ขอบคุณที่หย่าฉัน ไอ้คุณสามีเฮงซวย

ตอนที่77 ทำไมฉันรู้สึกคุ้นเคยหยกนี่จังเลย

“เหมือนกับว่ามีความทรงจำบางอย่างทับซ้อนอยู่หรือว่าฉันเคยมาเกิดใหม่ในร่างนี้แล้วงั้นหรือ?”

ณิชานั่งกุมหัวตัวเองด้วยความเจ็บปวดเธอรู้สึกคล้ายกับว่าความทรงจำบางส่วนมีเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานซึ่งเป็นห้วงเวลาที่เธอรับรู้ตนเองตลอดเวลาว่าตนคือเส้าอู๋เหยาทว่าเธอไม่สามารถเค้นความทรงจำออกมามากกว่านี้ได้เนื่องจากความเจ็บปวดที่ได้รับมานั้นเกินกว่าที่เธอจะทานทนได้

“เอาไว้ก่อนแล้วกันอย่าเพิ่งเค้นความทรงจำอีกเลย ไม่งั้นหากสมองเสียหายมากขึ้นฉันจะไม่มีโอกาสจดจำเรื่องราวในอดีตได้ทั้งหมดไม่งั้นฉันจะรู้เหตุผลที่มาโผล่ในลำธารนี้ได้ยังไง?”

ณิชาตัดสินใจปล่อยวางเรื่องราวในอดีตไปก่อนเพราะหากฝืนเค้นใช้สมองมากเกินไปเธอเกรงว่าจะยิ่งทำให้สมองเสียหายจนไม่สามารถกู้คืนมาในภายหลังได้

จากนั้นเธอเริ่มตรวจสอบพลังเอสเปอร์ตนเองเพื่อประเมินความเสี่ยงของการเกิดใหม่ครั้งนี้ว่าจะเป็นอย่างไรโดยเริ่มจากการตรวจสอบทักษะพลังจิตของตนเอง

“ไม่เลวแฮะพลังจิตของฉันยังอยู่ครบถ้วน ช่างโชคดีเสียจริง เอ๊!นั่นใครมาทำอะไรแถบนี้?”

ณิชายิ้มให้ตัวเองอย่างยินดีที่พบว่าทักษะพลังจิตอยู่ครบถ้วนเหมือนเดิมโดยเธอใช้พลังจิตกวาดสำรวจพื้นที่โดยรอบซึ่งเธอรุกล้ำเข้าไปในพื้นที่ของสำนักนิรนามโดยไม่รู้ตัวทำให้เธอเหลือบมองเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งกายชุดแปลกตา โดยเขากำลังใช้ถังไม้ขนาดใหญ่สองถังตักน้ำจากลำธารอยู่

“อ๊ะ? ฉันจะโผล่ไปทั้งอย่างนี้ได้ยังไง? หากมีของไปด้วยและยิ่งมีพาสปอร์ตแบบนี้คงถูกเขาตรวจสอบแน่เลย หาที่ซ่อนก่อนดีกว่า ไหนจะยังมีหยกในยกทรงอีก? ช่างคิดหาที่ซ่อนหยกดีเสียจริง”

ณิชาตั้งใจจะเดินออกไปสอบถามข้อมูลกับชายหนุ่มคนนั้นทว่าเธอหยุดชะงักทันทีอย่างระแวดระวัง เนื่องด้วยหากเธอโผล่ออกไปพร้อมกระเป๋าที่มีอุปกรณ์สำคัญหลายชิ้นอาจถูกพวกเขาตรวจค้นได้ ประการสำคัญคือเธอพบว่าชายหนุ่มคนดังกล่าวมีความแข็งแกร่งใกล้เคียงกับตนเอง

ณิชารู้สึกระคายเคืองยกทรงซึ่งเธอพบว่ามีบางอย่างถูกซ่อนอยู่ในนั้นเมื่อหยิบออกมาดูปรากฏว่าเป็นหยกกลมแบนขนาดเล็กพร้อมเชือกร้อยอยู่คล้ายเชือกหนัง

