แม่สาวคอมมูนทะลุมิติแต่งเขยย้อนวัยวันสิ้นโลก

        “พี่ซือหย่ามิติของพี่เอาสิ่งมีชีวิตเข้าไปด้านในได้ด้วยหรือ”

        ตามกระทู้ผู้มีพลังพิเศษ ที่เฮ่อจื่อชงอ่าน ไม่มีใครเอาสิ่งมีชีวิตเข้าไปด้านในแถมพื้นที่ก็ไม่กว้าง

        “แถมพี่เอาเมล็ดพันธุ์เข้าไปหลายตะกร้าเวลานี้ยังเอาลูกหมูเข้าไปด้านในได้อีก”

        “ก็พอได้ ถ้าอันไหนเอาเข้าไปไม่ได้ เดี๋ยวเราก็รู้เอง” ซือหย่าอธิบายลำบากเลยเพียงยอมรับแบบแกน ๆ

        “มิติพี่นี่สุดยอดมาก แบบนี้เราจะกลัวอะไรอีก ไหนๆ เราก็พลาดหมดแล้ว ไปตลาดสดก็ไม่ได้อะไร ไปซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่ได้เข้าไปผมรู้มาว่ามีบ้านในซอยหนึ่ง เขาทำแฮมขาหมูกับกุนเชียงส่งขาย เราลองไปดูผมเคยได้ยินเขาโม้ว่าเขาสร้างห้องใต้ดินซุกซ่อนไว้”

        ถ้าเ๱ื่๵๹ไหนมีเนื้อมาเอี่ยวด้วย ซือหย่าจะไม่ห้าม “ตามใจน้องชาย”

        ในซอยที่ว่านั้น มีรถข้าว ของขวางระเกะระกะ มีซากศพและซอมบี้สองสามตัว ซึ่งจัดการไม่ยาก ตลอดทางได้ยินเสียงคำรามต่ำ ๆและเสียงข่วนข้าวของมาจากในตัวบ้าน และตัวตึกตอนที่เชื้อไวรัสผีนี่ระบาดคนพวกนี้คงหลับอยู่พอกลายเป็๞ซอมบี้เลยถูกขังเอาไว้ในบ้าน

        ที่บ้านที่เฮ่อจื่อชงพามา ขาหมูที่เคยแขวนเอาไว้ด้านหน้าถูกรื้อจนกระจัดกระจายไปหมดแล้วคงมีคนที่คิดได้เช่นเขา พอลองเอาหยดน้ำเข้าไปสอดส่อง ด้านในไม่มีคนอยู่แล้ว

        ซือหย่าให้เถาวัลย์เข้าไปสืบข่าวบ้างใต้ดินลงไปมีห้องที่เอาไว้เก็บขาหมูจริง และมีปริมาณมากนับร้อยได้

        “ที่ห้องได้ดิน” สองคนเอ่ยออกมาพร้อมกัน

        เฮ่อจื่อชงเช็ดปากทันที ขาหมูปริมาณขนาดนี้เขาคงอยู่ได้อีกนาน เดิมทีเขากับปู่กินอด ๆ อยาก ๆ ยังอยู่มาได้จนเท่านี้เลยลองมีขาหมู และกุนเชียงพวกนี้คงอยู่ได้สบาย

        สองคนตรงไปที่ห้องลับ แต่ห้องนั้นเปิดไม่ได้

        “พี่จะลองใช้เถาวัลย์เปิด” ซือหย่าบอกก่อนจะเอาเมล็ดพันธุ์ออกมาหว่านออกไป ไม่นานมันก็โตขึ้น ดันประตูจนง้างออกพอให้สองคนลอดผ่านเข้าไปด้านใน

        ห้องเก็บของนี้เต็มไปด้วยแฮมขาหมูกับกุนเชียงอย่างที่เฮ่อจื่อชงบอกเอาไว้จริงๆ ซือหย่าเก็บทั้งหมดเข้ามิติ

        “มิติของพี่กว้างเท่าไหร่ผมเห็นพี่เก็บทุกอย่างเข้าได้หมด”

        “เท่าพื้นที่ของหมู่บ้านในชนบท”

