ถังฉีมองไปที่ถังสุ่ยและถังเฟิงน้องชายของนาง พวกเขายืนพิงกำแพง ดวงตาแดงก่ำ พยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้ นางรู้สึกสงสารจับใจจึงเรียกพวกเขาเข้ามาหา
ถังสุ่ยและถังเฟิงอายุเก้าขวบ ทว่าพวกเขาผ่ายผอมกว่าเด็กทั่วไปเพราะขาดสารอาหารอย่างต่อเนื่อง พวกเขาทิ้งตัวลงในอ้อมกอดของถังฉี ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป
เมื่อถังซานกลับมาพร้อมกับถ้วยน้ำ เห็นครอบครัวกำลังร้องไห้อยู่ในห้องโถงใหญ่ จึงอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาเช่นกัน
ท่านแม่ของพวกเขาจากไปแล้ว
พวกเขาไม่มีแม่อีกต่อไปแล้ว!
หลังจากสงบสติอารมณ์ลงได้ นางจางก็พาถังฉีออกไปข้างนอก
“ฉีเอ๋อร์ ตอนนี้เ้าต้องแบกรับความรับผิดชอบของครอบครัว ตอนแรก ข้าเองก็เป็กังวล แต่เมื่อได้เห็นการกระทำและคำพูดของเ้าที่บ้านตระกูลถังวันนี้ข้าก็รู้สึกโล่งใจ แต่เ้าอายุเพียงสิบสามปี หากสถานการณ์เลวร้ายกว่านี้ ข้าก็จะพาเ้ากับน้อง ๆ กลับไปยังบ้านตระกูลหวัง”
นางจางหยิบถุงป่านที่มีเงินสองตำลึงออกมาแล้วมอบให้หลานสาว “นี่คือเงินสองตำลึง ข้าเก็บไว้ให้เ้า ด้วยเงินและอาหารจากท่านปู่ของเ้า น่าจะเพียงพอและทำให้พวกเ้าห้าคนพี่น้องผ่านฤดูหนาวไปได้ ข้าจะขอให้ลุงของเ้าส่งเงินและอาหารมาเพิ่มในฤดูใบไม้ผลิ”
เมื่อพูดจบ นางจางก็ปาดน้ำตา
ตระกูลหวังไม่ได้ร่ำรวยมั่งคั่ง ออกจะตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ
การที่นางจางมอบเงินสองตำลึงให้เด็ก ๆ ถือเป็การเสียสละที่ยิ่งใหญ่ ทำให้ถังฉีรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง เมื่อรู้ดีว่าท่านยายคงไม่ยอมรับคำปฏิเสธ นางจึงรับเงินนั้นไว้
“ท่านยาย ท่านดีต่อพวกเราเสมอมา ถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่จากไป ข้าก็คงไม่ได้รู้ถึงความอาฆาตพยาบาทที่ซ่อนอยู่ภายในใจของท่านปู่ท่านย่า ท่านไม่ต้องห่วง ตอนนี้ข้าเป็ผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบแล้ว ข้าจะดูแลน้อง ๆ อย่างดีเ้าค่ะ”
“เด็กดี ข้ารู้ว่าเ้าทำได้” นางจางเอ่ยขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน เต็มไปด้วยความรักและเห็นใจ
ถังฉีรู้สึกถึงความอบอุ่นจากความรักของท่านยายของนางอย่างแท้จริง
ในภายภาคหน้า นางตัดสินใจที่จะดีต่อนางจางให้มาก!
