ปรรณวัชรขยับนอนตะแคงหันหน้ามามองร่างบางที่นอนใกล้กันเธอไม่สวมแว่นตาเวลาอยู่บ้านแบบนี้ ใบหน้ารูปหัวใจดูจิ้มลิ้มใสกิ๊กเหมือนเด็กปวรินทร์เหมือนน้องสาวที่เขาไม่เคยมี แม้เกิดปีเดียวกัน แต่เขาแก่เดือนกว่าเธอเขาเกิดเดือนมกราคม เธอเกิดเดือนสิงหาคม จะว่าไปแล้วแทบไม่มีชีวิต่ไหนของเขาที่ไม่มีปวรินทร์อยู่ร่วมซีนด้วยที่เขาบอกว่าเธอเปรียบเสมือนอีกครึ่งหนึ่งของเขานั้นมันไม่เกินจริงเลยสักนิด
ตอนเด็กยัยนี่ตัวเล็กที่สุดในชั้นส่วนเขาก็ตัวสูงใหญ่เกินวัยและโตกว่าเด็กรุ่นเดียวกันมากเลยเหมือนคู่หูตัวใหญ่กับตัวเล็ก เราเรียนว่ายน้ำด้วยกัน เรียนดนตรีด้วยกันเรียนพิเศษทุกวิชาก็หนีบกันและกันไปด้วย และตอนจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเขาก็จินตนาการไม่ออกว่าถ้าเรียนโดยปราศจากยัยตัวเล็กนี่แล้วเขาจะเป็ยังไงเลยทั้งอ้อนทั้งขู่ ทั้งขอร้องให้ไปเรียนที่เดียวกันทั้งที่ปวรินทร์อยากเรียนมหาวิทยาลัยของรัฐชื่อดังซึ่งเ้าตัวก็สอบเข้าได้แล้วด้วยเธอขอให้เขาเลิกบุหรี่เป็ข้อแลกเปลี่ยนถ้าหากจะให้เ้าหล่อนไปเรียนด้วยกันเขาก็รีบตกปากรับคำและสัญญาทันทีซึ่งความจริงแล้วนั่นมันก็ผลประโยชน์ของเขาเองล้วนๆเลิกบุหรี่มันก็ดีต่อสุขภาพของเขาเอง ปวรินทร์คือคนที่แคร์และใส่ใจเื่เกี่ยวกับเขามากที่สุดรองจากแม่พรรณ
"แล้วเื่ที่พี่ท็อปชวนเธอไปถ่ายโฆษณาอะไรนั่นน่ะ...เธอคิดว่าไง"
เขาเอ่ยถามในสิ่งที่อยากรู้ นึกภาพไม่ออกจริงๆกับการที่ปวรินทร์จะไปโพสท่าหรือแอ็กติ้งเสแสร้งแสดงอะไรแบบนั้น
"ยังไม่ได้คิดเลย ความจริงมันก็น่าสนใจเหมือนกันนะได้ลองทำอะไรที่ไม่ทำมาก่อนประสบการณ์ชีวิตคือสิ่งที่ควรเก็บเกี่ยวให้มากที่สุดในระหว่างการเดินทางไม่ใช่เหรอ"
เธอตอบไปตามที่คิด เขานิ่งเงียบเหมือนกำลังครุ่นคิดตาม
"ถ้าทำเพื่อประสบการณ์ก็ลองดูก็ได้แต่ถ้าทำเพราะอยากเด่นอยากดังฉันไม่อนุญาต"
"แล้วเราจำเป็ต้องขออนุญาตนายด้วยเหรอ"เธอหันไปถาม เขาอึ้งไปนาทีหนึ่ง
"ก็ถ้าความคิดเห็นของฉันมันไม่สำคัญสำหรับเธอแล้วต่อไปฉันจะไม่ยุ่งกับเื่ของเธออีกเลย อย่างนี้ใช่ไหมที่เธอ้า"
น้ำเสียงขุ่นเอ่ย ดวงตาคมฉายประกายไม่สบอารมณ์ ปวรินทร์กลอกตาคนอะไรเอาแต่ใจชะมัด แบบนี้มั้งถึงคบกับใครได้ไม่ยืดสักคนน่ะ
"ไม่ใช่อย่างนั้น...แค่แหย่เล่นเท่านั้นเอง แยกแยะไม่ออกเหรอว่าอันไหนพูดจริง อันไหนพูดเล่นน่ะอารมณ์นายเหมือนพวกวัยทองเลยนะวันนี้ นอนเหอะ ไม่อยากคุยแล้ว"
ปวรินทร์เอ่ยตัดบท แล้วหันหลังให้ทันที แต่เขาดึงไหล่เธอให้หันกลับมานอนหงายดังเดิม
