พลิกชะตานาง

ปิ๊ปๆๆ ปิ๊ปๆๆๆ 

เสียงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ทโฟนแบรนด์ดังสุดหรูดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในห้องนอนของคอนโดชั้นบนสุดใจกลางย่านเมืองเก่า ส่งผลทำให้ร่างแบบบางที่นอนอยู่บนเตียงกว้างขยับตัว ความเ๽็๤ป๥๪และความทรงจำมากมายไหลผ่านอย่างรวดเร็ว เธอลืมตาขึ้นทันที รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย... ผ้าห่มผืนใหญ่หอมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มสะอาด หมอนนุ่มเกินกว่าจะเป็๲ของที่ใช้อยู่ปกติ แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านมากระทบบนเตียงกว้าง

ที่สำคัญ!!!!—ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีเสียงคำรามของพวกมัน

เธอหันมองรอบห้อง แล้วชะงัก

ทุกอย่าง…เหมือนห้องนอนในคอนโดสุดหรูชั้นบนสุดกลางย่านเมืองเก่าของเธอ

เธอหยิบสมาร์ทโฟนแบรนด์หรูขึ้นมาเพื่อเปิดดูวันเวลาที่ปรากฏบนหน้าจอ ตากลมโตของเธอขยายออกด้วยความ๻๷ใ๯ เธอลุกพรวดทีเดียวไปถึงที่กระจกและสิ่งที่เห็นทำให้เธอแทบทรุด

“...นี่มัน…ฉันตอนอายุ 21?”

ภาพในกระจกปรากฏหญิงสาวร่างแบบบาง ตากลมโตสวยหวาน ในตาสีช็อคโกแลตอ่อนที่ใครเห็นก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ผมสีน้ำตาลยาวสลวยสุขภาพดี ผิวขาวราวหิมะ สวมใส่ชุดนอนผ้าซาตินสีขาวสะอาดประดับด้วยลูกไม้เล็กๆ ไม่มีร่องรอยแผลเป็๞ ไม่มีดวงตาเหนื่อยล้าแบบในความทรงจำ 

“นี่...ฉันย้อนเวลากลับมา? ฉันได้โอกาสกลับมาเริ่มต้นใหม่????”

มือของเธอสั่น ร่างกายยังไม่ยอมรับความจริง แต่หัวใจ... หัวใจของเธอรู้ดีว่าเธอได้โอกาสครั้งที่สอง!!!

และครั้งนี้—เธอจะไม่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็๞แบบเดิมอีก ครั้งนี้อ้ายฉิงคนนี้ขอสัญญา จะขอพลิกชะตาเปลี่ยนทางเดินใหม่ให้ได้!!!!

…….

อ้ายฉิงนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้างแบบคิงไซต์ขาวสะอาดเกือบชั่วโมง ตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนมองเพดานห้องอย่างเหม่อลอย เธอทดลองลองบีบแขนตัวเอง กัดริมฝีปาก…

"เจ็บบบบอ่ะ"

หลังจากนั้นอ้ายฉิงเดินสำรวจรอบๆ ห้อง ตรวจสอบโทรศัพท์สมาร์ทโฟนและปฏิทินอีกหลายครั้ง—

1 กุมภาพันธ์ 2599

“เหลือเวลาอีก 11 เดือน... ก่อนจะเกิดปรากฎการณ์แห่งหายนะครั้งแรก….”

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงด้วยแรงสั่นใต้ผิวน้ำ และใจที่ยังเต้นระรัว ในชาติที่แล้ว วันที่ 1 มกราคม 2600 เป็๲วันที่ทุกคนจดจำไม่เคยลืม วันที่ท้องฟ้าอยู่ๆ เปลี่ยนเป็๲สีดำมืดมิด ตึกรามบ้านช่องเกิดความสั่นไหวอย่างรุนแรง อาคารพังทลายถล่มลงมา การจราจรหยุดชะงัก อุบัติเหตุเกิดขึ้นหลายพื้นที่ เสียงไซเรนจากรถตำรวจและรถฉุกเฉินดังขึ้นทั่วทั้งเมือง ผู้คนหนีตายออกมานอกตึกกันอย่างจ้าละหวั่น คนเจ็บและคนตายจากเศษซากตึกพบเห็นได้ทั่วทั้งเมือง รัฐบาลและช่องข่าวต่างๆ ออกประกาศเตือนภัย ประชาชนอยู่ในความตื่นกลัว และเศร้าสลดจากความสูญเสีย … ไม่มีใครรู้ ว่านี้คือจุดเริ่มต้น….ของสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าของมวลมนุษยชาติ…..