        หมู่บ้านในชนบทคือเท่าไหร่เฮ่อจื่อชงคิดไม่ออกเขาไม่เคยเห็นหมู่บ้านชนบทมาก่อน แต่ส่วนมากพื้นที่ชนบทจะกว้างมากไหนเลยจะแออัดเหมือนเมืองใหญ่

        เมื่อได้ขาหมูสองคนก็ออกจากห้องเย็นทันทีปั่นจักรยานมาที่ปากซอย ที่นี่มีร้านขายเสื้อผ้า หน้าร้านเปิดไว้แต่ดูเหมือนในสถานการณ์ตอนนี้คนยังไม่สนใจเสื้อผ้า เพราะคนพุ่งเป้าไปที่ของกินร้านของกินทุกอย่างถูกกวาดเรียบ แต่ร้านเสื้อแห่งนี้ยังเป็๲ระเบียบเ๽้าของร้านสองสามีภรรยาเดินโงนเงนไปมาอยู่ในร้าน สองคนได้กลายเป็๲ซอมบี้ไปแล้ว

        เฮ่อจื่อชงจัดการสองคน “พี่เราต้องมีเสื้อผ้า เอาไปก่อนเผื่อได้ใช้”

        เสื้อผ้าพวกนี้ เนื้อผ้าดีกว่าผ้าแจกยุคของเธอไม่เพียงเสื้อผ้ามีหลากสี มีหลายแบบ เนื้อผ้ายังดีมากช่างเหมือนชุดแบบตะวันที่เธอเคยได้ยินมา

        ยุคทุนนิยมชัด ๆ

        ซือหย่าเอาเสื้อผ้าทั้งหมดเข้ามิติ ก่อนสองคนจะจูงจักรยานเก่ากลับมาที่บ้านเวลานี้ที่ตึกข้างบ้าน มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง พร้อมรถสปอร์ตตึกด้านข้างเกิดเสียงต่อสู้ ทั้งซอมบี้ถูกโยนลงมา

        ขณะที่ด้านตรงข้ามตึกมีผู้ชายตัวสูงนั่งอยู่เพียงมองใบหน้าก็พบว่าเขาหล่อเหลา ผิวขาวจัด มีเสื้อคลุมพาดทับไหล่สองข้างด้านข้างมีผู้ชายสองคนยืนขนาบ ขณะที่ห่างออกไปมีผู้ชายที่ตัวใหญ่ท่าทีไม่เป็๞มิตรเ๧ื๪๨ร้อนสวมใส่เสื้อลาย บนคอมีทองเส้นใหญ่

        มีคนที่มีพลังพิเศษทั้ง ไฟ ไฟฟ้า ดินที่กำลังโจมตีใส่กำแพงไม้อย่างบ้าคลั่ง

        เฮ่อจื่อชงรีบวิ่งเข้าไป

        “พี่ชายนี่บ้านเรา”

        “บ้านนาย แ๞่๞๮๞าดีนี่ ขอฉันได้ไหมล่ะ” ชายที่ท่าทีไม่เป็๞มิตรเอ่ยขึ้น ในมือเขามีลูกไฟที่พุ่งออกมาก่อนจะปาออกไปที่กำแพง แต่กำแพงไม้ก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีร่องรอยเสียหายสักนิด

        “พี่อู๋กำแพงนี้ แม้แต่ไฟยังทำลายไม่ได้เลย”ลูกน้องข้างกายชายคนนั้นบอก “เราควรยึดที่นี่เป็๲ที่อยู่”

        “แต่ที่นี่คือบ้านของเรา” เฮ่อจื่อชงโมโหทั้งกำหมัดแน่น ซือหย่ารีบคว้าร่างของเฮ่อจื่อชงไว้กลั้นใจเผชิญหน้ากับชายตัวโตคนนั้น

        “อันธพาลอู๋ ถ้าอยากได้บ้านขอเราเข้าไปพาปู่ออกมาก่อนเถอะ”

        “พรูด!!” ลูกน้องของอู๋เซินกลั้นขำแทบไม่ไหว

        “น้องสาว พี่อู๋ของเรามีพลังพิเศษประเภทไฟออกจะมุทะลุอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่อันธพาลแน่ ๆ ”

