ตอนที่ 8 ขโมยไข่(รีไรท์)
เดินตามรอยเืมาสักพักก็เจอกลับโกดังเก็บของขนาดใหญ่ด้านหน้าประตูเขียนไว้ว่าเป็โกดังเก็บเหล็กของบริษัทผลิตเหล็กรายย่อย
ไนเรลหาทางเข้าอยู่สักพักก็เจอกำแพงด้านข้างที่ดูเหมือนจะถูกชนจนแตกด้วยบางอย่างไนเรลก้มลงไปัักับของเหลวสีแดงที่หยดอยู่ตามพื้นเป็ทางยาวออกไป“รอยเืหายไปในนี้ เข้าไปกันเถอะ”
ด้านในมีเนื้อที่ประมาณ 1,000 เมตร มีโกดังเล็ก ๆ อยู่3 แห่ง ดังนั้นมันจึงไม่น่าจะหาตัวยาก
เมื่อเดินเข้ามาภายในมีซากของยามที่เฝ้าโกดังถูกตัวขาดครึ่งตายอยู่เมื่อเดินเข้าไปดูก็เห็นแผล มันคือรอยกัดคล้ายกับกรรไกรร่องรอยของมันทำให้เขานึกถึงบางอย่าง มดกลายพันธุ์
มดกลายพันธุ์เคยเป็ปัญหาที่น่ากลัวเป็อย่างมาก เพราะมันมีจำนวนมากเป็ล้าน ๆ ตัวในแต่ละรัง
ไนเรลลังเลอยู่สักพักว่าจะเอาไงต่อ
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องที่ดังออกมาจากในโกดัง เขารีบไปดูทันทีพร้อมกับนิเรียดาลิธและดามินดูจะกลัวเล็กน้อยแต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นมีมากกว่าทำให้ทั้งสองคนวิ่งตามไป
เขามองลอดช่องที่ดูเหมือนจะถูกกัดจนเป็ช่องเล็ก ๆทิ้งไว้แค่ตัวพอมุดเข้าไปด้านในได้ ด้านในมีมดตัวใหญ่เท่าสุนัข ประมาณ 10กว่าตัวกำลังช่วยกันกัดร่างของชายวัยกลางคนอีกคนที่เขาตามหาอยู่ทั้งแขนขาโดนหนีบด้วยกรามขนาดใหญ่และกระชากไปมากเพื่อให้หลุด
“อ๊าก ๆ ปล่อย...ปล่อยสิวะ! ไอ้มดบ้า!” ชายคนนั้นพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อดิ้นให้หลุดจากฝูงหมดแต่เขาไม่มีทางที่จะสู้กำลังของมดกลายพันธุ์ได้เลย
มดสามารถยกของที่หนักกว่าตัวเองได้ถึง 50 เท่าและเมื่อมันมีขนาดเท่ากับสุนัขก็ไม่ต้องคิดเลยว่ากำลังของคนธรรมดาจะสามารถสู้มันได้
ทั้งนิเรียและดาลิธเอามือปิดปากไว้กลัวจะกรีดออกมาชายวัยกลางคนถูกแยกร่างออกเป็ชิ้น ๆร้องด้วยความเ็ปและทันใดนั้นก็มีมดอีกตัวกัดไปที่คอของเขากัดจนขาดออกและตายไปทั้งอย่างนั้น
จากนั้นพวกมันก็ลากชิ้นส่วนของชายคนนั้นลงไปในหลุมขนาดใหญ่ทุกคนถึงกลับกลืนน้ำลายทันที
“พี่ชายทำยังไงดี?” นิเรียถามพร้อมกับมองภาพข้างหน้าตาไม่กะพริบ
หลังจากที่มดเอาชิ้นส่วนของชายคนนั้นลงไปในหลุมมันก็กลับออกมาและไปกินเหล็กต่ออย่างไม่สนใจใคร
