ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

        เหตุผลที่กู่ซื่อกล่าวเช่นนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้คนในหมู่บ้านคิดว่าเจินเจินเป็นคนอารมณ์ร้อนไร้เหตุผลนางอยากให้คนในหมู่บ้านทราบว่าเจินเจินจะเล่นงานเฉพาะคนที่สมควรถูกกระทำเท่านั้น

        ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้าเห็นด้วย “หยวนเหล่าเอ้อร์ข้าคงต้องไหว้วานให้พวกเจ้าช่วยดูแลหลี่ซื่อไปก่อน แต่จงวางใจเถิดหากนางเป็นอะไรขึ้นมาข้าจะช่วยเป็นพยานให้เอง จะไม่ยอมให้ชาวบ้านว่าร้ายเจ้าเป็นอันขาด

        “หากนางฟื้นแล้วรบกวนพวกเจ้าช่วยสอบถามด้วยว่า นางวางแผนในอนาคตไว้อย่างไรจะกลับบ้านเดิมหรือจะทำทะเบียนครัวเรือนสตรี แล้วอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ต่อแต่ข้าอยากจะขอเตือนให้นางกลับบ้านเดิมไปดีกว่า เพราะหากอยู่ที่นี่ต่อ นางเป็นสตรีไม่มีบ้านไม่มีที่นา เช่นนั้นจะใช้ชีวิตอย่างไร”

        เจินเจินซึ่งนั่งอยู่บนตักกู้อวี้ โดยมีชายหนุ่มกำลังเช็ดผมให้พลันเอ่ยขึ้น“ข้าจะให้เงินเดือนท่านอาสะใภ้สี่ จะให้นางมาทำงานกับข้า”

        นางจับใจความบทสนทนาเมื่อสักครู่ของผู้ใหญ่ได้ว่าบ้านใหญ่สกุลหยวนรังแกท่านอาสะใภ้สี่ จึงเป็นเหตุให้หลี่ซื่อตัดสินใจกระโดดแม่น้ำฆ่าตัวตายเช่นนั้นแสดงว่าบ้านใหญ่สกุลหยวนไม่ต้องการท่านสะใภ้สี่อีกต่อไปแล้ว นั่นก็แปลว่านางต้องเปลี่ยนคำเรียกขานแล้วสินะเด็กหญิงหันไปเอ่ยถามกู้อวี้ “พี่ชายท่านรู้หรือไม่ว่าท่านอาสะใภ้สี่มีแซ่ว่ากระไร”

        “นับตั้งแต่วันนี้เจ้าต้องเรียกนางว่าท่านอาสะใภ้หลี่” กู้อวี้ตอบคำ

        “ข้าจะให้ท่านอาสะใภ้หลี่มาทำงานให้ข้า” เจินเจินเปลี่ยนคำเรียกขานหลี่ซื่อในทันที

        “เด็กอย่างเจ้าจะมีงานอะไรถึงต้องจ้างคนมาทำงานให้” ผู้ใหญ่บ้านเย้า

        เจินเจินชูมือขึ้นมาแล้วนับนิ้วแจกแจงทีละอย่าง “มีเยอะมากช่วยข้าดูแลพี่ชาย ช่วยข้าซักเสื้อผ้าให้พี่ชายช่วยข้าเย็บรองเท้าและเสื้อผ้าให้พี่ชาย ช่วยรินน้ำชาให้พี่ชาย…”

        พี่ชายต้องได้รับการดูแลอย่างดี เช่นนี้แล้วจะไม่มีคนคอยรับใช้ได้อย่างไรคุณชายบ้านอื่นมีคนคอยปรนนิบัติ พี่ชายของนางก็ต้องมีเช่นกัน

        เจินเจินกล่าวจบทุกคนในห้องชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะออกมา

        “ในสายตาของเจ้ามีแต่พี่ชายจริงๆ เช่นนั้นก็รีบโตจะได้รีบแต่งให้พี่ชายสะใภ้ที่ดีเช่นนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านเย้าแหย่

        ทว่าเจินเจินกลับคิดว่าประโยคนี้ของผู้ใหญ่บ้านมีเหตุผลมาก จึงกล่าวตอบ“ไม่มีที่ไหนอีกแล้ว หมดแล้วก็หมดเลย”

        “เจ้าไปเอาคำพูดนี้มาจากที่ใด” ผู้ใหญ่บ้านกลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมา

        เจินเจินจึงเลียนแบบที่มาของคำนี้ “มาๆ มาลองดู ลองชิมขนมแป้งทอดอร่อยๆมีแค่ร้านนี้ร้านเดียว ไม่มีที่ไหนอีกแล้ว หากหมดแล้วก็หมดเลย” ทั้งยังแกล้งดัดเสียงเหมือนแม่ค้าที่ขายของตามข้างทางเช่นนี้แล้วจะไม่น่าขบขันได้อย่างไร