"ไม่เอาน่าอย่างอนสิ... ไม่มีแรงง้อแล้วนะวันนี้"
"ก็แล้วมันผิดตรงไหนถ้าคนคนหนึ่งอยากเด่นอยากดังน่ะทุกวันนี้ใครๆ ก็อยากมีชื่อเสียง เป็ที่สนใจของผู้คนกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ"
"เป็บุคคลสาธารณะอยู่ท่ามกลางแสงสปอตไลต์น่ะมันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ฉันจะไม่พูดถึงคนอื่นแต่พูดเฉพาะกรณีของเธอ... เธอไม่เหมาะหรอก คนที่มีโลกส่วนตัวสูงและชอบทำอะไรสบายๆง่ายๆ อย่างเธอจะต้องทนไม่ไหวแน่ๆลองคิดดูสิว่าถ้าหากมีคนเข้ามาแส่มายุ่งในซอกมุมชีวิตที่เธอหวงแหนไม่้าแชร์กับใครน่ะเธอจะมีความสุขอย่างนั้นเหรอปาว"
เขารู้จักเธอดีเหมือนที่เธอรู้จักเขาอย่างไม่ต้องสงสัยปวรินทร์ถอนหายใจก่อนจะไหวไหล่นิดหนึ่ง ความจริงเธอเองก็ไม่เคยสนใจอยากจะทำงานเบื้องหน้าและเป็จุดสนใจของคนอย่างที่เขาว่านั่นแหละเธอถนัดในการทำอยู่เื้ัมากกว่า แต่ถ้าหากทำเพื่อหาประสบการณ์สักครั้งในชีวิตเธอก็ไม่ควรปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปไม่ใช่หรือและโอกาสแบบนี้มันก็ไม่ได้มาเคาะประตูบ้านบ่อยๆ
"แล้วเธอไปสนิทกับไอ้ชินท์ตอนไหน"
ปรรณวัชรเอ่ยถามเมื่อเห็นคนข้างๆ นอนนิ่งเงียบ
"งานออกค่ายตอนปีสอง"
หญิงสาวเอ่ยตอบเสียงเอื่อย ปีสองตอนปิดเทอมซัมเมอร์มีกิจกรรมการออกค่ายอาสาไปซ่อมอาคารเรียนและสร้างห้องน้ำให้แก่โรงเรียนบนเขาแห่งหนึ่งในจังหวัดพิษณุโลกปวรินทร์เป็คนชอบทำกิจกรรมอยู่แล้ว โดยเฉพาะกิจกรรมสาธารณประโยชน์ได้ออกนอกสถานที่ นอกจากจะได้ทำประโยชน์แล้วก็ยังได้เที่ยวเปิดหูเปิดตาด้วยอย่างจังหวัดพิษณุโลกนั้น ถ้าหากไม่เป็เพราะกิจกรรมค่ายอาสาปวรินทร์ก็คงจะไม่มีโอกาสได้ไปเหยียบที่นั่น
"ปิดเทอมซัมเมอร์ตอนที่ฉันต้องไปฝึกงานที่บริษัทพ่อน่ะ?"
ปรรณวัชรขมวดคิ้วมุ่นเวลาปิดเทอมพ่อชอบเรียกตัวเขาไปฝึกงานที่บริษัทั้แ่เขาเข้าเรียนปีหนึ่งซึ่งเป็อะไรที่เขาไม่ชอบที่สุด แต่ก็ขัดไม่ได้ เขาเป็ลูกนอกสมรสแม่ของเขาเป็คนรักเก่าของพ่อ ทั้งสองไม่ได้แต่งงานกัน แต่ต่อมาพ่อก็ไปแต่งงานกับผู้หญิงที่เป็ภรรยาคนปัจจุบันโดยไม่รู้ว่าแม่ตั้งท้องเขาอยู่
ปรรณวัชรไม่เคยอินกับความรักของพ่อที่เขาเชื่อว่ามันไม่ใช่ความรักแต่มันเป็แค่ความรู้สึกผิดที่พ่ออยากรับผิดชอบลูกคนหนึ่งที่ท่านไม่ได้ตั้งใจให้เกิดก็เท่านั้นเองการไปฝึกงานที่นั่นเหตุผลที่เขายอมไปก็เพราะแม่ขอร้อง พ่อไม่ได้มีอำนาจเหนือเขามีเพียงแม่เท่านั้นที่ปรรณวัชรฟังคำสั่ง แม่เท่านั้นที่เป็เ้าของชีวิตเขา
"ฮื่อ..."