“เอ! เชือกห้อยหยกกับหยกนี่ดูคุ้นตาเสียจริงเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน? แต่นึกไม่ออกเลย”

ณิชาขมวดคิ้วจ้องมองเชือกห้อยหยกและเหรียญหยกด้วยความสงสัย ถึงกระนั้นเธอก็หยิบออกจากตัวและคิดว่าจำเป็นต้องซ่อนแยกกับกระเป๋า

อนึ่งการที่ตนเลือกเก็บหยกไว้ที่ยกทรงซึ่งเป็นที่ลับตาคนอื่นนั้นย่อมแสดงว่าหยกชิ้นนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดจนกว่าเธอจะค้นพบความลับเกี่ยวกับหยกนี้เสียก่อน จึงคิดว่าต้องหาที่เก็บซ่อนซึ่งลึกลับมากพอเพื่อไม่ให้คนอื่นหาพบ

“อ๊ะ! เขาไปแล้วหรือ?งั้นช่างเถอะ หาที่ซ่อนของให้เรียบร้อยก่อนดีกว่า หากออกไปสอบถามข้อมูลกับเขาทันทีเลยเดี๋ยว

จะยุ่งยากทีหลัง”

ณิชาใช้พลังจิตตนสำรวจตำแหน่งของชายหนุ่มที่ใช้ถังน้ำแบกขึ้นไปบนเขาอีกครั้งเธอพบว่าเขาแบกถังน้ำขึ้นไปแล้วจึงคิดหาที่ซ่อนแทนเพราะคิดว่าหาโอกาสพบเขาภายหลังดีกว่าออกไปพร้อมสิ่งของแล้วเกิดข้อผิดพลาดในอนาคต

อย่างไรก็ตามการระแวดระวังภัยของเธอส่งผลดีในอนาคตเนื่องจากอู๋หมิงกงตรวจไม่พบสิ่งใดในตัวหญิงสาวนอกจากบาดแผลบนหัวที่ช่วยยืนยันความทรงจำที่หายไปของเธอได้พอดี

จากนั้นเธอกวาดสายตามองสำรวจหาสถานที่ที่คิดว่าปลอดภัยในการซุกซ่อนกระเป๋าเป้และเหรียญหยกของตนเอง

“ในเมื่อกระเป๋าใบนี้มีคุณภาพดี สิ่งของภายในไม่เปียกน้ำเลยถ้างั้นก็หาที่ใกล้แหล่งน้ำที่คนอื่นคาดไม่ถึงแล้วกัน”

ณิชาวางแผนที่จะซ่อนกระเป๋าในซอกหินที่มีช่องเล็กขนาดพอดีกระเป๋าเป้ที่จะซุกอยู่ได้ถึงแม้ว่าจะมีบางส่วนจมอยู่ในน้ำบ้างทว่าเธอเชื่อว่าเป็นสถานที่ที่พรางสายตาคนทั่วไปและการตรวจสอบเป็นอย่างดี

“เหลือหาที่ซ่อนหยกนี่ เอาที่ไหนดีละทีนี้?”

ณิชาหยิบเหรียญหยกขึ้นมาดูอีกครั้งด้วยความสนใจเธอพบว่าตนเองรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกับว่าตนควรจะมีหยกอีกชิ้นอยู่กับตัวที่มีขนาดใกล้เคียงกัน

“เอ!ทำไมฉันรู้สึกคุ้นเคยหยกนี่จังเลย? เหมือนกับว่ามันน่าจะมีเป็นคู่แต่อีกชิ้นอยู่ที่ไหนกันล่ะ?”

เธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจมากยิ่งขึ้นจนทำให้รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาอีกส่งผลให้เธอต้องปล่อยวางเรื่องหยกเอาไว้ก่อนแล้วกวาดสายตามองหาแหล่งที่ซ่อนหยกอีกครั้ง

พลันพบเข้ากับโพรงต้นไม้หนึ่งเข้าพอดีเธอพุ่งตัวตรงไปที่ต้นไม้ใหญ่ซึ่งมีโพรงขนาดเท่าตัวให้เธอมุดเข้าไปได้พอดีเมื่อมุดเข้ามาแล้วเธอแหงนหน้ามองหาช่องสำหรับเก็บซ่อนเหรียญหยกซึ่งพบเข้ากับช่องลับหนึ่งพอดีจึงหยิบหยกเก็บไว้

“ขอให้ต้นไม้นี่ช่วยเก็บรักษาหยกแทนฉันชั่วคราวนะไว้ฉันมีโอกาสฟื้นความจำได้แล้ว ฉันจะกลับมาขอคืนอย่าลืมช่วยปกปิดหยกนี้จากคนอื่นด้วยนะต้นไม้ที่รัก”

ณิชาลูบคลำพร้อมพูดกับต้นไม้ซึ่งเธอถือว่าสิ่งมีชีวิตสามารถสื่อสารกันได้ด้วยภาษาที่แตกต่างกันโดยเธอสื่อสารกับต้นไม้ผ่านทางพลังจิตตนเองซึ่งต้นไม้เหมือนกับรับรู้คำร้องขอจากเธอเพราะใบไม้บางส่วนมีการสั่นไหวตอบรับคำขอจากเธอโดยตรง

เมื่อหาสถานที่เก็บซ่อนสิ่งของเรียบร้อยแล้วณิชาพร้อมที่จะออกไปสอบถามกับผู้คนเพื่อรับรู้ข้อมูลของสถานที่แห่งนี้มากขึ้นว่าเป็นที่ใดอย่างน้อยเธอจะได้ประเมินสถานการณ์ต่อไปของตนเองได้ซึ่งเธอจำเป็นต้องหาโอกาสฟื้นคืนความทรงจำของตนเองรวมทั้งความทรงจำของร่างใหม่กลับคืนมาให้ครบถ้วนเสียก่อน

“ถึงเวลาไปสอบถามข้อมูลได้แล้ว อย่างน้อยฉันจะได้ประเมินสถานการณ์ได้ต่อไปจะวางแผนทำอะไรต่อจะได้มีข้อมูลประกอบ”

ครั้นตัดสินใจได้แล้ว เธอสำรวจพลังเอสเปอร์ของตนเองอีกครั้งก่อนออกเดินทางซึ่งเธอพบว่าทักษะมือกลและทักษะต่อสู้กลับคืนมาครบถ้วน สร้างความยินดีให้กับเธอยิ่งนัก

“ฮาๆ เยี่ยมจริงที่ทักษะพลังจิต ทักษะมือกล ทักษะต่อสู้และยังมีทักษะอัสนีกลับคืนมาแล้ว ส่วนทักษะล่องหนนั้นฉันเชื่อว่าแค่รอเวลาอีกไม่นาน ฉันย่อมจะล่องหนได้ทั้งตัวแน่นอน”

ณิชาจ้องมองมือสองข้างที่หายไปอย่างสมบูรณ์ทว่าร่างกายส่วนอื่นของตนเองยังอยู่ครบถ้วนส่วนทักษะอัสนีที่มีประกายสายฟ้าบนฝ่ามือสองข้างนั้นสร้างความยินดีให้กับเธอเป็นอย่างยิ่ง

จากนั้นณิชาเดินเท้ามุ่งหน้าตรงไปหาจุดที่เคยเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งมาตักน้ำซึ่งตอนนี้เธอเหลือบมองเห็นชายอีกคนมาตักน้ำแทน จึงตั้งใจไปสอบถามข้อมูลกับเขาโดยเธอไม่ต้องการสร้างความแตกตื่นให้กับเขาจึงเลือกที่จะเดินทอดน่อง

สบายใจดีกว่าวิ่งเร็วฉิวตรงเข้าไปหาอีกฝ่าย

..........

