ณ บ้านพริ้มเพรา สวัสดีครับคุณป้าผมชื่อธาร สวัสดีจ๊ะน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆไว้มาเล่นที่บ้านป้าบ่อยๆนะ ได้ครับ แม่ครับทำไมเราต้องย้ายบ้านอีกแล้ว ผมไม่อยากไปผมอยากอยู่กับพริ้ม (ยิ้ม)ลูกได้อยู่กับหนูพริ้มแน่ๆหล่ะ แต่ตอนนี้ตั้งใจเรียนก่อนนะสักวันลูกจะรู้เอง (ปัจจุบัน) พี่ขอโทษนะพริ้ม อือชั่งมันเถอะ คืนนี้นอนกับพี่ได้ไหม อือเอาสิ >เช้าวันต่อมา< ณ บ้านภูมิพัฒต์ ก๊อกๆๆ แม่มาได้ไง แม่ต้องถามแกมากกว่ามาอยู่ห้องตาธารได้ไง เอ่อคือหนู ชั่งมันเถอะล้างหน้าล้างตาแล้วตามแม่มาที่ห้องโถงนะ อ้ะมากันแล้ว เราจะบอกพริ้มกันได้ยังครับ พริ้มพี่ขอโทษนะคือเื่ทั้งหมดมันเป็แผนของพี่เองทั้งเื่บัตรเครติดแล้วก็เื่ที่พริ้มมาอยู่บ้านหลังนี้ นี่มันเื่อะไรกันคะ จะเสียงดังทำไมยัยพริ้ม นี่พี่ธารโกหกพริ้มหรอ อย่าโกรธพี่เขาเลย แม่ขอให้พี่ช่วยเองแหละก้เราเอาแต่ฟุ่มเฟือยผลาดเงินแม่ไปวันๆ ตาธารเลยคิดแผนนี้ขึ้นมาพ่อกับแม่ขอโทษนะลูก คุณป้ากับคุณอาก็รู้เื่นี้เหรอคะ อาไม่เกี่ยวนะ แผนของพี่เขาอาไม่รู้เื่ เอาเถอะค่ะหนูขอโทษนะคะแม่ที่หนูไม่รู้จักโตสักทีขอโทษนะคะพ่อ เดี๋ยวก่อนแล้วเื่ที่แกไปอยู่ห้องตาธารหล่ะ มันยังไงยัยเด็กคนนี้ ก็ตามนั้นแหละค่ะแม่(หน้าแดง) เอ่อคุณป้าครับงั้นผมถือโอกาสขอน้องเลยนะครับ ใครป้าแกเรียกแม่สิ(หัวเราะ) ณ วันแต่งงาน พี่รักพริ้มนะ พริ้มก็เหมือนกัน >จบบริบูรณ์<