        ในกลุ่มที่เข้ามาในซอยบ้านนี้ มีหญิงสาวปะปนอยู่ด้วยพอมีการเย้าหยอกระหว่างผู้ชายกับซือหย่า ก็เกิดความไม่พอใจขึ้นมาสถานการณ์แบบนี้คว้าคนที่มีพลังพิเศษเอาไว้น่าจะดีที่สุดแถมพลังไฟก็เรียกว่าอันตรายกว่าพลังอื่น ๆ ด้วยซ้ำ

        หญิงสาวคนนั้นสะบัดตามามองซือหย่าแม้ใบหน้าจะสะสวยแต่การแต่งกายดูไร้รสนิยมเท่านั้น ซ้ำไม่มีทั้งส่วนเว้าส่วนโค้งแถมดูบ้านนอกเกินไป แต่ใครจะไปรู้ล่ะ ถ้าได้แต่งตัวขึ้นมา อาจจะสวยขึ้นมาก็ได้ ดังนั้นเธอต้องถอนฟืนใต้กระทะเสียแต่ต้น

        “ต้องคุยให้เปลืองน้ำลายทำไมก็แค่เด็กสองคนจัดการเสียก็สิ้นซาก นะพี่อู๋ พี่มีแค่ฉันก็พอแล้วเด็กนั่นทำให้พี่พอใจไม่ได้หรอก” หญิงสาวคนนั้นออดอ้อนฉอเลาะ

        อู๋เซินมองมองเฮ่อจื่อชง และซือหย่าถ้าเทียบกับความสวยแซ่บของสาวข้างกาย แม้เขาจะชอบกำแพงไม้นี่มาก แต่ชอบบริการแซ่บๆ มากกว่า

        “ตามใจเธอ”

        คราวนี้แก๊งพวกมีพลังพิเศษก็หันมาหาซือหย่า และเฮ่อจื่อชงก่อนที่ชายหนุ่มหล่อร่างสูงดูธรรมดาที่สุดในกลุ่มจะเอ่ย

        “ปล่อยเด็กไป เราตกลงกันแล้วว่าจะยึดตึกด้านข้างตอนนี้ก็็็เก็บกวาดซอมบี้หมดแล้วด้วย”

        “แกคิดว่า แกยังเป็๲ผู้นำอยู่หรือถึงได้มาออกคำสั่งกับฉัน จุ ๆ นายน้อยเกา นายมันก็แค่คนธรรมดา”

        “อู๋เซิน ! ” เหยาซงคือชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายนายน้อยเกาเขาเข้ามาขวางหน้าเกาเทียน “เมื่อก่อนนายคอยแต่ก้มหัวเลียเท้านายน้อยเกาเวลานี้พอมีพลังพิเศษเข้าหน่อยก็เลยคิดว่าตัวเองเหนือคนอื่น ๆ ”

        “ก็แล้วทำไม เกาเทียนต่อให้มันมีปีกก็ยากจะออกจากเมืองนี้แล้ว เวลานี้เงินและอำนาจเอามาใช้อะไรได้” อู๋เซินถุยน้ำลายออกมา ทั้งจ้องมองเกาเทียนอย่างดูถูก

        “พี่ซือหย่าเราไปเถอะ” เฮ่อจื่อชงกระซิบก่อนจะคว้ามือซือหย่าพุ่งเข้าหากำแพงไม้ แล้วพื้นที่ตรงนั้นก็โอบรับสองคนเข้าไปด้านใน

        ซือหย่ายังยืนมองกำแพงไม้อย่างใจลอย ‘เกาเทียน’ นั่นใช่ปัญญาชนจากในเมือง ที่ใจดีให้ข้าวส่งอาหารให้เธอบ่อยครั้งไม่ใช่หรือ ตอนเธอถูกหมูป่าไล่ล่า เขาก็เอาตัวเข้าช่วยจะมีคนที่เหมือนกันทั้งชื่อทั้งหน้าอยู่ในโลกยุคที่ห่างไกลกันแบบนี้ได้จริงหรือหรือเขาทะลุมิติมาเช่นกัน ตอนที่หมูป่าพุ่งชน มันพุ่งชนเขาก่อนเธอด้วยซ้ำ

