ทนายเลื่อนซองเอกสารบนโต๊ะให้กับคุณนินนาท
“ตกลงว่าหนี้สินทั้งหมดที่คุณทำสัญญาเอาไว้ครั้งล่าสุด คือ สามสิบล้านบาทนายของผมอยากให้คุณเร่งหามาชดใช้ให้เร็วที่สุด เพราะท่าน้าใช้เงิน”
“ท่านทำไมต้องใช้เงินส่วนนี้ด้วยปกติผมเห็นท่านมีกิจการตั้งมากมาย” นินนาทแปลกใจ เขาพอรู้มาว่านายทุนเงินกู้ของเราร่ำรวยมหาศาล กับเงินแค่นี้ ไม่น่าจะมารีดเค้นเอา
“ท่านบอกว่าส่วนของโรงแรมนี้มีความสำคัญกับลูกชายของท่านมากหากคุณไม่สามารถหาเงินสดมาจ่ายภายในเดือนนี้ได้ท่านจะฟ้องเพื่อยึดโรงแรมขายทอดตลาด” ทนายยกแก้วชาร้อนขึ้นจิบเล็กน้อย “ผมรู้ว่าคุณส่งดอกเบี้ยท่านสม่ำเสมอมาหลายปีแล้ว และคุณยังได้คืนเงินต้นมาแล้วสิบล้าน”
“เงินต้นส่วนนั้นผมใช้โรงแรมยื่นกู้ธนาคารมาได้ เพื่อลดการส่ง แต่ถ้าฟ้องยึดโรงแรมแล้วผมก็ต้องมีปัญหากับธนาคารอีก”
“นั้นเป็สิ่งที่คุณต้องคิดแก้ปัญหาล่ะครับแม้ผมจะเห็นใจ แต่ผมก็เป็ทนายของท่าน ผมจึงตัดสินใจอะไรเองไม่ได้”
คุณนินนาทถอนหายใจยาวแม้ภายนอกทุกคนจะเห็นว่า เขาทำกิจการโรงแรมใหญ่โต แต่เงินหมุนภายในยังไม่คล่องหลังจากกู้ยืมท่านทิวามาได้สี่สิบล้านบาทจนก่อสร้างโรงแรมเสร็จเขายังเอาโรงแรมเข้ายื่นกู้ธนาคารต่อ ยังมีค่าตกแต่งที่บานปลายทำให้คืนเงินต้นได้เพียงสิบล้าน หนี้สินส่วนที่เหลือยังค้างคา และเป็ปัญหาให้ต้องส่งดอกเบี้ยอยู่ทุกเดือน
“กิจการของผมก็เริ่มจะอยู่ตัวแม้จะส่งเงินต้นไม่ได้ แต่เงินดอกก็ไม่เคยขาด คุณขอร้องนายท่านช่วยผมหน่อยเถอะ”
ทนายยิ้มมุมปาก‘นายท่านช่างคาดการณ์แม่นยำคุณนินนาทกำลังจะทำในสิ่งที่นายท่าน้า’
“นายท่านบอกว่ามีอีกวิธีหนึ่ง นั่นคือ แบ่งสัดส่วนการถือหุ้นกันเพราะโรงแรมของคุณมูลค่ามากกว่าหนี้สินอยู่ไม่น้อยและนายท่านจะส่งผู้บริหารมาบริหารโรงแรมเอง โดยคุณสามารถที่จะเลือกได้ว่าจะรอรับส่วนแบ่ง หรือจะขายให้นายท่านทั้งหมด ท่านก็จะรับซื้อเอาไว้”