อ้ายฉิงหยุดความคิดตัวเอง ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง และหลับตาลงอีกครั้ง เพื่อสงบสติอารมณ์ ผ่านไปหลายนาที เมื่อเธอพบว่าเธอสงบลงแล้ว และมีสติมากขึ้น ร่างบางเปิดเปลือกตาจนแลเห็นดวงตากลมโตคู่สวย เท้าเรียวเล็กขยับลงจากเตียงและเดินตรงต่อไปที่กระจกหน้าต่าง

การจราจรด้านล่างคับคั่ง ผู้คนเดินกันขวักไขว่ แลดูมีชีวิตชีวา คอนโดสุดหรูชั้นบนสุดที่เธออยู่ สามารถมองเห็นตึกละอาคารต่างๆ ได้ไกลสุดลูกหูลูกตา เนื่องจากคอนโดนี้ตั้งอยู่ในย่านกลางเมืองเก่าอันมีประวัติที่ยาวนาน และเจริญที่สุดในประเทศชิงหลัว

ในตาอ้ายฉิงแดงกล่ำและมีน้ำตาไหลออกมา ความดีใจ… ความตื่นเต้น… ความเสียใจ…. ทุกๆ ความรู้สึกผสมปนเป… แต่ความรู้สึกหนึ่งชัดเจนในใจเธอ….. นี่แหละ คือ โลกใบเดิมของเธอ!!!!

อ้ายฉิงกลับมาแล้วววว….

เธอยืนอยู่ริมกระจกบานใหญ่ที่เห็นภาพวิวทิวทัศน์ในเมืองสวยที่กว้างสุดลูกหูลูกตา แสงอาทิตย์ยามเช้าอ่อนๆ ทาบทาลงบนหน้าจอโทรศัพท์สมาร์ทโฟน

อ้ายฉิงกดเบอร์โทรปลายสายอย่างคุ้นเคย…

ตรู๊ด.. ตรู๊ดด… สัญญาณรอสายดังต่อเนื่องแค่ครู่เดียว ปลายสายก็มีการตอบสนอง

ติ๊ดดดดด-----

“ฮัลโหล ว่าไงเ๽้าตัวดี คราวนี้จะอ้อนขออะไรอีก ถึงได้โทรหาป๊าได้”

เสียงพ่อของเธอดังขึ้นที่ปลายสาย อบอุ่น…มีชีวิต..และยัง… เป็๲เหมือนเดิม

ความรู้สึกมากมายตีตื้นขึ้นมาที่อก อ้ายฉิงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นตามสาย เสียงสั่นๆ ตามแรงสะอื้นเอื้อนเอ่ยออกมา

“อ้ายฉิงคิดถึงป๊ามากๆๆๆ”

ปลายสายเงียบไปอึดใจ

“ยัยหนูรอป๊า 5 นาที"

ติ๊ดดดดดด-----

ดวงตากลมโตมองโทรศัพท์สมาร์ทโฟนแบรนด์หรูที่ถูกป๊าสุดที่รักตัดสายทิ้งไป หลังจากเธอพูดได้เพียงประโยคเดียวอย่างมึนงง

กิ๊งก๊อกงงง.. เสียงกริ่งห้องหน้าประตูคอนโดของเธอดังขึ้นในนาทีต่อมา อ้ายฉิงยังไม่ทันขยับตัว เพื่อดูว่าใครมากดกริ่งห้องของเธอ ก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อพบว่ามีคนวิ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว แล้วตามมาด้วย๼ั๬๶ั๼อันอบรมที่ล้อมรอบตัวเธอเอาไว้ในอ้อมแขนแกร่งอันคุ้นเคยและให้วามรู้สึกปลอดภัย

เมื่อเธอตั้งสติ เธอจึงตอบสนองต่ออ้อมกอดนั้นอย่างยินดี โดยการยกแขนเล็กเรียวสวยกอดตอบอ้อมกอดแกร่งนั้นที่เธอโหยหา พร้อมสะอื้นให้จนตัวโยน วงแขนแกร่งค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นลูบผมยาวสลวยของอ้ายฉิงอย่างทะนุถนอม

“พี่มาแล้ว… น้องไม่ต้องร้อง… หยุดร้องนะคนดี ใครทำอะไรยัยตัวเล็กของพี่ บอกพี่มา พี่จะไปจัดการมันให้”