“ไปดูโกดังอื่นกันก่อน”ไนเรลกล่าวตอนนี้ชายวัยกลางคนที่เขาตามฆ่าก็โดนมดฆ่าไปเป็อาหารแล้ว
มีโกดังอีกสองแห่งมันห่างกันเล็กน้อยเมื่อมองไปด้านในก็เต็มไปด้วยเหล็ก
ก็มีรองรอยกัดอยู่เป็ช่องเล็กพอตัวมุดเข้าไปได้เช่นกันเมื่อมองเข้าไปก็เต็มไปด้วยตัวอ่อนของมดที่กินเหล็กเขาไม่รู้ว่ามันมีกี่ตัวเนื่องจากภายในมันมืดพอสมควร
แต่ก็สามารถกะปริมาณคร่าว ๆ ได้ไม่ต่ำกว่า 10,000ราวกับมันใช้ที่นี่เป็ห้องอนุบาลตัวอ่อน
ตอนนี้ไนเรลเริ่มแน่ใจแล้วว่ามันคือมดกินเหล็กกลายพันธุ์ที่เรียกแบบนั้น เพราะว่าพวกมันชอบกินเหล็กบริสุทธิ์เป็อาหาร
มันถือเป็ฝันร้ายสำหรับมนุษย์อย่างพวกเขาพอสมควรเพราะเมืองส่วนใหญ่ก็สร้างมาจากเหล็กมันคือตัวหายนะโดยเฉพาะ่ที่มีการฟื้นฟูการขนส่งทางรถไฟขึ้นมาใหม่ รางเหล็กพวกนั้นก็ถูกกินโดยมันไปจนเสียหายมากมาย
ไนเรลไปดูที่โกดังสุดท้ายมันมีไข่พวกมดกินเหล็กกลายพันธุ์ขนาดเท่ากำปั้นวางไว้อยู่หลายพันฟองโดยมีมดตัวที่เต็มวัยคอยทำความสะอาดไข่ที่เอาขึ้นมาจากหลุม“ดูเหมือนว่ามันจะมีนางพญาค่อยไข่อยู่ในหลุม นี่คงเป็รังใหม่”
ทันใดนั้นเขาก็มีความคิดแปลก ๆ ออกมา‘ถ้าฉันกินไข่ของมันจะได้รับพลังของมดเหล็กมาหรือไม่ ต้องลองดูไม่ลองก็ไม่รู้’ไนเรลรู้สึกตื่นเต้นทันทีพร้อมทั้งเลียริมฝีปากของตนเอง
“น้องสาวพี่ อยากกินไข่มดไหม?” ไนเรลถาม
เขามองไปที่ไข่และกำลังวางแผนในหัว
ทุกคนมองไปที่ไนเรลแบบแปลก รวมถึงนิเรียด้วยเธอคิดในใจ‘หรือว่าพี่ชายของฉันจะเป็จะกละไปแล้ว’ เธอคิดไปถึงตอนที่ก่อนจะเกิดเื่พี่ชายของเธอพาไปกินหมูกระทะและชาบูทุกวันจนเธอเริ่มกังวลว่าน้ำหนักตัวจะเพิ่มขึ้นมามาก
“กิน!” ถึงแบบนั้นทุกคนก็ตอบตกลงพร้อมกัน เพราะอาหารที่ไนเรลอยากกินมันจะต้องอร่อยอย่างแน่นอน
พวกเขาคิดถึงหนูและปลาตะเพียนกลายพันธุ์ย่างเมื่อวานนี้ ก็ถึงกลับกลืนน้ำลายดัง“เอื้อก” ทันที
หลังจากวางแผนอยู่สักพัก เขาให้นิเรียและพวกไปแอบที่ป้อมยามส่วนเขาก็ไปล่อซอมบี้ โดยใช้ซากของยามที่ถูกมดฆ่าตาย
ด้วยความที่มันเพิ่งเป็ซอมบี้ขั้นที่ 1 จึงเคลื่อนไหวช้าพอสมควรไนเรลก็แค่วางซากศพเป็ของล่อไปหามดกินเหล็กในโกดังที่มีไข่อยู่
ตอนแรกเขาคิดว่าแค่ 10 กว่าตัวก็คงพอแต่ดูเหมือนศพของยามจะได้ผลที่เดินมันมาถึง 30กว่าตัวทันทีที่มันเดินไปถึงโกดังพร้อมกับชิ้นเนื้อในปาก