นินนาทผงะโรงแรมพีเอสที่เขาทุ่มกายเทใจสร้างขึ้นมา กำลังจะกลายเป็ของคนอื่น “ไม่ได้หรอกผมสร้างที่นี่มากับมือ”
ทนายมองหน้าลูกหนี้ที่ดื้อด้าน“คุณก็รู้ว่า คุณไม่ได้สร้างมาจากทุนของตัวเอง ที่นี่เกิดจากการกู้ยืมเงินล้วนๆผมรู้ว่า คุณเคยเป็หนี้เสี่ยมงคล และทิ้งให้เมียเก่าใช้หนี้” เขาสบสายตานินนาท ทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าได้สืบทุกเื่มาหมดแล้ว
“แต่มันก็เป็ของผม”
“ที่สำคัญคุณเป็หนี้คนอื่น หากคุณสามารถเพิ่มเงินกู้กับแบงก์ได้ก็เอาเงินส่วนนั้นมาใช้หนี้นายผม แต่หากไม่ได้ เดือนหน้า ผมก็จะยื่นฟ้องยึดทรัพย์”
นินนาทเริ่มคิดถึงวิธีที่เขาชอบใช้“ผมจะจ่ายค่าเกลี้ยกล่อมให้คุณอย่างแน่นอน ถ้าคุณช่วยผมคุยกับนายท่านได้”
“ไม่คุ้มหรอกนะสำหรับผมแล้ว นายท่านเป็มากกว่านายจ้าง คุณต้องรู้ไว้ว่าบางครั้งคนเราไม่ได้มีเงินทองเท่านั้น หากยังต้องมีบุญคุณด้วย จึงจะทำให้คนเกรงใจ”ทนายแค่นยิ้ม นินนาทยังคงนิสัยเดิมที่กู้เงินธนาคารมาได้เพราะจ่ายใต้โต๊ะให้เ้าหน้าที่สินเชื่อ แม้จะได้เงินมาแต่เมื่อดอกเบี้ยบานเร็วกว่ารายได้ ย่อมทำให้เ้าตัวลำบากกิจการที่ไม่ได้เริ่มจากทุนที่ตนเองมีอยู่บ้าง ย่อมเกิดได้ยาก
“คุณไม่มีวิธีช่วยผมเลยเหรอ?”
“ผมเองก็จนใจเพราะรับคำสั่งมาเช่นกัน” ทนายลุกขึ้นยื่น “ผมกลับก่อนล่ะ มาแจ้งข่าวเท่านี้หาสิ้นเดือนนี้คุณยังหาเงินมาจ่ายไม่ได้ ผมจะมาพร้อมกับสัญญาฉบับใหม่และหุ้นส่วนใหญ่ที่จะมาดูแลโรงแรมพีเอส”
คุณนินนาทสีหน้าซีดเผือดเขาจำใจลุกขึ้นยืนอำลาตัวแทนเ้าหนี้ “ครับ สวัสดีครับ”
“แล้วเจอกันวันที่1 เดือนหน้าครับ” ฝ่ายแขกยกมือไหว้อำลาในขณะที่เ้าของโรงแรมยืนรับไหว้ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
คุณมณีในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเดินกรีดกรายสวนกับทนายที่เดินออกไป“เขามาติดต่ออะไรหรือคะ?”
