตรงหน้านี้กำลังจะถูก่ชิงไปอีกขั้น
สร้อยข้อมือลูกไม้สีดำถักเนื้อดีที่คุณหนูโรสสั่งให้สวมไว้เมื่อ่เย็นยังคงรัดแน่นอยู่รอบข้อมือซ้ายของเธอ ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิดภายใต้ขอบแขนเสื้อเชิ้ตทำงาน ห่วงโลหะกลมสีเงินเล็กๆ ที่ถูกถักตรึงไว้ตรงกลางข้อมือแนบชิดอยู่กับิัของเธอ มันกดทับทิ้งร่องรอยไว้จางๆ ทว่าในใจของพริมนั้น ความรู้สึกหวาดกลัวและยอมจำนนกลับเด่นชัดและเ็ปเสียยิ่งกว่าเครื่องพันธนาการทางกายภาพใดๆ
พริมก้มลงมองปลอกคอหนังสีดำในมือ มันกว้างเกือบสองนิ้ว มีหัวเข็มขัดเหล็กสีเงินและห่วงโลหะกลมตรงกลางที่ส่องสะท้อนแสงไฟสลัววับแวมราวกับดวงตาของอสูรกายที่จ้องมองรอคอยการจำนนของเธอ
เธอบอกตัวเองดีว่าหากไม่ยอมทำตามคำสั่งอันก้าวร้าวคุกคามของคุณหนูโรส สิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาในวันพรุ่งนี้คืออะไร หนี้สินท่วมหัวของบิดา ค่ายารักษาพยาบาลของมารดา และอนาคตของครอบครัวที่ไม่มีอะไรรับประกันความปลอดภัย ทั้งหมดนั้นขึ้นอยู่กับปุ่มกดควบคุมเพียงปุ่มเดียวในมือของทายาทผู้ทรงอิทธิพลตระกูลเวลดิงตันคนนี้
เธอไม่มีสิทธิ์เลือก...
พริมสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกเจ็บร้าวที่แผ่นอกบอบบาง ยิ้มหยันให้กับโชคชะตาของตนเองอย่างอับจนหนทาง เธอยกมือที่สั่นระริกทั้งสองข้างขึ้นมาทาบปลอกคอหนังสีดำเข้ากับลำคอขาวระหงของตน ััที่เย็นเยือกของแผ่นหนังตึงรัดผ่านผิวเนื้อละเอียดอย่างช้าๆ ดึงปลายสายหนังรัดเข็มขัดสอดเข้าสลักเหล็ก ยึดหัวเข็มขัดจนแน่นพอดีตัวโดยไม่ยอมให้มีที่ว่างเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว
เสียงกลไกเหล็กกระทบกันดังกริกเบาๆ แ่เบาทว่าชัดเจนในความเงียบสงัด มันบีบรัดหลอดลมและช่องคอของเธอจนอึดอัด แน่นในอกประหนึ่งว่าสิทธิเสรีภาพทั้งหมดในชีวิตของเธอได้สิ้นสุดลงทันทีที่ปลอกคอนี้ปิดตัวลงรอบคอ
เมื่อเข็มนาทีบนนาฬิกาข้อมือคลิกเลื่อนตรงเข้าสู่เวลา 23:30 น. ตรงพอดี
พริมยกมืออันสั่นเทาเคาะประตูลูกบิดทองเหลืองโบราณตรงหน้าสามครั้งช้าๆ
"ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก..."