มดกินเหล็กกลายพันธุ์ก็เหมือนจะรู้ตัวรีบกรูกันออกมาจากโพรงในโกดังอย่างต่อเนื่อง
ไนเรลรีบะโหลบไปในป้อมยามทันที
“รอพวกมันชุลมุนกันก่อนแล้วก็เข้าไปขนไข่มดเท่าที่จะทำได้”เขากระซิบบอก ทุกคนก็พยักหน้า
หลังจากนั้นมด 10 กว่าตัวก็เขามาล้อมซอมบี้ไว้พวกมันพยายามข่มขู่ซอมบี้ด้วยการกระทบเขี้ยวไปมาที่มันทำแบบนี้ก็เพื่อให้พวกซอมบี้ถอยออกไปจากอาณาเขตของมัน
โฮคคค!!!! แต่ด้วยสติปัญญาของซอมบี้ระดับต่ำมันเอาแต่ร้องคำรามและเดินเข้าไปเพื่อที่จะฉีกกระชากกินมดกินเหล็กกลายพันธุ์ทั้ง10 ตัวนั้น
พวกมันไม่สนว่าจะเป็เนื้ออะไรขอแค่ยังสดใหม่ก็พอแต่ถ้าเป็เนื้อของมนุษย์ได้ก็ดี
เมื่อมดกินเหล็กกลายพันธุ์เห็นว่าพวกซอมบี้ไม่ยอมถอยไป มันจึงเลือกพวกที่อยู่ภายในโกดังและในหลุมที่ดูแลนางพญาออกมาช่วย
ทั้งมดกินเหล็กกลายพันธุ์และซอมบี้สู้กันอย่างชุลมุนถึงแม้ว่าซอมบี้จะมีเยอะกว่าแต่มันก็ไม่มากพอและที่สำคัญพละกำลังของมดก็มากกว่าซอมบี้อยู่มากพอสมควร
มดกินเหล็กกลายพันธุ์กัตะกร้าไปที่ตัวของซอมบี้อย่างแรงจนร่างของมันขาดถึงแบบนั้นพวกมันก็ยังต้องใช้เวลาในการจัดการกับซอมบี้อยู่อีกสักพัก
“ลงมือ” เขารีบแอบพวกมันและเข้าไปที่โกดังทุกคนตามหลังเข้ามาก็ต้องใ ไข่ มันเต็มไปด้วยไข่มดกินเหล็กกลายพันธุ์
“อย่ายืนงงอยู่รีบขนเร็ว” ไนเรลรีบกล่าวออกมาเมื่อเห็นทุกคนยืนงงอยู่
พวกเขาไม่ได้เอาถุงหรือตะกร้าใส่ของมาดังนั้นจึงใช้เสื้อชั้นนอกมาทำเป็ถุงห่อไข่มดกันอย่างรวดเร็ว
ถึงแบบนั้นไข่มดก็มีมากเกินไปพวกเขาไม่ได้โลภมากแค่ขนเท่าที่ไหวแล้วก็รีบวิ่งออกไปทันที
ทั้ง4 คนเรากับหัวขโมย ทันใดนั้น ดาลิธที่หอบไข่มาอย่างไม่ระวังก็ทำไข่มดหล่นไปหนึ่งฟอง
มดกินเหล็กที่สู้อยู่นั้นก็เหมือนััได้ถึงไข่ตกลงมามันกระดิกหนวดไปมากรามขบกันอย่างแรง
ดาลิธมองไปที่ดวงตาของมดถึงแม้มดพวกนี้จะไม่ใช้การมองเห็นเป็หลักแต่ดวงตาของมันก็ยังน่ากลัวเป็อย่างมากเธอรู้สึกขนลุกขึ้นมารีบวิ่งตามคนอื่น ๆ ไปทันที
ไนเรลหันไปมองขณะที่ข้ามกำแพงที่พังออกมา ก็ต้องใดาลิธประมาทจนไปล่อมดบางส่วนไล่ตามเธอมา
“วิ่ง!” เขาหันไปบอกทุกคนทันที
ทุกคนใส่เกียสุนัขวิ่งทันที นิเรียวิ่งนำหน้าไปทันที ตามมาด้วยไนเรลดามินและคนสุดท้ายคือ ดาลิธ