อู๋หมิงปิงกำลังใช้ถังไม้ตักน้ำจากลำธารพลันได้เสียงฝีเท้าจากบางคนในระยะไกลจึงหยุดการกระทำของตนเองแล้วทอดสายตามองไปในทิศทางดังกล่าว เขาพบว่ามีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาในสายตาตน

เขาตาโตเบิกกว้างอย่างตกตะลึงเนื่องด้วยเขาจดจำหญิงสาวในชุดเสื้อผ้าคุ้นตาที่หายเข้าไปในประตูหินโบราณที่โผล่ขึ้นมาใกล้เนินทรายได้อย่างชัดเจนรวมทั้งเป็นคนที่น่าจะมีเหรียญหยก ประการสำคัญคือวิ่งเร็วกว่าพวกเขาอีกด้วย

“ขอโทษค่ะฉันแค่อยากมาสอบถามข้อมูลเท่านั้น คุณไม่จำเป็นต้องระวังตัวขนาดนั้นก็ได้”

ณิชาสัมผัสได้ถึงท่าทางระแวดระวังจากชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าซึ่งเธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกจึงรีบบอกเขาอย่างใจเย็น

อู๋หมิงปิงหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความแปลกใจเขาไม่คาดคิดว่าจะพบเธอในสถานที่แห่งนี้ทำให้เขาคาดหวังว่าเธออาจจะเพิ่งออกมาจากสุสานปริศนาจึงต้องการหลอกล่อสอบถามข้อมูลทางเข้าสุสานจากเธอ

‘หลอกถามข้อมูลทางเข้าสุสานก่อนดีกว่าหากเธอออกมาได้ก็น่าจะบอกทางเข้าได้เช่นกัน แสดงว่าหยกที่เธอมีอยู่นั้นมันคงไม่สามารถเปิดประตูสุสานได้ เช่นนั้นหาทางหลอกล่อเอาหยกมาดีกว่าแต่จะให้อาจารย์ล่วงรู้เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอันขาด’

อู๋หมิงปิงคิดวางแผนหลอกลวงหญิงสาวเพื่อชิงหยกมาจากเธอโดยเขารู้สึกโชคดีที่ศิษย์พี่ใหญ่และคนอื่นไม่ได้บอกอาจารย์เรื่องหยกอีกชิ้นที่อยู่กับหญิงสาวแต่อย่างใดรวมทั้งหญิงสาวอาจล่วงรู้เส้นทางเข้าสุสานปริศนาได้ จึงตอบคำถามเธออย่างคาดหวังว่า

“ปกติแถบนี้ไม่มีหมู่บ้านของชาวบ้านและไม่มีผู้คนเดินทางมา จู่ๆ คุณโผล่มากะทันหัน ผมก็เลยตกใจนิดหน่อยว่าแต่คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันหรือครับ?”

ณิชาพบว่าชายหนุ่มตรงหน้าให้ข้อมูลด้วยท่าทางที่แสดงออกมาอย่างระมัดระวังเธอจึงตอบกลับเขาอย่างคลุมเครือแต่แฝงความจริงหลายส่วนเนื่องจากเธอจดจำเรื่องราวไม่ได้ทั้งหมดว่า

“อ้าวหรือคะ?ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่ลำธารนี้แล้ว นี่เป็นที่ไหนกันหรือคะ?”

อู๋หมิงปิงสัมผัสได้ว่าคำตอบจากหญิงสาวตอบกลับตนตามความเป็นจริงเนื่องด้วยเขาสามารถสัมผัสความจริงใจได้จากอีกฝ่ายด้วยสัญชาตญาณของตนซึ่งสร้างความกังวลใจให้กับเขามากทีเดียวเพราะแผนการอาจเกิดความผิดพลาดได้