เสียงเคาะสะท้อนดับหายไปกับบรรยากาศอันเหน็บหนาวของคฤหาสน์ ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำและห้าวลึกอันคุ้นเคยจะดังลอดผ่านเนื้อไม้หนาออกมา
"เข้ามา"
พริมหมุนลูกบิดประตูด้วยมืออันชุ่มเหงื่อ ผลักมันออกช้าๆ แล้วก้าวเท้าเดินผ่านธรณีประตูเข้าไปก่อนจะดึงบานประตูปิดลงกลอนล็อกสลักด้านในตามระเบียบที่ได้รับการอบรมมาอย่างเงียบเชียบ
กลิ่นน้ำหอมกุหลาบสดป่าที่แสนลึกลับอบอวลเข้มข้นจนทำให้พริมแทบจะสำลักลอยมาปะทะจมูกในวินาทีแรก แสงสว่างสลัวจากเปลวเทียนไขเล่มหนาข้างเตียงไหวระริกตามลมหน้าต่างที่เปิดแง้ม ทอดเงาสีส้มวับแวมจับไปทั่วห้องนอนสไตล์โกธิกโบราณ
ที่กลางเตียงนอนหลังใหญ่ซึ่งปูลาดด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มปนดำ
คุณหนูโรสนั่งเอนหลังพิงหัวเตียงไม้แกะสลักสีเข้มอยู่ตรงนั้น ในคืนนี้เธอสวมใส่ชุดคลุมกำมะหยี่สีแดงเข้มสนิททิ้งตัวเป็ริ้วหนาพาดเฉียงผ่านต้นขา สาบเสื้อด้านหน้าแหวกออกกว้างจนเกือบถึงหน้าท้อง เผยให้เห็นทรวงอกกลมกลึงนุ่มหยุ่นเต่งตึงประหนึ่งสตรีเพศอันงดงาม ทว่าต่ำลงมาจากหน้าท้องแบนราบตึงแน่น กลับแฝงไปด้วยบ่ากว้างแข็งแรงและกลิ่นอายคุกคามอันแกร่งกร้าวแบบบุรุษเพศเด่นชัด คู่กับกลิ่นผิวอุ่นชื้นเฉพาะตัวที่แฝงกลิ่นอายครอบงำ
ใบหน้าของโรสนั้นงดงามชดช้อยทว่ากริยาที่แสดงออกกลับมีแต่ความเฉียบเด็ดขาดและร้ายกาจแบบผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ วินาที ั์ตาสีดำสนิทลึกล้ำกวาดสายตาคมกริบมองร่างบอบบางที่ก้าวเข้ามาช้าๆ ดวงตาคู่นั้นประเมินปลอกคอหนังสีดำที่รัดรอบลำคอขาวของพริมั้แ่แรกเห็น แววตาของโรสเปล่งประกายลุ่มหลงสะใจระคนพึงพอใจอย่างเปิดเผย
"เดินเข้ามาคุกเข่าลงแทบตักฉันสิ พริม..." โรสออกคำสั่งเสียงทุ้มต่ำ ไร้โทนเสียงแหลมประดิษฐ์ของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ยามอยู่ต่อหน้าแม่บ้านหรือคนรับใช้อื่นๆ เสียงแท้จริงของเขาช่างดุดันและทรงอำนาจจนทำให้พริมตัวสั่นเทาขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณของการยอมจำนน
พริมขยับก้าวเดินอย่างไร้ข้อต่อสู้ ทรุดตัวลงคุกเข่าราบไปกับพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่มสีเข้มข้างขอบเตียงใหญ่ ร่างกายของเธอสั่นเทาจนแทบประคองตัวตั้งตรงไม่ได้ สายตามองต่ำหลบเลี่ยงการสบตาตรงๆ กับนายหญิงผู้ปกปิดเพศภาพที่แท้จริง
โรสขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง ดึงข้อมือซ้ายของพริมขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี เลิกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดขึ้นเผยให้เห็นสร้อยข้อมือลูกไม้สีดำถักที่มีห่วงเงินกลมเย็บตรึงอยู่ ปลายนิ้วโป้งอุ่นชื้นของโรสแตะลากไล้ผิวลูกไม้และสะกิดห่วงเงินเบาๆ จนพริมสะดุ้งสุดตัวและสั่นสะท้านอย่างยอมจำนน
"ดีมาก สวมมันไว้ตามกติกาจริงด้วย..." โรสเอ่ยคำชมพึงพอใจ ดวงตาคมจับจ้องมาที่ปลอกคอหนังบนคอขาวสะกดใจ "แล้วปลอกคอนี่ล่ะ... รัดแน่นพอดีกับคอของเธอหรือเปล่า?"
