ตอนที่ 3 สาวอารมณ์ร้าย
นัตตี้ในวันนี้ดูโตขึ้นและจัดจ้านกว่าเมื่อ 8 ปีก่อน เธอมีเรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลประกายทอง ผมของเธอดัดลอนใหญ่ทิ้งลงมาคลอเคลียกับแผ่นหลังและไหล่ ใบหน้าเรียวเล็กนั้นถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีต ดวงตาคู่สวยถูกเน้นด้วยสโมกกี้อายคมกริบที่ดูโฉบเฉี่ยวและแฝงความหยิ่งยโส ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบด้วยลิปกลอสสีพีชฉ่ำวาวน่าัั ผิวพรรณเธอก็ขาวเนียน
เธออยู่ในชุดเดรสสั้นกุดสีดำสนิท เนื้อผ้ากำมะหยี่รัดรึงเรือนร่างเล็กกะทัดรัด (สูงราว 152 ซม.) ของเธอจนแทบจะดูเหมือนหายใจไม่สะดวด ชุดนั้นเว้าลึก่หน้าอกเผยให้เห็นผิวขาวจัดที่ตัดกับสีชุดอย่างโดดเด่น ที่คอสวมสร้อยเพชรเส้นโตที่ส่องประกายแข่งกับแสงไฟ มือเรียวเล็กข้างหนึ่งถือ กระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูราคาแพง เธอยืนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความมั่นใจ
ตั้มจ้องมองใบหน้านั้น...ใบหน้าของคนที่เคยใส่ร้ายเขา เขามองเธอจนลืมทำหน้าที่ไปชั่วขณะ
นัตตี้ที่เห็นการ์ดยืนจ้องหน้าไม่ยอมหลีกทางให้ ก็เริ่มแสดงอาการหงุดหงิด เธอขมวดคิ้วที่เรียวสวยแล้วแว้ดเสียงแหลมออกมา
“นี่! เป็อะไร? เร็ว ๆ สิ มัวทำอะไรอยู่ ฉันรีบนะ”
เธอสะบัดหน้าอย่างไม่พอใจ
เสียงแหลมนั้นกระชากสติของตั้มกลับมาทันที
“ขอโทษครับ...เชิญครับคุณผู้หญิง”
ตั้มตอบเสียงเรียบ ๆ ก้มหัวให้เล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาอาฆาต เขาเปิดทางให้เธอเดินผ่านไป
กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของนัตตี้ลอยแตะจมูกเขาขณะเธอเดินเชิดหน้าผ่านไป ตั้มสูดหายใจลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วคิดในใจ
“ขอบคุณ์...ที่เหวี่ยงเธอมาให้ถึงที่”
เขาแสยะยิ้มมุมปาก
ไม่นานหลังจากนั้น ตั้มก็ขอสลับเวรกับเพื่อนการ์ดเพื่อเข้าไปดูแลความเรียบร้อยภายในร้าน
ทันทีที่ก้าวผ่านประตูเข้ามาในโซนดนตรีที่ดังกระหึ่มและแสงไฟวูบวาบ สายตาของนักล่าก็เริ่มทำงาน ตั้มไม่สนใจอย่างอื่น สายตาอันคมกริบของเขากวาดมองไปทั่วโซน VIP ชั้นบน มองหาคน ๆ เดียวที่เขา้า
เดรสสีดำ...ร่างเล็ก...และความเย่อหยิ่งจองหอง และนั่นไง...เขาเจอเธอนั่งไขว่ห้างจิบแชมเปญอยู่อย่างสบายใจที่โต๊ะ VIP ริมระเบียง
ตั้มแอบมองเธออยู่สักพักหนึ่ง นัตตี้กำลังสนุกสุดเหวี่ยง เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่มและเริ่มเต้นโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงอย่างเมามัน แสงไฟสาดส่องกระทบชุดเดรสกำมะหยี่สีดำและสร้อยเพชรบนคอจนเป็ประกายวูบวาบ
แต่สิ่งที่ทำให้เขากังวลคือ ชายร่างั์ในชุดสีดำสองคน ที่ยืนอยู่ไม่ห่าง พวกมันคือบอดี้การ์ดส่วนตัวที่ถูกจ้างมาดูแลความปลอดภัยให้ลูกสาวสุดที่รักของมหาเศรษฐีโดยเฉพาะ
“ทำไรอะพี่ แอบมองยัยนัตตี้อยู่อ๋อ?”
เสียงของจูนดังขึ้นข้างตัว ตั้มสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็ปกติ
“ป..เปล่า ๆ พี่แค่ดูแลความเรียบร้อยเฉย ๆ”
ตั้มรีบแก้ตัว
จูนหัวเราะคิกคัก
“หนูไม่เชื่อหรอก แต่พี่จะมองก็ไม่แปลกหรอก สวยซะขนาดนั้น ขาวก็ขาว ตัวก็เล็ก...แต่พี่ต้องระวังหน่อยนะ นางนี่ขี้วีนสุด ๆ”
จูนลดเสียงลงเพื่อกระซิบ
“ยิ่งตอนเมานะยิ่งหนัก นางเคยทะเลาะกับโต๊ะข้าง ๆ เลยสั่งให้ลูกน้องไปกระทืบ จนคนนั้นต้องเข้าโรงบาล เกือบตายเลยนะ”
ตั้มขมวดคิ้ว
“จริงเหรอ? ดูเป็คนเลวร้ายมากเลยนะ”
“ใช่พี่ แต่พ่อนางรวยไง กฎหมายเลยทำอะไรไม่ได้...เงินทำได้ทุกอย่างแหละ”
จูนถอนหายใจด้วยความเอือมระอา
“งั้นหนูไปทำงานก่อนนะพี่ตั้ม”
คำพูดของจูนเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟในใจตั้ม “กฎหมายทำอะไรไม่ได้” คำคำนี้ก้องอยู่ในหัวเขา มันย้ำเตือนถึงความอยุติธรรมที่เขาเคยได้รับ ตั้มกำหมัดแน่น จ้องมองนัตตี้ด้วยสายตาที่อย่างกับเป็เพชฌฆาตที่รอคอยวันที่จะลงโทษเธอ
173