‘แย่จริง! นี่แสดงว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลยหรือ? แล้วจะหลอกถามข้อมูลเรื่องอื่นได้ยังไง? ถ้างั้นพาเธอกลับสำนักก่อนดีกว่าถึงยังไงอาจารย์ใจร้ายนั่น คงมีวิธีเค้นเอาความลับจากเธอได้แน่ๆ’

อู๋หมิงปิงรู้สึกกังวลใจเกี่ยวกับตัวหญิงสาวทว่าเขาจำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากอาจารย์ใจร้ายเนื่องด้วยเขายังอ่อนแอเกินไปที่จะใช้วิชาลับค้นหาความลับจากความทรงจำของเธอจึงเลือกที่จะยินยอมให้เธอกลับไปพบอาจารย์ดีกว่าหลังจากนั้นเขาถึงจะคิดวางแผนช่วยเธอในภายหลัง

“ที่นี่เป็นเขตพื้นที่ของสำนักนิรนามซึ่งตั้งอยู่ในเทือกเขาคุนหลุนของจีน ในเมื่อคุณไม่รู้ว่ามาที่นี่ได้ยังไง? ถ้างั้นก็ไปพักที่สำนักก่อนก็ได้ผมจะพาไปพบอาจารย์ก่อน แล้วให้อาจารย์เป็นคนพิจารณาว่าจะให้คุณอยู่หรือไป”

อู๋หมิงปิงตอบหญิงสาวอย่างมีความหวังว่าเธอจะเห็นด้วยกับความคิดของตน

ณิชาพยักหน้าเข้าใจความนัยที่เขาต้องการสื่อเธอเองก็ต้องการล่วงรู้เช่นกันว่าสำนักนิรนามเป็นสำนักเกี่ยวกับอะไร หรือมีหน้าที่อย่างไรบ้างจึงตอบตกลงอย่างยินดีว่า

“ก็ดีค่ะเพราะฉันก็ไม่รู้ว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง?”

อู๋หมิงปิงยิ้มรับอย่างยินดีเขาบอกเธอเกี่ยวกับภารกิจที่เขากำลังปฏิบัติอยู่ว่า

“ถ้างั้นคุณเดินไปพร้อมผมแล้วกันผมจะตักน้ำจากลำธารก่อน”

“อ้อ! ได้ค่ะสำนักนิรนามของพวกคุณไม่มีแหล่งน้ำใช้หรือคะ?”

ณิชาชวนคุยเพราะต้องการรับรู้ข้อมูลของสำนักนิรนามมากขึ้น

“ไม่มีครับถ้าเป็นน้ำใช้ต้องมาแบกน้ำจากที่นี่ไปใช้ ส่วนน้ำกินนั้นพวกเรากินน้ำฝนที่มีตุ่มน้ำกักเก็บไว้ด้านบน”

อู๋หมิงปิงบอกข้อมูลให้หญิงสาวรับรู้ตามจริงขณะที่เดินเคียงคู่กันขึ้นเขาเขาสังเกตพบว่าเธอเดินคล่องแคล่วโดยไม่รู้สึกอ่อนเพลียแต่อย่างใด ทำให้เขามั่นใจในความแข็งแกร่งของเธอมากขึ้นว่าใกล้เคียงกับตน

‘ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะแข็งแกร่งเท่ากับฉันเธอไปฝึกฝนมาจากที่ไหนกัน?ช่างน่าสนใจเสียจริง’

อู๋หมิงปิงคิดสงสัยในตัวหญิงสาวมากขึ้นเรื่อยๆทว่าเขากลับรู้สึกว่าจิตใต้สำนึกของเขานั้นรู้สึกคุ้นเคยกับเธออย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้นอู๋หมิงปิงรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวผิดปกติเขาส่งเสียงบอกหญิงสาวตามตรงด้วยความแปลกใจว่า

“หยุดก่อน!เหมือนว่าจะมีใครบางคนรอพวกเราอยู่ข้างหน้า?”

“เอ๊! ใครหรือคะ?”ณิชาหยุดเดินพร้อมกับเหลือบมองเขาแล้วถามด้วยความสงสัย