นินนาทมองภรรยาตามกฎหมายที่ใส่เพชรยกชุดเครื่องเพชรที่เธอรบเร้าให้เขาซื้อเพื่อใส่เอาหน้าในงานกาชาดประจำจังหวัดเมื่อหลายปีก่อนเธออ้างว่า เธอต้องไปเป็กรรมการจัดการร่วมกับคุณนายและเถ้าแก่เนี้ยทั้งหลายจะเสียหน้าไม่ได้ นินนาทจำต้องซื้อเอาใจเธอเพราะเขาได้ที่ดินมรดกเธอมาค้ำประกันกับธนาคารสองผืนนับเป็เงินหลายล้าน
“เขามาพูดเื่หนี้ของนายท่าน”
มณีเห็นสีหน้าของสามีดูไม่ดี“ทำไมคุณหน้าซีดแบบนั้นเล่า เราก็จ่ายดอกเบี้ยเขาครบทุกเดือนนี่นา”
สามีถอนหายใจยาว“แต่วันนี้เขา้าเงินก้อนใหญ่”
“คุณก็จ่ายไปสิคะ”
“จะจ่ายไปได้ยังไงตั้งสามสิบล้าน”
“หา!” คุณมณีอ้าปากค้างหนี้สินส่วนนี้เธอไม่เคยรู้มาก่อนที่เธอมาพัวพันกับสามีของเพื่อนก็เพราะเขาพูดเื่โปรเจคโรงแรมร้อยล้านทำให้เธอหลงเพ้อว่า หากได้เขามาเป็สามีนอกจากจะแก้หน้าที่กลายเป็หญิงสามีทิ้งแล้วยังจะได้เผยอหน้าอีกครั้งในวงสังคมในฐานะภรรยาเ้าของโรงแรมขนาดใหญ่ของจังหวัด
“คราวก่อนคุณเอาที่ดินสองผืนของฉันไปกู้แบงก์แล้วนี่คะ ได้มาตั้งสิบล้าน” เธอคอตั้งชุดสร้อยคอเพชรที่อยู่บนคอเป็เครื่องค้ำชูฐานะความร่ำรวยให้ทุกคนได้ประจักษ์
“ผมจ่ายเขาไปแล้วแต่เหลืออีกสามสิบล้าน” ในปีแรกๆ เขาปกปิดเื่หนี้สินไม่ให้คุณมณีรู้แต่มาถึงตอนนี้ เขารู้แล้วว่าคุณมณีไม่มีทรัพย์อื่นใดให้เขารีดไถออกมาใช้ได้อีกต่อไปก็ปล่อยให้รู้เื่หนี้เลยดีกว่า
“ถ้างั้นคุณก็ยื่นกู้เพิ่มที่แบงก์สิคะ” เธอเสนอทางออกตอนนี้โรงแรมก็น่าจะมีมูลค่าเกินกว่าห้าสิบล้านบาท ถ้าปล่อยให้เขามาฟ้องยึดทรัพย์ขายทอดตลาดย่อมไม่คุ้มค่า
นินนาทหน้าซีดตอนนี้เ้าหน้าที่สินเชื่อที่เคยปล่อยกู้ให้เขาก็ถูกไล่ออกเพราะทุจริตแล้วเ้าหน้าที่คนใหม่ก็ไม่ยอมรับเงินใต้โต๊ะจึงเป็การยากยิ่งที่เขาจะใส่ซองเพื่อให้อีกฝ่ายเพิ่มเงินกู้ให้เขามากขึ้น
“เป็ไปไม่ได้แล้วเราถึงเพดานกู้แล้ว”
คุณมณีตาโต“ตกลงคุณเป็หนี้ธนาคารเท่าไหร่กันแน่? ทำไม่ถึงกู้อีกไม่ได้” ความกลัวเริ่มวิ่งจับหัวใจ“อย่าบอกนะว่า เขาจะมาฟ้องยึดโรงแรมเรา” เธอชี้ไปที่ประตู
“เขาให้เวลาเราหนึ่งเดือนถ้าหาไม่ได้ เขาจะให้ทำสัญญาแบ่งหุ้นโรงแรมกัน และส่งคนมาบริหารงานแทน”
“ได้ยังไง? ถ้ามีคนรู้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ที่คุณไม่ใช่เ้าของโรงแรมอีกแล้ว” มณีโวยวายเสียงดัง
