เพื่อนที่ไม่รู้จัก——-พฤษภาคม - มิถุนายน 2020
ั้แ่มืดแปดด้านหาทางกลับไม่ได้จนสิ้นเดือนพฤษภาคม ประกอบกับวีซ่าที่ถือเข้าเมืองเมกามาจะหมดอายุ ต้นเดือน 7 (กรกฏาคม) นั่นก็เริ่มมีอีกประเด็นเข้ามา รบกวน ถามตัวเองว่า ต้องต่อยังไง แล้วขณะนี้โรคระบาดไปทั่วถ้าเดินทางไปต่อวีซ่าไม่ได้หรือถ้าต้องออกจากบ้านไปต่อวีซ่า กุจะติดโรคกลับมาไหม แล้วกูต้องทำไงวะ!!?
แว้ปนึงที่คิดถึงขึ้นมาตอนนั้นคือสถานทูตไทยในอเมริกา เมื่อเปิดเวปไซต์เข้าไปดู ถึงเจอว่าให้ลงทะเบียนคนไทยที่ตกค้างอยู่ในอเมริกา เพื่อสถานทูตได้มีข้อมูลและหาทางช่วยเหลือต่อไป ก็ได้ดำเนินการลงทะเบียน อะไรทำไมเสร็จแต่เขารับเฉพาะคนไทย เลยลงไว้แค่ลิกับแม่สองคน
กลางเดือนมิถุนายน สถานทูตตามตัวให้กลับบ้าน มีเที่ยวบินพิเศษที่สามารถบินเข้าประเทศได้ จำนวน 1050 ที่นั่ง ดีใจมาก รีบโทรกลับไปสถานทูต บอกเขาว่ามีสามคนนะ ขอสามที่นั่ง แต่ต้องอึ้งไป เพราะเขาบอกไปได้แค่คนไทยสองคนแม่กับลิ ส่วนพ่อลินั้นไปไม่ได้....อ้าวววว ละลุงนี่ทิ้งไว้นี่ได้ไหม? คำตอบคือละลุงจะกินอยู่ยังไง ร้านอาหารส่วนใหญ่ปิดหมด ทำกินเองที่บ้านทุกมื้อ โดยสั่งออนไลน์ของสด แล้วเขามาส่งทิ้งไว้ให้หน้าบ้าน แม่ไม่ต้องออกไปไหนก็จริง แต่เราก็ต้องทำกับข้าวกินทุกมื้ออยู่ดี เริ่มกังวลกับลุงอีกหนึ่งเื่ ถ้ากลับไปละลุงจะกินอะไร แล้วถ้าลุงไม่สบาย จะดูแลตัวเองได้ไหม หรือถ้าลิกับแม่กลับละลิไม่สบายระหว่างทาง จะทำไง? เยอะแยะอีกครั้ง กับคำถามใหม่ๆ ในหัว สมองไม่เคยหยุดพักนอกจากกินไม่ได้แล้ว ตอนนี้เริ่มนอนไม่หลับอีกด้วย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่บินมากับเที่ยวบินพิเศษเที่ยวนั้น เลือกอยู่ต่อเคียงข้างลุง...(ลุงซึ้งไหมนะ?)
เมื่อสมองไม่เคยหลับก็จะคิดตลอดเวลา แล้วเราจะทำยังไง? ลิต้องรอดปลอดภัยกลับบ้านสิ มันต้องได้ มันต้องมีทางลุกขึ้นกลางดึก เขียนอีเมล์ถึงสถานทูตไทย ณ กรุงวอชิงตัน เล่าให้เขาฟังถึงเื่ราวทั้งหมด โปรดเห็นใจเถิด ขอที่นั่งที่คนไทยสละสิทธิ์ 1 ที่ให้ลุงได้กลับด้วยได้ไหมคะ? ด้วยความอัดอั้น กับเื่ราวเยอะแยะมากมาย เขียนไปร้องไห้ไปแล้วก็กดส่งออก
สถานทูตไทยในกรุงวอชิงตัน ได้รับอีเมล์ 2-3วันต่อมาจึงได้ตอบกลับ ว่าด้วยกฏการนำคนไทยกลับบ้านนี้เป็การอนุมัติมาจากกระทรวงการต่างประเทศและรัฐบาลไทย สถานทูตเข้าใจในสถานการณ์แต่ไม่สามารถจะแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงกฏหมายนี้ได้...
ไม่มีเหตุผลใด ที่จะไม่เข้าใจ รัฐบาลดูแลคนไทย คือสิ่งที่ถูกต้องดีงามแล้ว คนไทยเกือบห้าแสนในอเมริกา มีคนที่เดือดร้อนลำบากที่ตกค้างอยากกลับบ้านอีกไม่น้อย พวกเขาคือเป้าหมายในการดูแลและพากลับบ้าน จะมาเสียสิทธิ์ที่นั่งให้คนชาติอื่น คงไม่ใช่แน่ๆ มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องหรือใครควรทำ ละกูต้องทำไงต่อ...
ลุงก็หมดความหวังไปแล้วสถานทูตคงจะช่วยไรได้ไม่มาก ต้องรอโรคสงบแล้วเปิดประเทศโน่นแหละ ถึงจะได้กลับ...ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวัคซีนจะมาก่อนหรือเราจะติดไวรัสตายไปก่อน
ไม่สิ! เราต้องได้กลับ มันต้องมีทาง ถ้าเขาจะพาคนไทยทุกคนกลับ เราก็ต้องได้กลับ เราจะต้องไปได้ เราจะไม่ตายที่นี่เมืองไทยจะต้องไม่ทิ้งเรา!