โรสไม่รอให้พริมตอบคำถาม เขาเอื้อมมือไปหยิบสายจูงหนังสีดำยาวที่วางพาดอยู่ข้างตัว ปลายสายมีขอเกี่ยวโลหะสีเงินอันหนาแน่น โรสขยับเลื่อนมันเข้ามาใกล้ลำคอของพริม ปลายนิ้วแข็งแกร่งปลดตัวล็อกเหล็กออกแล้วกดสวมเข้ากับห่วงเหล็กกลมกลางปลอกคอของพริมช้าๆ
เสียงดัง *คลิก!* ของโลหะสบเข้าหากันดังก้องชัดเจนในความเงียบสงัด
ร่างบอบบางของพริมสะดุ้งสุดตัวเหมือนถูกกระแสความร้อนปลาบแล่นพล่านเข้าสู่จิตใจจนไหล่แคบห่อเกร็งตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงของโลหะที่ล็อกปิดกั้นเสรีภาพนั้นเตือนให้เธอระลึกว่า บัดนี้ชีวิต ร่างกาย และิญญาของเธอถูกล่ามไว้ใต้กฎเกณฑ์และอำนาจของโรสอย่างเป็ทางการแล้ว
"สะดุ้งตัวสั่นเทาขนาดนี้เลยงั้นเหรอ? กลัวฉันมากขนาดนั้นเลยหรือยังไง..." โรสถามเสียงพร่า แฝงรอยยิ้มหยันประดับมุมปากยามได้เห็นปฏิกิริยาของเล่นชิ้นสำคัญที่หมอบอยู่แทบเท้า
โรสใช้นิ้วชี้รั้งสายจูงหนังสีดำขึ้นเล็กน้อย ออกแรงกระตุกเบาๆ เพียงครั้งเดียว แต่แรงดึงรั้งผ่านลำคอขาวส่งผลให้พริมจำต้องขยับกายข้ามเตียงนอน ขยับคลานเข่าขึ้นไปบนฟูกเตียงโบราณหลังหนานุ่มสีเทาเข้มอย่างจำยอม เข้ามาระหว่างเรียวขาคู่แข็งแรงของโรสอย่างช้าๆ
เสื้อคลุมกำมะหยี่สีแดงเข้มเปิดขยายออกตามจังหวะที่โรสอ้าเรียวขาออกกว้าง เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบตึงแน่นและร่างกายเบื้องล่างที่แกร่งกระด้างและเป็สรีระเนื้อแท้ของบุรุษเพศ พริมกลั้นลมหายใจจนหน้าอกเกร็ง ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความขัดแย้งของอารมณ์ความอายและความสับสนที่คุกรุ่นอยู่ข้างใน
โรสเอื้อมมืออุ่นหนาบีบคางมนของพริมไว้แน่น ออกแรงบังคับให้ใบหน้าละเอียดที่หม่นหมองต้องแหงนเงยขึ้นมาประสานสายตากับั์ตาสีดำสนิทดุร้ายคู่นั้นโดยตรง ปลายนิ้วหัวแม่มือบดขยี้มุมปากสีชมพูอ่อนของพริมเบาๆ จนเริ่มแดงช้ำ
"ทวนกฎของกรงขังให้ฉันฟังซิ... ทวนทุกข้อให้ขึ้นใจ เพื่อที่เธอจะได้ไม่ทำตัวดื้อดึงจนต้องถูกทำโทษหนักกว่าเก่า" โรสสั่งเสียงแหบต่ำ ลมหายใจร้อนที่มีกลิ่นเหล้าองุ่นบางเบาเป่ารดผิวหน้าของพริม
พริมกลืนน้ำลายอันแห้งผากลงคอที่ถูกบีบด้วยปลอกคอหนัง สายตาที่สั่นไหวระริกพยายามประคองสติภายใต้สภาวะตึงเครียดของเกมอำนาจ เธอเริ่มเอ่ยปากพูดเสียงสั่นพร่าที่แหบแห้ง
"กฎ... กฎของกรงขัง... ข้อแรก... ั้แ่คืนนี้เป็ต้นไป... หนูมีหน้าที่เดียวคือเป็ของเล่นส่วนตัวของคุณหนู... คอยรองรับความ้า... และระบายอารมณ์ทุกอย่าง... ในยามค่ำคืน..."