"แล้วสนิทกันขนาดไหน"
"โอย จะถามทำไมเนี่ย มันไม่สำคัญหรอกน่า นอนเหอะ"
ปวรินทร์เอ่ยตัดบทเพราะไม่มีอารมณ์จะมาตอบคำถามไร้สาระของเขาทั้งคืน
"ถามแค่นี้ทำไมต้องทำเสียงรำคาญด้วยล่ะทีฉันยังเล่าให้เธอฟังทุกอย่างเลยปาว"
เอาอีกละ! ปวรินทร์กลอกตาตามความเคยชิน
"ไม่มีอะไรก็แค่เพื่อนคนหนึ่ง ไม่ได้สนิทมาก พอใจรึยัง"
"มีไลน์มีไอจีมันหรือเปล่าละ"
"ถามละเอียดขนาดนั้นเพื่อ...? แล้วนายมีของพวกสาวๆของนายหรือเปล่าล่ะ" ปวรินทร์หันไปถามด้วยความระอาใจ
"ก็...สำหรับผู้ชายมันเป็เื่ธรรมดา"
"แล้วสำหรับผู้หญิงมันไม่ธรรมดาตรงไหนใครนิสัยโอเค น่าคบ เราก็คุยด้วยก็เท่านั้นเอง ชินท์ก็เป็เพื่อนที่ดีคนหนึ่ง นายเองก็พอจะรู้จักไม่ใช่เหรอ"
"รู้จัก แต่ไม่สนิทเลยไม่ได้สกรีนให้เธอไงฉันไม่ไว้ใจไอ้หน้าไหนทั้งนั้นที่เข้าใกล้เธอโดยที่ฉันไม่ได้คัดกรองให้เพราะฉันรู้สันดานผู้ชายด้วยกันดี มันก็หวังไม่กี่อย่างหรอก"เสียงห้าวเอ่ยห้วนๆ
"อย่าเอามาตรฐานตัวเองไปวัดคนอื่นดิ...คนอื่นเขาอาจไม่ได้เป็เหมือนนายก็ได้นี่ มีผู้ชายดีๆ เยอะแยะไปที่ไม่ได้หน้าหม้อคุยกับผู้หญิงเพื่อหวังอย่างว่าน่ะ"
ปวรินทร์เอ่ยเถียง ปรรณวัชรขยับนอนตะแคงหันมาเผชิญหน้ากับเธอเขาเอานิ้วจิ้มหน้าผากเธอแรงๆ
"ก็มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่ยังวิ่งเล่นอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์น่ะปาวตื่นได้แล้ว ทันโลกทันคนหน่อยเถอะแม่คุณ...รู้หรือเปล่าว่าผู้ชายที่เข้ามาคุยกับผู้หญิงอย่างเฉพาะเจาะจงน่ะ แสดงว่ามันสนใจอยากจีบ อยากได้ และก็อยากเอาทั้งนั้นแหละ"
ปรรณวัชรชะงักหลังจากเผลอพูดออกไปแล้ว เพราะมันมีความลับที่ปวรินทร์ไม่รู้ความลับที่ว่าทำไมเพื่อนรักของเขาคนนี้ยังไม่แฟน มันไม่ใช่ว่าไม่มีคนมาจีบเธอแต่มันเป็เพราะว่าเขา แอบช่วยสกรีน ให้เธอมาั้แ่ชั้นมัธยมต้นแล้วซึ่งหลังจากสกรีนก็ปรากฏว่าไม่มีใครผ่านมาตรฐานเลยสักคนจึงถูกเขากำจัดไปอย่างเงียบๆ ตามวิธีการที่จะคิดได้ ซึ่งมันก็ได้ผลเสมอมา
แม้กระทั่งทุกวันนี้ เขาก็ยังคงทำหน้าที่นั้นอย่างเงียบๆ มาโดยตลอดแต่เื่เ้าชินท์นี่เพิ่งเข้ามากระทบหูเขาถี่ๆ ก็วันนี้เองเห็นทีเขาจะต้องตามดูเคสนี้หน่อยแล้วล่ะ