“รอ ๆ ด้วย!” ดาลิธะโออกมา
มดที่เห็นรีบส่งสัญญาณบอกตัวอื่น ๆ ทันที
ฝูงมดวิ่งตามดาลิธมาแต่นั่นก็เปิดโอกาสให้ซอมบี้มันเดินเข้าไปและกัดกินตัวอ่อนของมดอย่างเมามัน
ทำให้ฝูงมดที่ตามพวกเขาต้องรีบกลับมาจัดการกับซอมบี้อย่างจำใจ
…………………………………
หลังจากวิ่งมาจนรู้สึกว่าพ้นแล้วพวกเขาก็หยุดวิ่งและหอบหายใจอย่างเหนื่อยโดยเฉพาะดามินปกติเขาเอาแต่อ่านหนังสือไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย จึงรู้สึกเหนื่อยเป็อย่างมาก
“ขอโทษ” ดาลิธกล้มหัวขอโทษ
ไนเรลได้แต่ส่ายหัวเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ถ้าเมื่อกี้ไม่เป็เพราะซอมบี้ที่ล่อมามันมีเยอะจนเข้าไปกัดกินตัวอ่อนของมดกลายพันธุ์ละก็ดาลิธก็คงตายไปแล้ว
“ช่างเถอะไปหาที่ย่างพวกมันกินกัน” ตอนนี้เขารู้สึกหิวแล้ว
พวกเขาหาบ้านที่อยู่แถวนั้นเมื่อส่องดูในบ้านผ่านหน้าต่างก็เจอกลับซอมบี้หญิงชรานั่งรถเข็นตัวหนึ่ง
เขาจึงหันไปสั่งดาลิธ “เข้าไปฆ่ามัน”
ดาลิธรู้ว่านี่คือการไถ่โทษของเธอเธอเอามีดทำครัวออกมาแต่ดามินก็ยื่นมีดพกทังสแตนที่ตัวเองถืออยู่ให้กับเธอ
“ขอบคุณ” เธอรับมีดมาจากมือของดามินและเดินเข้าไปหาซอมบี้หญิงชรา
ซอมบี้หญิงชราไม่เห็นว่า มีเนื้อสดๆเข้ามาใกล้เธอก็พยายามที่จะใช้มือเอื้อมไปจับ ฟันของซอมบี้กดขึ้นลงกระทบไปมาเสียงดังกึกๆ
ดามิธท่าทางลังเลพยายามแทงไปที่ซอมบี้
“อ้อมไปข้างหลัง” ไนเรลบอก
ดาลิธหันไปมองที่ไนเรล เธอทำตามที่เขาบอกเดินอ้อมไปที่ด้านหลัง
“”
ซอมบี้พยายามหันไปกัดเธอ
“แทงเข้าไปที่หูของมัน”
ดาลิธทำตามที่ไนเรลบอก มีดปักเข้าไปที่หูแทงเข้าไปอย่างง่ายดายอย่างไม่น่าเชื่อซอมบี้หยุดดิ้นไปมามันตายลงทันที
“ขอบคุณ” ดาลิธหันมาขอบคุณไนเรลความกล้าของเธอดูจะกลับมาเล็กน้อยแล้ว
หลังจากนั้นพวกเขาก็เอาศพของซอมบี้ออกมาทิ้งข้างนอกพวกเขาไม่มีเวลามาขุดหลุมฝัง จึงเอาผ้าคลุมไว้
ในครัวยังพอมีน้ำไหลอยู่ เขาจึงหาขวดบางส่วนเพื่อเติมน้ำไว้กิน
นิเรียอาสาที่จะจัดการไข่ 200 กว่าฟองพวกนี้และดาลิธก็เข้าไปช่วย
เขาจึงออกมาและเดินสำรวจดูภายในบ้านกับดามิน
“พี่ไนเรล พวกเราจะกลับเลยไหมหลังจากกินเสร็จ”ดามินถามขึ้นขณะที่ทั้งสองคนเดินขึ้นมาบนบันชั้นสอง