เอาวะ อีกที เขียนเมล์ใหม่!! ทำได้แค่โทรศัพท์กับเขียนเมล์หาเขา ยังโชคดีที่เขายังอ่านเมล์ และตอบกลับ เราต้องหาทางรอดจากโอกาสนี้ให้ได้ เขียนเมล์ไปอีก คราวนี้มามุขใหม่...
“โปรดช่วยจัดเที่ยวบินเพิ่มอีกสักหนึ่งเที่ยว เพราะมีหลายครอบครัวตกอยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกัน พวกเราอยากกลับบ้าน”
มีหลายบ้านกลับมาไม่ได้เพราะคุณพ่อ หรือคุณแม่เป็คนฝรั่ง เขาก็ยังรออยู่เหมือนเรา (ดูเอาจากจำนวนที่มาคอมเม้นต์สอบถามกันหน้าเฟคบุ้คสถานทูต) วิธีการแก้ปัญหา เพื่อช่วยคนไทยส่วนนี้และไม่ไปแย่งที่นั่งจากคนไทยส่วนเดิม คือจัดไฟล์ท เพิ่ม! แก้ปัญหาที่สาเหตุของจริง!! คราวนี้ส่งกงสุลใหญ่ นครลอสแอนเจอลิสด้วย เพราะบ้านลุงติดเขตนี้ ที่เมกามันกว้าง เรามีสถานทูต 1 แห่ง แต่มีสถานกงสุลดูแลคนไทยอีก 3-4 แห่ง แยกพื้นที่ แยกโซนกัน รัฐไหนอยู่โซนไหนให้ติดต่อสถานกงสุลในโซนนั้นเพื่อขอความช่วยเหลือ
ขยันส่งไปเขาก็ขยันตอบแต่มันก็อีกนั่นแหละ จะอนุมัติไฟล์ทเพิ่ม มันก็ต้องอนุมัติไปจากเมืองไทย กระทรวงต่างประเทศชง รัฐบาลอนุมัติถึงจะเกิดขึ้นได้ ทำไงดีอ่า อีก 10วัน วีซ่าขาด!!
ตัดสินใจเด็ดขาด พาลิกลับก่อน! คุยกับลุงเห็นตรงกันเพราะถ้าปล่อยขาดวันหลังเขาจะกลับมาอเมริกาไม่ได้
คือจริงๆ จะว่าไปราชการที่นี่ก็กวนอยู่นะ เราต่อวีซ่า ไปก่อนที่จะขาด 5 อาทิตย์ (สรุปคือสามารถต่อแบบออนไลน์ได้) เขามีใบรับเื่กลับมาใบเดียวละบอกจะใช้เวลาในการต่อวีซ่าสูงสุดถึง 4.5เดือน ห่าน!! วีซ่าที่ถือไปคือ B2 วีซ่าผู้มาเยือน วีซ่านักท่องเที่ยว ซึ่งเข้าไปได้ครั้งละ 6เดือน ถ้าใช้เวลาในการต่อวีซ่า 4.5 เดือน กุต้องยื่นต่อตั้งกะเข้ามาปะวะบางทีก็ไม่เมกเซ้นต์นะ
ก็แค่บ่น ทำไรมันได้? โอเคพาลูกกลับ เขียนเมล์ไปสถานทูตไทยใหม่ คราวนี้ส่งแค่ลอสแอนเจอลิสละ กุกลับจริงไม่ดราม่า ลุงดูแลตัวเองนะ ต้องรอดนะ ต้องฝ่าโควิดออกไปให้ได้ แล้วเจอกันที่เมืองไทย แล้วก็ตั้งใจเขียนเมล์ถึงเพื่อนใหม่อีกหน หัวข้ออีเมล์ “ขอความช่วยเหลือ วีซ่าขาด ขอพาลูกกลับประเทศไทย........ส่ง!!
มกรา กุมภา มีนา เมษา พฤษภา มิถุนาจะสิ้นแล้ว
6 เดือนแล้วสินะ พ่อจะเป็ไงมั่ง ทำไม่นี้เงียบๆไป ปกติตาจะไลน์มาหาลิทุกวัน แต่สองวันมานี้ตาหายไป หรือเรามัวแต่ยุ่งๆ ไม่ทันได้สังเกต...ว่าแล้วก็ทักไปดูหน่อย
สรุปคือ ตาป่วยหนัก แข้งทองทำพิษ อักเสบติดเชื้อ เดินไม่ไหว นอนติดที่มาสองวันแระ น้าตูมพาส่งโรงพยาบาลตอนดึก พอพาตากลับมาถึงบ้าน ยายครเป็ลมต่อ น้าตูมตีรถกลับไปโรงพยาบาล อีกรอบ...สองคนตายายเข้าโรงพยาบาลวันเดียวกัน อ้าวแล้วใครจะดูแลใครละทีนี่...ห่วงพ่อขึ้นมาอีก ได้เพิ่มมาอีกเื่ละ เต็มจนล้นไหม๊ทีนี้...ทำไรได้นอกจากร้องไห้วะ ห่วงหน้าห่วงหลังห่วงลูก แบตเตอรี่ชีวิตก้อนที่สองกระพริบ และสุดท้ายก็ดับลงเหลือก้อนเดียว
4K
