จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

    EP : 26 อย่าได้ริอาจมาแตะนาง




    EP : 26 อย่าได้ริอาจมาแตะนาง

    “นี่ไม่ใช่หมีขนเหล็กระดับนภาขั้นห้า” หมิงเจียเจียเอ่ยขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่าหมีขนเหล็กตรงหน้าของเธอนั้นอยู่ในระดับจักรพรรดิขั้นห้า ใครมันเล่นตลกกับเธอกัน
    โฮก!
    หมีขนเหล็กคำรามใส่หมิงเจียเจียพลางพุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว หมิงเจียเจียเรียกกริชคู่ของตัวเองออกมาทันที
    “ข้าจะแสดงให้เจ้าดูถึงความสามารถของข้าก็แล้วกัน” หมิงเจียเจียพึมพำเพราะเธอรู้ว่านี่เป็นแผนของใคร คนที่จะทำเรื่องแบบนี้ได้มีเพียงหวังเนียชิวเท่านั้น
    “เข้ามาเลย!” หมิงเจียเจียตะโกนบอกก่อนจะใช้ธาตุน้ำโจมตีหมีขนเหล็กก่อนจะกระโดดขึ้นสูงเหนือหัวของหมีขนเหล็กก่อนจะใช้กริชทั้งสองปักลงที่หัวของหมีขนเหล็ก แต่มันก็ไม่ง่ายแบบนั้น เมื่อมันเหวี่ยงแขนขึ้นมาเหนือหัวของตัวเอง
    พรึบ!
    หมิงเจียเจียม้วนตัวกลางอาการก่อนจะใช้ธาตุลมโจมตีใส่หมีขนเหล็กเพื่อดันตัวเองออกห่างจากหมีขนเหล็ก สมแล้วที่เป็นหมีขนเหล็กระดับจักรพรรดิขั้นห้าเพราะมันรวดเร็วมาก



    “หึ งานนี้นางตายแน่” เสียงของหญิงสาวใส่ชุดสีแดงสัญลักษณ์รูปมังกรสีดำตัวใหญ่ตัวสองที่อยู่ทั้งสองข้างของลำตัวของหญิงสาว
    “ระดับต่างกันมากนางต้องตายแน่เพคะฮองเฮา” เสียงหญิงสาวคนรับใช้เอ่ยบอกอย่างเอาใจผู้เป็นนาย
    “หึหึ ข้าก็หวังให้เป็นอย่างนั้น” หวังเนียชิวเอ่ยขึ้นอย่างชอบใจ นางว่าแผนให้หมิงเจียเจียตายในสนามประลองหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยสำเร็จสักที แต่ครั้งนี้นางไม่รอดหรอก
    หมิงเจียเจียต้องตายด้วยน้ำมือของนางเท่านั้น ถึงแม้ตอนนี้นางจะได้เป็นถึงฮองเฮาแล้วก็ตาม แต่มันก็ยังไม่สมใจของนาง เพราะนางยังไม่ได้หัวใจของซิวอี่เซียนสักที นางไม่เคยเข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาเลยสักนิดเดียว



    “ไปทำร้ายวังของนางเสีย” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพ่อบ้านฉางเรื่องนี้ไม่ต้องสืบเขาก็รู้ว่าใครเป็นคนสั่งการ
    “ขอรับ” พ่อบ้านฉางเอ่ยตอบก่อนจะหายตัวไปทำงานทันที ใบหน้าของพ่อบ้านฉางยิ้มเหี้ยมทันทีเมื่อได้ออกแรงสักทีในรอบหลายร้อยปี
    “หญิงสาวธรรมดาเช่นเจ้าไม่มีสิทธิ์แตะต้องนาง” ซิวเหวยหลงเอ่ยขึ้นพลางโจมตีส่งพลังโจมตีไปยังอีกฝ่ายไปด้วย
    เขาอยากจะฆ่านางให้ตายกับมือของเขาเอง แต่ว่าพ่อบ้านฉางห้ามเขาเอาไว้ก่อนเพราะกลัวว่าหมิงเจียเจียอยากจะจัดการเรื่องทั้งหมดด้วยมือของนางเอง


    “แค่กๆ อึก!”
    “ฮองเฮาเพคะ เป็นอะไรไปเพคะ” หญิงรับใช้เอ่ยถามด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ผู้เป็นนายไอออกมาแถมยังไปเป็นเลือดอีกด้วย
    “ข้า แค่กๆ ไม่รู้” หวังเนียชิวเอ่ยตอบเพราะนางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น นางรู้สึกว่าในร่างกายของนางร้อนผ่าวไปหมด
    “นี่ใครอยู่ด้านนอกไปตามหมอหลวงมา ฮองเฮาไม่สบาย” หญิงรับใช้ตะโกนบอกองครักษ์ที่อยู่ด้านนอกห้องอย่างราวเร็วเพราะหากฮองเฮาเป็นอะไรไป นางจะต้องตายเป็นแน่