ขณะที่คำพูดที่น่าอับอายค่อยๆ หลุดรอดออกจากริมฝีปากสั่นระริก โรสก็ขยับยิ้มพึงใจ แววตาคมสันสะท้อนความพึงพอใจอย่างที่สุด มืออีกข้างที่ว่างของโรสขยับเลื่อนลงช้าๆ พาดผ่านหน้าท้องของโรสเอง เลื่อนสอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงทำงานสีกรมท่าของเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวบดคลึง เน้นน้ำหนักกดทับลงบนจุดกึ่งกลางกายอุ่นร้อนของพริมที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงชั้นในหญิง
พริมสะดุ้งตัวโยนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์สยิวปนความน่าอายที่ถูกคุกคามล่วงละเมิด แต่เธอรู้ดีว่าไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ ััอุ่นชื้นจากการลูบไล้บีบเค้นสลับสะกิดเบาๆ กระตุ้นให้ช่องทางรักของพริมเริ่มเปียกชื้นเปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำหวานและตื่นตัวสู้มืออย่างไม่อาจปฏิเสธได้
"ข้อสอง... หนี้สินทั้งหมดของพ่อ... รวมทั้งเงินกู้นอกระบบ... คุณหนูจะเป็คนจ่ายชำระให้จนหมดสิ้น... และค่ารักษาพยาบาลของแม่... คุณหนูจะจุนเจือช่วยชีวิตให้ปลอดภัย..."
พริมพยายามท่องกฎข้อต่อไปด้วยเสียงแ่พร่า ทว่ายามนี้มือหนาร้อนของโรสกลับออกแรงบีบคลึงจุดอ่อนไหวของเธอเน้นหนักขึ้นผ่านเนื้อผ้าชั้นใน ััชื้นชุ่มและไอร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านสะกิดความรู้สึกให้ยิ่งเตลิดเปิดเปิง
"พูดต่อสิ พริม... กฎข้อสุดท้ายคืออะไร ท่องให้จบอย่าให้ขาดแม้แต่คำเดียว ไม่อย่างนั้นฉันจะบีบขยี้ตรงนี้ให้แหลกคามือของฉันซะ" โรสขยับใบหน้าเข้ามากระซิบชิดข้างแก้ม ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวแก้มแดงก่ำของพริม จนพริมต้องหรี่ตาลงแน่นด้วยกระแสอารมณ์ร้อนผ่าวที่พลุ่งพล่าน
"ข้อ... ข้อสุดท้าย... หากหนูคิดหนี... หรือเปิดเผยความลับเื่... ตัวตนของคุณหนู... เงินทั้งหมดจะถูกดึงกลับ... และความลับของพ่อแม่หนูจะถูกแฉให้ชีวิตพวกเขาพังทลาย... รวมถึงคุณหนู... จะสร้างคดีส่งหนูเข้าคุก..."