“หยุดนะ”นินนาทผุดลุกจากเก้าอี้ ตวาดภรรยา “ยังไงก็ดีกว่า ปล่อยให้เขาฟ้องยึดทรัพย์ล่ะเราถือหุ้นส่วนหนึ่ง ถ้าเขาบริหารดีเราก็มีรายได้แถมยังไม่ต้องวิ่งหากู้ยืมเงินใช้หนี้ทั้งจังหวัดคนมีเงินให้เรากู้ก็มีแต่เสี่ยมงคล แล้วผมก็เคยโยนหนี้ให้พรรณพรไปแล้ว”เขาหรี่ตาลง “คุณแนะนำผมเองไม่ใช่เหรอ ตอนผมหย่าพรรณพร” “คุณอย่ามาโยนให้ฉันนะ” มณีสวนกลับ “คุณเองนั่นล่ะเอาที่ดินพรรณพรไปค้ำแล้วก็ให้พรรณพรรับไปคนเดียว”
นินนาทแสยะยิ้มมองหน้าอดีตเพื่อนภรรยาที่เข้าหาเขาเพื่อนจะได้เป็ภรรยาเ้าของโรงแรม“เรามันก็พอๆ กันนั่นแหละมณี ถึงตอนนี้แล้วคุณก็ไปหาวิธีแก้ตัวกับเหล่าคุณนายทั้งหลายเองก็แล้วกัน” เขาทิ้งตัวลงเก้าอี้ทำงานอย่างอ่อนแรงมาถึงตอนนี้ ไม่อาจจะดิ้นรนได้อีกต่อไป
แบงก์ทำหน้าที่เป็ผู้ดูแลเว็บไซต์คอยตอบคำถามและรับคำสั่งซื้อจากลูกค้า เขาภูมิใจในหน้าที่นี้มากคอยแนะนำตัวกับทุกคนว่า ตนเองเป็แอดมินเว็บไซต์ปันสุขขายสินค้าที่ระลึกทางระบบออนไลน์
“ออร์เดอร์เข้าวันนี้ยี่สิบรายแล้วพี่ดาว” ยอดสั่งซื้อั้แ่เริ่มเปิดเว็บไซต์อย่างเป็ทางการไม่กี่วันมีนับร้อยรายการ เหล่าลูกจ้างต่างยิ้มแย้มแจ่มใส งานยิ่งมากนั่นหมายถึงนายจ้างจะจ่ายค่าจ้างได้สะดวก แถมอาจจะมีโบนัสให้ด้วย
“นี่แค่ไม่กี่วันนะแบงก์ต่อไปถ้าเราได้ออร์เดอร์วันละร้อยรายการ คำนวณคร่าวๆ กำไรวันละสองหมื่นเดือนละหกแสน สบายล่ะ ไม่ต้องหวังพึ่งแค่การท่องเที่ยวอย่างเดียวสมัยนี้หาทางเดียวไม่ได้ ออนไลน์ต้องมา” พันดาวหัวเราะร่าเธอตบบ่าแบงก์อย่างมีความสุข สองพี่น้องยิ้มให้กันอย่างชื่นมื่น
“ถ้าติดตลาดยอดขายจะเพิ่มเป็สองเท่า แน่นอนว่า เงินเข้าเดือนหนึ่งไม่ต่ำกว่าแสนห้าแน่นอน”สายฟ้าหยอดเพิ่มเติม เดินมาจับหัวแฟนสาวโยกเบาๆ แล้วยิ้มหวานให้
“แค่ก! แค่ก!”แบงก์แกล้งกระแอมใส่
ผัวะ!
“โอ๊ย!”
“อะไรติดคอยะ?” พี่สาวเสียงแหว
“มันหวานไปหน่อยอ่ะพี่ ฮ่าๆ”
“เดี๋ยวเหอะ”พันดาวเงื้อมมือขึ้นขู่
“ผมกลัวแล้วๆ ไปสั่งเด็กแพ๊กของดีกว่าก็นะ ทำอะไรไม่เกรงใจน้องนุ่ง” เ้าแบงก์เดินไปไกลรัศมีมือแล้ว หันกลับมาแซว
ติ๊ด! ติ๊ด!สายฟ้ายกมือถือขึ้นดูข้อความในโทรศัพท์พกพา ‘เตรียมตัวรับงานใหม่ด้วยนายท่านสั่งมาครับ’
พันดาวยื่นหน้ามาใกล้อยากรู้ว่าใครส่งข้อความมา ชายหนุ่มพลิกข้อมือไม่ให้เธอเห็นข้อความนั้นแล้วยื่นริมฝีปากมาจุ๊บหน้าผากเธอแทน “พี่ต้องเตรียมตัวรับงานใหม่อีกแล้ว”
“งานที่ไหนคะ?”
“ที่นี่ล่ะ”
*****************
2K
![[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316625_41806885.webp)