"แต่ชินท์ไม่ได้จีบปาวซะหน่อยก็แค่เป็เพื่อนเหมือนกับนาย"
เธอเอ่ย แล้วขยับตัวนอนหันหลังให้เขา เพราะไม่อาจสู้ประกายตาคมของเขาได้แถมยังลมหายใจอุ่นหอมกลิ่นมินต์ที่กระทบหน้าผากเธอเป็ระยะนั่นอีก
ปรรณวัชรขมวดคิ้วยุ่งยิ่งกว่าเดิมกับประโยคนั้นของเพื่อนสนิท
"เหมือนกับฉันงั้นเหรอ? เธอตีค่าไอ้หมอนั่นเท่ากับฉันเลยเหรอปาว ไหนเธอเคยบอกว่าไม่มีเพื่อนคนไหนสำคัญเท่าฉันไง"
ปรรณวัชรเอ่ยเสียงขุ่น รู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูกตลอดชีวิตที่เป็เพื่อนกันมา ไม่มีใครเป็ที่หนึ่งสำหรับปวรินทร์นอกจากเขาแล้วนี่แม่คุณกำลังยกเ้าชินท์อะไรนั่นขึ้นมาเทียบเท่ากับเขางั้นเหรอ!
ไม่... มันไม่ได้อย่างแน่นอน คนที่เพิ่งรู้จักแค่ไม่กี่เดือนมันจะมีสิทธิ์เท่ากับคนที่เป็เพื่อนมาตลอดชีวิตได้ยังไง
ปวรินทร์นิ่งเงียบ... ใช่สิ...ไม่มีเพื่อนคนไหนสำคัญสำหรับเธอเท่ากับปรรณวัชรอีกแล้วและเธอก็รู้ว่าเขาเองก็ยกให้เธอเป็เพื่อนที่สำคัญเช่นเดียวกันแต่มันก็ติดตรงคำว่า เพื่อน นั่นแหละ มันมีเส้นขีดบ่งบอกโซนอย่างชัดเจนตรงนั้น... และแค่นั้น
"เราปีสามแล้วนะปรรณอายุจะยี่สิบเอ็ดแล้ว บางทีนายก็อาจจะลืมว่าเราก็โตพอๆ กับนายนั่นแหละและก็อาจจะอยากมีคนพิเศษบ้างไรบ้างเหมือนกับนาย หรือว่าคนอย่างเรามันไม่มีสิทธิ์ที่จะเติบโตและเรียนรู้อะไรแบบนั้นเหมือนกับนายเหมือนอย่างเพื่อนคนอื่นๆ เขาเป็กันเพื่อนผู้หญิงของเราหลายคนก็มีคนคุยและก็มีแฟนกัน แล้วมันแปลกอะไรล่ะถ้าหากเราคิดจะมีมั่งน่ะ"
น้ำเสียงจริงจังของเธอและสิ่งที่พรั่งพรูออกมาทำให้ปรรณวัชรนิ่งอึ้งไปทันทีเขาไม่อยากยอมรับว่า... ช็อก! ปรรณวัชรจับไหล่บางให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา
"สบตาฉัน แล้วพูดออกมาชัดๆ อีกทีซิว่า... เธอ้ามีแฟน"
เขาเอ่ยเสียงเข้มปวรินทร์มองสบดวงตาคมกริบของเขา ต่างก็จ้องมองตากัน ปวรินทร์ถอนหายใจและเม้มปากเธอไม่ได้อยากมีแฟน และเธอก็ไม่ใช่คนชอบประชดประชันเพื่อเรียกร้องความสนใจจากใครโดยเฉพาะจากเขา และปรรณวัชรก็รู้ว่าเธอโกหกไม่เก่งเขาถึงให้เธอมองสบตาในขณะที่พูดยังไงล่ะ