    ตู้ม!
    หมิงเจียเจียกระโดดหลบเท้าของหมีขนเหล็กอย่างรวดเร็ว ยังดีที่ก่อนจะกระโดดหลบเท้าของหมีขนเหล็กมาได้ เธอก็ตวัดกริชไปที่ฝ่าเท้าของมัน
    “เจ้าแพ้แล้ว” หมิงเจียเจียเอ่ยขึ้นเพราะไม่นานจากนั้นคำสาปก็เริ่มทำงานทันที
    โฮก!!!
    เสียงคำรามลั่นทั่วสนามประลองก่อนที่หมีขนเหล็กจะล้มลงกับพื้นอย่างทุลักทุเลร่างของหมีขนเหล็กดิ้นไปมาอย่างทรมานก่อนจะสิ้นใจลมหายใจไปในที่สุด
    “ทำได้ดีนี่” ซิวเหวยหลงเอ่ยขึ้นเมื่อหมิงเจียเจียเดินเข้ามาในห้อง
    “แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกก่อนจะนั่งกับเก้าอี้โดยมีพ่อบ้านฉางเดินมาก่อนจะรินน้ำชาให้เสร็จแล้วก็เดินถอยออกไปยืนอยู่มุมห้องเงียบๆ
    “แย่แล้วพวกเรา วังของฮองเฮาถูกทำลาย” เสียงตะโกนด้านนอกทำให้หมิงเจียเจียที่กำลังจิบน้ำชาอยู่ก็หยุดชะงักแล้วตั้งใจฟังเสียงด้านนอก
    “ทำได้อย่างไรกัน ไม่มีใครเห็นคนร้ายเลยหรือไง” เสียงนี้หมิงเจียเจียจำได้ว่าเป็นของใครซิวอี่เซียนนั้นเอง
    “ไม่เลยขอรับ”
    “ไปสืบมา” ซิวอี่เซียนเอ่ยบอกแก่น้องลูกของตัวเองในขณะที่กำลังรีบกลับไปที่วัง เพราะข่าวของหวังเนียชิวไม่สบายแถมยังถูกทำลายวังของตัวเองอีกด้วยเรื่องนี้มันต้องไม่ธรรมดา เขาไม่ปล่อยเรื่องนี้เอาไว้แน่ กล้ามาที่มามีเรื่องกับเขา
    “ท่านอ๋องเป็นทำหรือ” ทันทีที่คนพวกนั้นเดินห่างไปไกลแล้วหมิงเจียเจียก็หันมาซิวเหวยหลงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแต่อีกฝ่ายก็ส่ายหน้าไปมา
    “เอ๋ ถ้าไม่ใช่ท่านอ๋องแล้วจะเป็นใครล่ะเจ้าคะ” หมิงเจียเจียเอ่ยถามอย่างสงสัยเรื่องแบบนี้มีเพียงซิวเหวยหลงเพียงคนเดียวนั่นแหละที่จะทำได้
    “พ่อบ้านฉางต่างหาก” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเมื่อเห็นท่าทางของหมิงเจียเจียนั้นคิดว่าเขาเป็นคนลงมือทำ
    “แต่ท่านอ๋องเป็นคนสั่งสินะเจ้าคะ” หมิงเจียเจียเอ่ยถามอย่างรู้ทัน ถึงไม่ได้ลงมือทำเองแต่ก็เหมือนลงมือทำเองนั่นแหละ
    หมิงเจียเจียไม่ได้หวังเอาคำตอบจากซิวเหวยหลงอยู่แล้ว ได้แต่นั่งทานขนมต่างๆ ที่พ่อบ้านฉางเอามาให้เธอ
    “ข้าคงไม่ต้องบอกเจ้าสินะ ว่าตัวการเป็นใคร” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามอีกฝ่ายที่นั่งทานขนมไปอย่างอารมณ์ดี
    “อ่าหะ” หมิงเจียเจียงึมงำในลำคอตอบทั้งที่ยังเคี้ยวขนมอยู่ในปากอยู่ โดยไม่สนใจซิวเหวยหลงอีก
    ส่วนซิวเหวยหลงนั้นได้แต่คิดว่ายิ่งได้อยู่กับหมิงเจียเจียก็ยิ่งคิดว่านางต่างจากเมื่อก่อนมาก