เป็เพราะนางจางต้องเดินทางกลับไปที่หมู่บ้านของตระกูลหวังซึ่งต้องใช้เวลาเดินทางราวสองชั่วยาม และต้องเดินทางขึ้นูเาเหนือหมู่บ้านตระกูลถัง นางจึงต้องรีบกลับ
ที่วันนี้นางจางเดินทางมาได้อย่างรวดเร็วเป็เพราะนางได้ยินข่าวลือและ้ามาเยี่ยมเยียนบุตรสาวและหลาน ๆ พอดี ทว่านางพบถังสุ่ยระหว่างทางและได้รู้เื่ราวทั้งหมด
นางตั้งใจจะกลับไปจัดงานศพ ดังนั้นนางจึงจากไปใน่บ่าย พร้อมกับสั่งให้ถังฉีลงกลอนประตูและคอยเฝ้าห้องโถงไว้ให้ดี นางสัญญาว่าจะกลับมาในเช้าวันรุ่งขึ้นพร้อมกับญาติ ๆ เพื่อไว้ทุกข์
หลังจากที่นางจางจากไปแล้ว ถังฉีและน้องชายอีกสามคนนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ คอยเฝ้าร่างไร้ิญญาของมารดาไว้
ทันใดนั้น ทารกน้อยถังเหอก็เริ่มร้องไห้ ถังฉีลุกขึ้นและเห็นเขาร้องไห้อยู่ในห่อผ้า แก้มของเขาแดงเรื่อ พลันนั้นนางรู้สึกหนักใจเพราะไม่เคยดูแลเด็กเล็กขนาดนี้มาก่อน
เมื่อนึกถึงวิดีโอที่เคยเห็นผ่านตาในชาติก่อน ถังฉีจึงคิดได้ว่าทารกน้อยมักจะร้องไห้เมื่อหิวหรือ้าเปลี่ยนผ้าอ้อม นางจึงลองดมกลิ่นถังเหอ และแน่ใจว่าเขาต้องเปลี่ยนผ้าอ้อม นางจึงหยิบผ้าสะอาดจากเตียง เรียกให้ถังซานไปเอาน้ำร้อน จากนั้นก็ทำความสะอาดและเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ทารกน้อยอย่างระมัดระวัง
เมื่อเปลี่ยนผ้าอ้อมเสร็จ เด็กน้อยก็มองถังฉีด้วยดวงตาสดใส ส่งเสียงอ้อแอ้และโบกมือไปมาราวกับจะบอกว่าตนหิวแล้ว
ถังฉีเองก็รู้สึกหิวเช่นกัน นางเอ่ยถามน้อง ๆ ว่าพวกเขาหิวหรือไม่ เด็กน้อยทั้งสามรีบพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
นางจึงตัดสินใจที่จะทำอาหารและพาถังซานเข้าไปช่วยนางในครัว
ห้องครัวขนาดเล็กที่มืดสลัวมีเพียงเตา โต๊ะ ถังเก็บน้ำ หม้อดินเผาอีกสองสามใบ และเครื่องครัวที่มีจำกัด นางสังเกตเห็นว่าถังเก็บน้ำเกือบจะว่างเปล่า และน้ำมันในโถก็เหลือน้อยเต็มที
หากไร้ซึ่งเสบียงอาหารในวันนี้ พวกเขาคงไม่สามารถทำให้ท้องอิ่มได้
ถังฉีทอดถอนใจ นางทำโจ๊กธัญพืชหนึ่งหม้อและใช้ไข่ไก่สองฟองสุดท้ายทำน้ำแกงง่าย ๆ นางตักโจ๊กผสมกับน้ำแกงใส่ไข่ให้ถังซาน และบอกเขาให้ไปเรียกคนอื่น ๆ มากินอาหารเย็น ในขณะที่นางป้อนทารกน้อย
ถังซานรู้สึกซาบซึ้งกับความทุ่มเทของพี่สาวทั้งที่ยังาเ็อยู่ เขาจึงเสนอตัวป้อนทารกเอง เพื่อที่พี่สาวจะได้กินข้าว ทว่าถังฉียืนกรานว่านางไม่หิว
นางใช้ช้อนป้อนอาหารให้ทารกน้อยอย่างระมัดระวัง
ถังเหอคงจะหิวมาก เขารีบกินอย่างตะกละตะกลาม
ถังฉีกังวลเกี่ยวกับโภชนาการของพวกเขา โดยเฉพาะทารกน้อย นางวางแผนที่จะหาวิธีปรับปรุงอาหารของพวกเขาหลังจากงานศพของมารดาผ่านไป
ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดเื่นี้ก็มีแสงสว่างวาบขึ้น และทิวทัศน์รอบตัวก็เปลี่ยนไป…
ถังฉีพบว่าตัวเองกลับมาที่ลานจอดรถที่ตนอยู่ก่อนจะหลับใหลไป โดยรายล้อมไปด้วยรถบรรทุกนับร้อยคัน แต่ละคันเต็มไปด้วยสิ่งของบรรเทาทุกข์มูลค่าหลายพันล้าน
ไม่อยากจะเชื่อเลย!
ถังฉีทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อนำสิ่งของเหล่านี้ไปยังพื้นที่ภัยพิบัติ เพียงเพื่อจะพบว่าตัวเองเดินทางย้อนเวลาไปยัง่เวลาและสถานที่ที่ต่างออกไป
เวลานี้ ถังฉีรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เสบียงเหล่านี้สามารถบรรเทาความทุกข์ยากของพวกเขาได้มากทีเดียว!
นางนับจำนวนรถบรรทุก พบว่ามีจำนวนครบทว่าไม่มีคนขับ ส่วนรถของนางจอดอยู่ที่ทางเข้า นางจึงตรวจดูข้างใน พบสิ่งของจำเป็ในชีวิตประจำวันและโทรศัพท์มือถือที่ไม่มีสัญญาณ หน้าจอแสดงเพียงรายการสิ่งของเท่านั้น
ถังฉีมองดูรายการสิ่งของด้วยความสับสน และพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้
********************************
3K