"ว่าไงล่ะแน่ใจและแน่จริงก็พูดออกมาสิ และห้ามหลบตาเรานะ"
เสียงเข้มย้ำ พอเห็นเธอเงียบอึ้งเขาก็ถอนหายใจ ดึงเธอเข้าไปกอดแน่นกดคางกับศีรษะของเธอ
"เด็กเอ๋ยเด็กน้อย...พอดีกว่าสำหรับคืนนี้ เราไม่เถียงกันแล้วเนอะเอาเป็ว่าฉันจะช่วยดูให้ก็แล้วกันว่ามีใครที่มันนิสัยดีและน่าจะเข้ากับเธอได้บ้าง แล้วจะแนะนำให้รู้จักระหว่างนี้ก็ยังไม่ต้องเปิดโอกาสให้ไอ้หน้าไหนทั้งนั้นแหละ เข้าใจไหม"เขาเอ่ยสรุป
"เพราะ...?" เธอเงยหน้าขึ้นมองปลายคางบึกบึน
"เพราะฉันไม่อยากเห็นเธอเสียใจเธอมันซื่อบื้อ ไร้เดียงสา และแสนดีเกินไป ไม่ทันเกมไอ้พวกหน้าหม้อพวกนั้นหรอกเธอเป็เพื่อนรักของฉัน ฉันจะดูแลและหาสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอเอง จำเอาไว้นะปาว...คนดีที่หนึ่งของปรรณ"
เขาปิดสรุปจบอย่างสวยงาม กอดรัดและจูบขมับคนที่กลอกตาเป็รูปเลขแปดมองเขาชายหนุ่มหัวเราะขำเมื่อเพื่อนเบ้ปากใส่ คงจะหมั่นไส้กับคำว่า คนดีที่หนึ่ง ที่เขาเอ่ยออกมานั่นเอง
ปรรณวัชรดึงผ้าห่มมาคลุมให้เธอและตัวเอง เอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงร่างบางขยับออกห่างไปนอนชิดขอบเตียง ส่วนเขาเองก็ขยับไปชิดอีกด้านอย่างที่ชอบทำ
พอความมืดสลัวเข้าครอบคลุมพื้นที่ห้อง แม้จะหลับตาลง แต่ใจกลับยังไม่หลับปรรณวัชรยังนึกหาสาเหตุไม่เจอว่าทำไมพิชญาถึงทำแบบนั้น เขาหวังว่าพรุ่งนี้จะได้คำตอบที่มันกระจ่างชัดมากกว่านี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเ้าหล่อนกันแน่...แล้วทำไมถึงไม่คุยกับเขาอย่างเปิดอกตรงไปตรงมา เขาไม่ใช่คนที่คุยยากอะไรเลยสักนิดถ้าหากอยากจะหยุดความสัมพันธ์หรือลดความสัมพันธ์หรืออะไรก็ช่างแม่ง ก็คุยกันได้เขาไม่ได้จะเป็จะตายที่จะดึงดันคบหาใคร ถ้าไม่เวิร์กก็เลิกกันมันก็ตามนั้นไม่ใช่เหรอ ชายหนุ่มนอนครุ่นคิดไปเรื่อยเปื่อยเป็ชั่วโมงๆร่างกายก็ไม่ยอมหลับเสียที จนกระทั่ง...
ตุ๊บ!
"อูย"
เสียงคนตกเตียงพร้อมกับครางเจ็บ ทำให้ร่างสูงรีบขยับลุกขึ้นเอื้อมมือไปเปิดไฟทันที เห็นร่างบางนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นข้างเตียง... ประจำ!