“ยังก่อน ฉันว่าจะไปดูพวกทหารที่ถนนใหญ่ก่อน” ไนเรลตอนนี้เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าสถานการณ์เป็อย่างไร
ในชีวิตที่แล้วของเขา เขาและน้องสาวหนีออกมาจากเมืองหลังจากที่มันผ่านไป1อาทิตย์แล้วแล้วก็มาเจอบ้านพักที่ตอนนี้พวกเขาอยู่ว่ามีคนอยู่ไปแล้วพวกเขาจึงเดินทางไปที่ค่ายผู้ลี้ภัยและก็บังเอิญไปเจอกับพวกทหารคุ้มกันที่ตามหาตัวพวกเขาอยู่เพราะครอบครัวของเขา ตระกูลอาโรเดียเป็ตระกูลชนชั้นสูงถึงแม้จะตกอับลงมามากแต่ก็พอมีเส้นสายอยู่บ้าง
อีกอย่างรัฐบาลก็ดูจะให้ความสำคัญกับตระกูลชั้นสูงเป็พิเศษนั้นก็เป็เพราะเงินทุนในการสร้างค่ายลี้ภัยทรัพยากร และที่สำคัญสุดคือสายเืเพราะชนชั้นสูงนั้นจะมีอัตราการวิวัฒนาการอยู่ที่80 เปอร์เซ็นต์
รัฐบาล้ามนุษย์ชั้นสูงจำนวนมากเพื่อต่อสู้กับสัตว์กลายพันธุ์และซอมบี้
ไนเรลไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้น 1อาทิตย์เกิดอะไรขึ้นที่นี่บ้างนอกจากทหารที่ฝ่าเข้าไปในเมืองจากจุดนี้
มันยังมีสถานีรถไฟอีกที่อยู่ในเขตนี้
เขาและดามินสำรวจชั้นสองค้นจนทั่วก็ไม่พบอะไรเป็พิเศษนอกจากเงินสดและสร้อยคอทองคำที่เก็บไว้ในลิ้นชัก
ไนเรลเก็บแค่ทองคำมาเท่านั้นที่ยังพอมีค่าอยู่แต่เงินนั้นเขามองมันอย่างไม่ไยดี
“พี่ไนเรลไม่เอาเงินไปหรือ?” ดามินถามพร้อมกับหยิบเงินขึ้นมา
“ไม่ มันไร้ค่าไปแล้ว” เขาเดินลงไปข้างล่างทันทีที่ตอบ
ดามินลังเลอยู่สักครู่จากนั้นเขาก็เก็บมันใส่กระเป๋าตัวเองและเดินตามไนเรลไป
ทั้ง4 คนนั่งลงบนโต๊ะที่มีไข่มดกลายพันธุ์ต้มไว้จำนวนมากเปลือกของมันหนาราวกับเหล็กแต่พอเอาไปต้มแล้วเคราะห์ด้วยด้ามช้อน มันก็ราวแตกออกราวกับกระจก
เผยให้เห็นเนื้อไข่สีดำอยู่ด้านในกินหอมที่ยั่วยวนถึงขนาดทำให้น้ำลายหกได้เลยทีเดียว ไม่ต้องปรุงอะไรมันก็อร่อยอยู่แล้ว
หลังจากนั้นเขาก็กินไข่มดกินเหล็กกลายพันเข้าไปรอยสักที่คริสตัลที่หน้าอกของเขาก็งอกใบไม้ออกมา
เขากินมันต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้สึกตัวความเร็วของเขานั้นน่ากลัวจนกระทั่ง100 ฟองเขาก็รู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มเข้ามา
“สำเร็จ” ไนเรลว่างไข่ที่อยู่ในมือลงทันทีที่ใบไม้งอกออกมาเต็มใบ
2K