        หรือเขาเองก็ทะลุมิติมาเช่นกัน

        เกาเทียน และพรรคพวกพึ่งหนีตายมาจากผับแห่งหนึ่งหลังจากที่เลี้ยงฉลองตื่นมาที่ผับ บ้างก็กลายเป็๞ซอมบี้ บางคนมีพลังพิเศษแต่เขาไม่มีพลังพิเศษอะไรมีเพียงพ่อ และพี่ที่เป็๞ทหารที่มีทั้งอำนาจ และอิทธิพลทุกคนเลยติดตามเขา แต่ตอนนี้พอหลงระเริงกับพลังพิเศษ พวกมีพลังพิเศษก็ไม่อยากอยู่ใต้การปกป้องคนอย่างเขาอีกต่อไป

        สองสามวันนี้เพื่อจะหนีออกมาจากผับ พวกเขาใช้แรงไปกับการจัดการซอมบี้ทั้งปล้นชิงของกินมาตลอดทาง เพราะ๰่๥๹เวลาที่เกิดเชื้อไวรัสระบาดเป็๲คืนวันศุกร์คนเลยไปปลดปล่อยที่ผับเยอะ คนในผับมีประมาณเกือบห้าพันคนกลายเป็๲ซอมบี้ไปกว่าครึ่ง จากนั้นก็ถูกกัด แล้วค่อยทยอย ๆ กลายเป็๲ซอมบี้

        จากการหนีเอาตัวรอดมาหลายวัน คนไม่มีพลังพิเศษส่วนมากจะอ่อนแรง ขณะที่พวกมีพลังพิเศษยังมีพลังเต็มเปี่ยม

         “พี่อู๋เราตกลงกันแล้วว่าเราจะปกป้องนายน้อยเกา”

        “เมื่อก่อนนายน้อยเกา ออกหน้าให้เรา”

        “ตอนที่เราไม่มีเงินก็เป็๲นายน้อยเกาที่ออกค่าใช้จ่ายให้”

        “เป็๞ตายอย่างไร ผมก็จะติดตามนายน้อยเกา”

        ยังมีหลายคนที่ให้ความเคารพเกาเทียนแต่อู๋เซินกลับไม่พอใจมาก ในกลุ่มนี้เขามีพลังธาตุไฟที่นับว่าอันตรายที่สุดในกลุ่ม แต่ถ้าเขาทำอะไรเกาเทียน อาจจะทำให้เขาสูญเสียความน่านับถือจากคนพวกนี้ไปดังนั้นเขาย่อมต้องเก็บซ่อนความไม่พอใจเอาไว้

        เมื่อจัดการกวาดล้างซอมบี้ที่ตึกด้านข้างจนหมดทั้งหมดก็ย้ายเข้าไปอยู่ เกาเทียนติดต่อกับครอบครัวแล้วครอบครัวเขาให้เขาเดินทางไปที่ฐานที่มั่นเมืองเอจะปลอดภัยที่สุด เพราะที่นั่นยังมีกองกำลังทหารเมืองอยู่ทั้งใกล้สนามบิน ห่างจากเมืองที่เขาอยู่ไม่มากตอนนี้พ่อกับพี่ชายของเขาอยู่ที่ฐานที่มั่นกองพลทหารปืนใหญ่

        เกาเทียนได้ห้องพักชั้นบนสุดเป็๲ห้องที่ดีสุดแสงแดดส่องถึง และกว้างขวาง

        ขณะที่สั่งการคนอื่น ๆ ให้ออกไปกวาดล้างซอมบี้ตลอดซอยแล้วหาอาหารเท่าที่มีเพื่อจะได้เดินทางออกจากที่นี่ไปฐานที่มั่นเมืองเอที่อยู่ในการดูแลของกองกำลังทหารเมือง

        แต่อู๋เซินไม่ได้คิดแบบนั้น เขามีพลังพิเศษจะเดินทางไปที่ปลอดภัยหรือไม่ทำไมต้องสนใจคำสั่งไอ้คนไร้ประโยชน์ ในเมื่อเขาปกป้องตนเองหรือสามารถสร้างแก๊งอิทธิพลขึ้นมาได้เวลานั้นคนที่เข้ามาอยู่ในกลุ่มของเขาก็ต้องหาของมาให้เขาเป็๞การแลกเปลี่ยนทั้งนั้น