"นี่น่ะเหรอคนโตแล้ว? คนโตแล้วเขาไม่นอนละเมอตกเตียงหรอกนะคุณปวรินทร์"
ปรรณวัชรหัวเราะขำคนตกเตียงพร้อมกับเดินอ้อมเตียงมาอุ้มร่างบางวางลงบนที่นอนตามเดิมปวรินทร์เป็คนเมื่อหัวถึงหมอนก็หลับ หลับง่าย หลับเร็ว และหลับลึกจนน่าอิจฉาแต่ยัยตัวเล็กชอบนอนดิ้นจนตกเตียงอย่างที่เห็น ตอนเล็กๆ เป็บ่อยอาการดีขึ้นตอนมัธยมปลาย เขาไม่ค่อยได้นอนกับเธอ่ปีสองปีมานี้ก็นึกว่าจะหายแล้วเสียอีกปรรณวัชรเชยคางมนขึ้นเปิดผมเพื่อสำรวจว่าครั้งนี้เ้าหล่อนจะหัวโนหัวปูดหรือมีแผลที่ไหนหรือเปล่า
"เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่าเมื่อกี้ลงท่าไหน"
"ใครจะไปรู้ล่ะว่าลงท่าไหนแต่ไม่เจ็บหรอก นายนอนเหอะ"
ปวรินทร์ตาสว่างเลยตอนนี้ นานแล้วที่เธอไม่นอนตกเตียงแต่ครั้งนี้คิดว่าคงจะขยับมาชิดขอบมากเกินไปพอเผลอพลิกนิดเดียวมันเลยตกแอ๊กลงมาอย่างนั้น หญิงสาวขยับลุกจากเตียง
"แล้วนั่นจะลุกไปไหนล่ะ"
ปรรณวัชรเอ่ยถาม เมื่อร่างโปร่งบางในชุดนอนลายการ์ตูนเดินไปยังประตู
"ชักเริ่มหิวแล้วน่ะสิไอ้ผัดกะเพราครึ่งกล่องคงย่อยไปหมดแล้วตอนนี้"
หญิงสาวเอ่ยตอบ เอามือลูบท้อง ร่างสูงลุกเดินมาโอบไหล่
"กินด้วย มีแกงฮังเลไม่ใช่เหรอพูดแล้วก็หิวขึ้นมาเลยเนี่ย นานๆ แม่ปิ่นจะแกงซะที"
ชายหนุ่มกล่าว สองคนเดินลงบันไดจากชั้นสี่ไปยังชั้นสองค้นตู้กับข้าวกุกกักเหมือนเคยทำประจำ ปวรินทร์ตักข้าวมาสองจานนั่งไหล่ชนกันแล้วจ้วงแกงฮังเลข้นคลั่กราดข้าว หมูสามชั้นที่พอตักใส่ปากก็แทบจะละลายบนลิ้น
"อืม...์เป็งี้เอง"
ปรรณวัชรเงยหน้าหลับตาพริ้มราวกับกำลังได้ขึ้น์ก็ไม่ปานทำให้ปวรินทร์ต้องหัวเราะคิกออกมา
"หัวเราะทำไมก็มันอร่อยจริงๆ นี่นา อ้าปากเร็ว"
เขาตักข้าวมาจ่อปากเธอ ปวรินทร์อ้าปากรับโดยอัตโนมัติบรรยากาศช่างเหมือนเมื่อวันวานเหลือเกินวารวันที่เด็กสองคนทำตัวติดกันและแบ่งปันแทบทุกอย่างแก่กัน จนแม่ๆชอบล้อว่าเป็แฝดคนละฝา
"พรุ่งนี้เอาคลิปเสียงไปฟังด้วยนะเราอัดมาให้แล้วทั้งสามวิชา นายถอดเนื้อหาออกมาด้วยล่ะ"
ปวรินทร์สั่ง ปรรณวัชรพยักหน้าหงึกๆ
"ฟังด้วยกันดิฟังคนเดียวกลัวหลับ"
"อือ... อย่างนายหลับแหงอยู่แล้วล่ะ นิสัยไม่เคยปรับปรุง"
หญิงสาวทำเสียงบ่นให้ แต่คนโดนบ่นกลับยิ้มและยักไหล่ไม่แคร์หลังจากโซ้ยข้าวมื้อดึกจนอิ่มแปล้ ก็กลับขึ้นห้อง แปรงฟัน และก็นอน
รุ่งสางปวรินทร์ก็ตื่น เธอนอนซุกหน้ากับซอกแขนของคนตัวสูง เขานอนหงาย สละแขนข้างหนึ่งให้เธอหนุนนอนหญิงสาวยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะค่อยขยับตัวห่างแต่เขาพลิกตัวเอาแขนมาพาดเอวของเธอและดึงเข้าไปกอด นั่นทำให้เธอต้องนอนนิ่งไม่อยากทำให้เขาตื่นเพราะเพิ่งได้นอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี่เอง
ปวรินทร์หลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยหัวใจซึมซับกับความอบอุ่นในอ้อมกอดของผู้ชายที่เป็ที่หนึ่งของหัวใจ
561