        บรรยากาศที่เคยตึงเครียดอยู่ก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสนุกสนานขึ้นในทันใดทุกคนต่างเอามือกุมท้องหัวเราะร่วนเจินเจินที่นั่งอยู่บนตักกู้อวี้ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

        “พี่ชาย ท่านรอข้านะ ต่อไปข้าจะแต่งให้ท่าน”เจินเจินกระซิบที่ข้างหูกู้อวี้

        กู้อวี้จับตัวเจินเจินให้นั่งตัวตรงก่อนจะช่วยเช็ดผมต่อ คนพูดยังเด็กนักเขาจึงไม่ได้เก็บคำเหล่านั้นมาใส่ใจนางยังเป็นเด็กไม่รู้ความ ไม่รู้ว่าประโยคเหล่านี้ของผู้ใหญ่แค่เพียงล้อเล่นกันเท่านั้นรอจนนางเติบใหญ่ ไม่แน่ว่าจะยังคงชื่นชอบคนนิสัยหัวโบราณครำครึและน่าเบื่อเช่นเขาอยู่อีกหรือไม่

        “เอาละ ข้าขอตัวกลับก่อน ไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านลุกขึ้นยืนก่อนกลับไม่วายหันไปกล่าวเตือนกู้ซิ่วไฉ“อย่างไรเสียช่วงนี้พวกท่านคงต้องระวังตัวเอาไว้หน่อยไม่แน่ว่าบ้านใหญ่สกุลหยวนอาจจะมาหาเรื่องพวกท่านก็เป็นได้”

        กู้ซิ่วไฉลุกขึ้นยืนส่ง “ข้าเองก็จะกลับแล้วเช่นกัน” จากนั้นกวักมือเรียกบุตรชายคนที่สองสามและสี่ให้ตามไปด้วย

        “ท่านกลับไปก่อน ส่วนข้าจะดูช่วยฉินเจียมู่สักครู่แล้วถึงค่อยกลับไป หากถึงบ้านแล้วท่านช่วยจุดไฟแล้วก็ต้มน้ำระหว่างที่ต้มต้องคอยระวังอย่าให้น้ำในหม้อแห้ง หากไม่มีน้ำแล้วก็ให้เติมลงไป”กู่ซื่อกล่าวคำ

        กู้ซิ่วไฉพยักหน้ารับ

        “กู้ซิ่วไฉ ท่านช่างเป็นคนดีเหลือเกินขนาดคนหยาบคายอย่างข้ายังไม่เข้าห้องครัว แต่ท่านเป็นถึงซิ่วไฉกลับยินดีเข้าห้องครัวไม่ใช่มีคำกล่าวว่าบุรุษควรอยู่ห่างจากห้องครัวหรอกหรือ” ผู้ใหญ่บ้านกล่าวกระเซ้ากู้ซิ่วไฉ

        กู้ซิ่วไฉยิ้ม “ข้าไม่ได้ยึดถือประโยคนี้เป็นจริงเป็นจัง เพราะหากยึดเป็นจริงเป็นจังเกิดวันหนึ่งไม่มีคนเข้าครัวทำอาหารให้ อีกทั้งที่ตัวยังไม่มีเงิน เช่นนี้จะไม่อดตายหรอกหรืออีกประการสามีภรรยาถือว่าเป็นคนเดียวกันย่อมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน หากในบ้านเกิดเรื่องใดก็ต้องปรึกษากันและช่วยกันแบ่งเบางานในบ้าน”

        ผู้ใหญ่บ้านมองกู้ซิ่วไฉอย่างเลื่อมใส “ท่านพูดถูก ข้าได้รับความรู้แล้ว”

        กู่ซื่อกับจ้าวซื่อช่วยกันอาบน้ำให้หลี่ซื่อก่อนที่จ้าวซื่อจะนำเสื้อบุฝ้ายตัวเก่าของตัวเองมาให้อีกฝ่ายสวมใส่ไม่ใช่ว่านางใจดี เพียงแต่เสื้อบุฝ้ายตัวนี้เก่าแล้ว อีกทั้งยังมีบางตัวที่หยวนเหล่าเอ้อร์ถึงกับนำไปสวมให้เสี่ยวเฮยด้วยซ้ำบัดนี้ฐานะทางบ้านดีขึ้นมาก สามีต้องซื้อเสื้อผ้าบุฝ้ายตัวใหม่มาชดใช้ให้อย่างแน่นอน

        หลังจากอาบน้ำหลี่ซื่อมีไข้ขึ้น กู่ซื่อจึงช่วยป้อนยาให้ โดยก่อนกลับได้เอ่ยกับจ้าวซื่อว่า“พอถึงตอนเที่ยงพวกท่านอย่าลืมไปทานข้าวด้วยกันที่บ้านข้า”

