ตอน นะจังงังมหาละลวย
วันติตะวา องค์เพชรพญาธรบรมครู จงประสิทธิ์มนต์ขลังให้แก่ตัวกูนะบัดนี้ โอมแสงทับย้ายมาจับแสงตา น้องออเกรซทอดพระเนตรแลมาหลงรักกูสุดสวาทขาดใจ เพี้ยง
ผมท่องบ่นมนต์ในใจเป่าลงฝ่ามือแล้วยกขึ้นลูบหน้าเสกดวงตาให้เกิดประกายแสงเพชร แต่ที่ไอ้พายุมันเห็นมันคงคิดว่าผมแค่ยกมือขึ้นเสยผมเท่านั้น จากนั้นผมก็ลุกขึ้นยืนตั้งใจขวางหน้ารถจักรยานของน้องออเกรซเอาไว้ ทางรถจักรยานไม่ใช่ทางที่กว้างมากนักจึงทำให้เธอไม่ทางหลบไปไหนได้ หางตาของผมเห็นไอ้พายุทำหน้าเหวอ มันคงคิดแหละว่าผมคงต้องโดนน้องเค้าด่ายับแน่ โทษฐานที่ทะเล่อทะล่าออกมายืนขวางเธอแบบนี้
เอี้ยดด!!!
เสียงเบรกของรถจักรยานเสียดแทงเข้ามาให้หู น้องออเกรซคนสวยชักสีหน้าไม่พอใจ เธอเอาหูฟังออกจากหูแล้วก้าวขาลงจากรถจักรยานที่ขี่อยู่ เดินปรี่เข้ามาหาผม ท่าทางเกรี้ยวกราดของเธอยิ่งทำให้ไอ้พายุท่าทางเลิ่กลั่กมากขึ้น
ทว่าวินาทีนั้นเองราวกับว่าห้วงเวลาได้หยุดลงขณะหนึ่ง
วิ้งงงง…
น้องออเกรซมองสบตากับผมนิ่งจังงัง ดวงตากลมโตเป็ประกายวาววับ ร่างของเธอหยุดอยู่เบื้องหน้าห่างจากผมเพียงสามก้าวเท่านั้น มือที่ยกขึ้นเตรียมจะชี้หน้าด่าผมค่อยๆ ลดระดับลงช้าๆ
“เอ ทำไมออเกรซคุ้นหน้าของพี่จังเลยคะ เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนเหรอเปล่า”
น้องออเกรซฉีกยิ้มกว้างคล้ายกับลืมเื่ที่ผมมายืนขวางหน้าเธอไปเสียสนิท ผมหันไปมองไอ้พายุแวบหนึ่งเห็นมันอ้าปากตาค้างยังกับเห็นผี
“เราเรียนอยู่ที่เดียวกันครับ อาจจะเคยเดินสวนกันบ้าง”
“อ๋อ แล้วพี่ชื่ออะไรคะมาเดินเล่นที่สวนนี้บ่อยไหม”
“พี่ชื่อเพชรครับ น้องชื่อออเกรซใช่ไหมครับมีแฟนเหรอยัง”
น้องออเกรซเม้มปากส่ายหน้าช้าๆ แก้มของเธอเปลี่ยนเป็สีแดงระเรื่อ
“อะไรกันวะ?”
ไอ้พายุพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยกมือเกาหัว
“ถ้ายังไม่มีแฟนพี่เพชรขอจีบได้ไหม”
ผมเดินเข้าไปจนประชิดกับตัวเธอ
“ไม่รู้สิคะ”
ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ
“ถ้าน้องออเกรซให้จีบ พี่ขอไลน์หน่อยสิ”
“ค่ะ”
น้องออเกรซรับโทรศัพท์จากมือของผมไป ผมหันไปยักคิ้วให้กับไอ้พายุที่ค่อยๆ ยกนิ้วโป้งขึ้นมาช้าๆ สีหน้าของมันยังไม่หายงงในสิ่งที่เกิดขึ้น
“นี่ค่ะพี่เพชร”
“ขอบคุณครับ” ผมจงใจััมือของเธอตอนยื่นโทรศัทพ์ส่งกลับมาให้
“ออเกรซขอตัวก่อนนะคะ ได้ไลน์ไปแล้วก็ทักมาคุยกันบ้างนะคะพี่เพชร”
“แน่นอนครับ ไว้เจอกันนะครับ” น้องออเกรซหันกลับมามองหน้าผมตาละห้อย กระทั่งจักรยานของเธอค่อยๆ ปั่นไกลออกไป
ผมเดินกลับมานั่งที่ม้านั่งตัวเดิม ชูโทรศัพท์ในมือขึ้นโบกไปมาต่อหน้าของไอ้พายุ
“ไอ้เพชร เมื่อกี้มึงทำได้ไงวะเพื่อนบอกกูมั้งดิ”
น้ำเสียงของไอ้พายุตื่นเต้นจนดูลนลาน
“อะไร กูก็ทำอย่างที่มึงเห็นนั่นแหละ คืนนี้ยกเลิกนัดก่อนนะกูจะเผด็จศึกน้องออเกรซวะ”
ผมพิมพ์ข้อความลงไปในไลน์ส่งหาน้องออเกรซเพื่อนัดเธอออกมาเที่ยวด้วยกัน ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีเธอก็ตอบรับกลับมา ทุกการกระทำของผมล้วนอยู่ในสายตาของไอ้พายุ ผมโชว์ข้อความที่น้องออเกรซตอบกลับมาให้มันดูแล้วยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง
“อาจารย์เพชร ได้โปรดรับข้าเป็ศิษย์ด้วยเถอะ พลีส”
“ทะลึ่งละไอ้พายุ กูไปก่อนวันจันทร์เจอกัน อย่าลืมสัญญาด้วย”
“เอ้า เชี้ย ไอ้เพชรพอได้หญิงแล้วทิ้งกูเลยนะมึง”
106K
![[นิยายแปลจีน] ทะลุมิติไปเป็นเพื่อนสมัยเด็กของหวานใจในนิยาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119563_54554754.webp)