พริมท่องกฎข้อสุดท้ายจนจบพร้อมกับช่องทางรักที่ปวดหนึบเปียกชื้นอยู่ภายใต้ฝ่ามืออุ่นหนาของโรส ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง สะอื้นแ่ในอกด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบ เนื้อตัวที่ชุ่มเหงื่อของเธอแทบจะทรุดฮวบลงซบแทบหน้าตักแกร่งของคุณหนูโรส ยินยอมรับความอับอายและกระแสความซ่านสยิวที่แล่นพล่านไร้ทิศทาง
โรสขยับหัวเราะเบาๆ ในลำคอเสียงต่ำอย่างสะใจลึกซึ้ง ถอนมือออกจากใต้กระโปรงที่เปียกชื้นของพริมอย่างจงใจทรมานให้อารมณ์ของพริมต้องค้างคาปวดร้าวทุรนทุราย ทิ้งให้พริมหอบหายใจกระตุกสั่นอยู่เบื้องหน้า
ความมืดสลัวและแสงเทียนริบหรี่ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศดูน่าอึดอัด อบอวลด้วยกลิ่นกุหลาบสดป่าผสมไอร้อนชื้นจากกายของทั้งคู่ โรสจ้องมองพริมที่ทรุดก้มหน้าหอบหายใจจนตัวโยนด้วยความลุ่มหลงระคนพึงใจที่สามารถควบคุมของเล่นมีชีวิตชิ้นนี้ได้อย่างเด็ดขาด
ทว่าเกมแห่งระเบียบวินัยในคืนนี้ยังไม่สิ้นสุดลงง่ายๆ
โรสกระตุกสายจูงหนังสีดำในมืออีกครั้งเบาๆ ส่งผลให้ปลอกคอหนังบีบรัดลำคและโน้มใบหน้าของพริมให้ขยับเข้ามาใกล้ชิดกับเรียวปากหยักงดงามคู่นั้นของโรสจนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกัน
"จำคำสั่งและกฎทุกคำใส่สมองของเธอไว้ให้ดี..." โรสกระซิบสั่งเสียงแหบต่ำ ั์ตาแฝงกระแสคุกคามเฉียบขาด "แต่สำหรับวันพรุ่งนี้... กติกาจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย..."
พริมชะงักแข็งทื่อ ั์ตากลมเบิกกว้างสบตากับดวงตาคู่สวยที่ดุร้ายด้วยความตื่นตระหนกที่ปะทุขึ้นมาใหม่ในอก
"พรุ่งนี้กลางดึก... จะไม่มีการนัดพบกันบนเตียงนุ่มๆ ในห้องนอนหลังนี้อีกแล้ว พริม..." โรสกระซิบบอก ลมหายใจร้อนแ่เบาเป่ารดข้างหูของพริมจนสั่นระริก "ฉัน้าให้เธอสวมสร้อยข้อมือลูกไม้และสวมปลอกคอหนังเส้นนี้เตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าั้แ่วันพรุ่งนี้ ซ่อนมันไว้ใต้เสื้อทำงานของเธอตลอดทั้งวัน และเมื่อถึงเวลาที่ฉันเรียกหา... ให้ไปพบฉันที่ห้องทำงานไม้โอ๊กส่วนตัว..."
โรสโน้มใบหน้าลงมาตระกองกอดเรียวคอของพริมผ่านสายจูง รั้งดึงให้ใบหน้าของพริมแนบชิดติดกับผิวแผงอกแกร่งมีเหงื่อชื้นของตน กระซิบเน้นคำสั่งสุดท้ายที่เยือกเย็นปานปลายมีดกรีดผ่านผิวเนื้อ
"พรุ่งนี้บทรักและการลงทัณฑ์ของเรา... จะเกิดขึ้นบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ตัวนั้น... ไม่มีฟูกที่นอนหนานุ่มรองรับแรงกระแทกกระทั้นของฉันอีกต่อไปแล้ว... เตรียมร่างกายสั่นๆ ของเธอมารับความเย็นะเืของแผ่นไม้โบราณตัวนั้นได้เลย พริม... คอยดูสิว่าแผ่นหลังบอบบางที่มีรอยแผลเป็ของเธอ จะทนทานต้านแรงกดทับบดเบียดบนผิวไม้เนื้อแข็งตัวนั้นได้นานกี่น้ำ..."
คำสั่งและจินตนาการถึงเหตุการณ์ในวันพรุ่งนี้ทำเอาพริมตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ หัวใจสั่นสะท้านระทึกขวัญจนแทบหยุดเต้น ภาพความโหดร้ายและป่าเถื่อนของคุณหนูโรสในวันพรุ่งนี้ฉายวาบขึ้นในความคิดสร้างความทรมานและหวาดหวั่นปะปนไปกับอารมณ์ความสยิวซ่านที่ค้างคาไม่จางหาย... ปล่อยให้ร่างบางสั่นเทาอยู่ภายใต้สายตาจับจ้องของผู้เป็นายค่ำคืนนี้อย่างไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด...
---
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
168