        จ้าวซื่อพยักหน้ารับคำ

        ครั้นกู่ซื่อกลับไปแล้ว ห้องโถงเวลานี้เหลือแค่เจินเจินกับกู้อวี้สองคนเท่านั้นกู้อวี้กำลังอธิบายให้เด็กหญิงฟังว่าชีวิตนั้นมีค่ามากเพียงใดด้วยสีหน้าเข้มงวด เขาอยากให้นางเข้าใจว่าทุกชีวิตบนโลกนี้มิอาจใช้ชีวิตแลกมาได้เสมอไป

        เจินเจินพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับรับปาก แต่กู้อวี้กลับรู้สึกว่าคำรับปากของเด็กหญิงตรงหน้านั้นไม่น่าเชื่อถือเท่าใดนักทว่าเขาก็ไม่อาจทำอันใดได้จึงต้องกำชับเสียงเข้มอีกครา“ต่อไปห้ามเจ้ากระโดดลงไปช่วยคนในแม่น้ำอีก”

        ไม่เพียงแค่นี้ยังกล่าวตบท้ายด้วยว่า “ลงไปว่ายเล่นก็ไม่ได้”

        เจินเจินกะพริบตาปริบๆ“หากท่านพ่อท่านแม่หรือท่านพ่อท่านแม่กู้ไม่ระวังตกลงไปในแม่น้ำเล่า ข้าก็ลงไปช่วยไม่ได้หรือพี่ชายไม่ใช่สอนให้ข้าต้องกตัญญูต่อบิดามารดาหรือ แล้วถ้าเอ้อร์หลาง ซานหลางซื่อหลางตกลงไปในแม่น้ำเล่า พี่ชายไม่ใช่สอนให้ข้ารักสหายพี่น้องและพวกพ้องหรือ”

        กู้อวี้ “…”

        ไฉนสั่งสอนเด็กสักคนถึงยากเย็นเช่นนี้นะ ทว่ายามนี้ได้เวลากินข้าวพอดีจ้าวซื่อจึงมาตามทั้งคู่ให้ไปบ้านสกุลกู้พร้อมกัน

        กู่ซื่อเตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะ ก่อนกินได้สั่งให้บุตรชายคนรองไปจุดประทัดเจินเจินเห็นว่าน่าสนุกดีจึงอยากไปด้วยนางหันไปมองกู้อวี้ตาเป็นประกายอย่างขออนุญาต กู้อวี้เห็นแล้วหักใจปฏิเสธไม่ลงจึงพาเจินเจินไปจุดประทัดด้วย

        กู้อวี้อุ้มเจินเจินเอาไว้พร้อมกับจุดประทัด เสร็จแล้วรีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันทีเขากดหัวนางให้ซุกที่อกพลางกอดศีรษะน้อยนั้นไว้อย่างปกป้อง

        เสียงประทัดดังขึ้นพักหนึ่งจนประทัดหมดถึงได้หยุดไป เมื่อประทัดหมดแล้วเอ้อร์หลางวิ่งไปลงดาลประตูใหญ่ในวันส่งท้ายปีมีธรรมเนียมว่าระหว่างกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาจะให้ผู้อื่นมารบกวนไม่ได้หาไม่แล้วปีถัดไปจะเป็นปีที่ยุ่งวุ่นวาย

        อาหารบนโต๊ะครึ่งหนึ่งทำจากเนื้อกวาง กู่ซื่อมีฝีมือในการทำอาหารจึงไม่มีกลิ่นคาวของกวางเลยแม้แต่น้อยรสชาติก็ดีเยี่ยม ทุกคนลงมือขยับตะเกียบ กู้ซิ่วไฉกับหยวนเหล่าเอ้อร์ดื่มสุรากันแต่ส่วนใหญ่กู้ซิ่วไฉจะดื่มน้อย เป็นหยวนเหล่าเอ้อร์ที่ดื่มเยอะ เขากรอกสุราลงคอประหนึ่งดื่มน้ำเปล่าก็ไม่ปานเพียงไม่นานสองแก้มก็แดงก่ำเริ่มพูดโม้ออกมา

        “ข้ายังมีเนื้อกวางเหลืออยู่อีกครึ่งตัว ได้แล่เนื้อและหมักไว้เรียบร้อยแล้วอีกเดี๋ยวพวกท่านมาเอาไปต้มได้เลย ต้มไว้ครึ่งชั่วยามค่อยใส่ผักลงไปจากนั้นต้มต่ออีกหนึ่งเค่อก็กินได้แล้ว” กู่ซื่อกล่าว