ลึกลงไปใต้พิภพอันไร้แสงของเทือกเขาทางทิศใต้ป้อมปราการหินอัญมณีทมิฬตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางไอร้อนของลาวาและการเค้นพลังเวทมนตร์ที่บิดเบี้ยวกลิ่นอายของกำมะถันปนเหล็กกล้าอบอวลอยู่ในอากาศ โถงศิลาขนาดใหญ่ขรุขระและหนาวเย็นมีเพียงแสงสีม่วงคล้ำที่เปล่งออกมาจากแร่ธาตุอัญมณีดำที่ฝังตัวอยู่ตามผนังถ้ำ
มาสเตอร์ซีลอนยืนอยู่บนแท่นหินสูงเบื้องหน้าบ่ออัญมณีเหลวสีดำสนิทที่กำลังเดือดปุดร่างสูงสง่าในเสื้อคลุมขนสัตว์ยาวสีดำสนิทขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อยดวงตาสีโลหะเ็าของเขายามนี้จ้องมองลงไปในบ่อน้ำสีเขม่าสะท้อนภาพการล่มสลายของค่ายทหารกองหน้าของกัปตันคาร์ลอสที่หุบเขาพฤกษาศิลา
เสียงฝีเท้าเบาหวิวขยับเข้ามาใกล้จากความมืดเื้ัทหารองครักษ์ผู้หนึ่งคุกเข่าลงบนพื้นศิลาอันเปียกชื้นหมวกเหล็กเกราะอัญมณีดำปกปิดใบหน้ามิดชิด
"รายงานครับ มาสเตอร์..."น้ำเสียงขององครักษ์สั่นเครือด้วยความหวาดกลัว "กัปตันคาร์ลอสพ่ายแพ้แล้วกองทัพหน้าของเราถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น... ดาบศิลาเวท (ริน)ทรยศต่อพวกเราอย่างสมบูรณ์แบบ นางใช้พลังเข้าปกป้องม่านบาเรียของพวก Sylvanและสังหารผู้นำกองหน้าของเรา"
ความเงียบอันน่าอึดอัดปกคลุมห้องโถงชั่วอึดใจไม่มีเสียงะโด่าทอหรือสายฟ้าเวทมนตร์ฟาดลงมาดั่งเช่นยามที่ผู้นำชราพิโรธมีเพียงเสียงเดือดของของเหลวสีดำที่ทวีความรุนแรงขึ้น
"ข้าเห็นแล้ว"ซีลอนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำแข็ง"คาร์ลอสมันเป็แค่ไอ้โง่ที่ทะนงในเกราะหินหนาเตอะจนมองข้ามความเฉียวฉลาดของ'หมาป่า' ที่ข้าเป็คนเลี้ยงมันมากับมือ รินรู้จุดอ่อนของทหารเกราะดำดีกว่าใคร...มันไม่แปลกหรอกที่กองหน้าจะพังพินาศลงเช่นนั้น"
"แต่...มีเื่หนึ่งที่สายสืบรายงานมาครับ" ทหารยามก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม"ดาบศิลาเวท... ตอนนี้นางไม่ได้เพียงแค่แฝงตัวอยู่กับพวกคนเถื่อนในป่านางได้ประสานพลังเวทเชื่อมิญญา Life-linkถาวรกับบุตรีของผู้นำหมู่บ้านที่เป็แม่หมอพรีไนท์ พลังของพวกนางผสานกันจนทำลายคริสตัลบัญชาการรบของเราได้"
มุมปากของซีลอนยกยิ้มขึ้นบางๆทว่าแววตาสีโลหะกลับส่องประกายอำมหิตและเหยียดหยาม
"Life-link งั้นหรือ?"ซีลอนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นก้องสะท้อนไปตามผนังศิลาดูน่าขนลุก"พวก Sylvanโง่เขลาคิดว่าความรักและใบไม้อ่อนจะสามารถรักษาาแของเหล็กกล้าที่ถูกตีขึ้นรูปในเตาหลอมแห่งความตายได้รินถูกสร้างมาเพื่อให้เป็อาวุธสังหาร ร่างกายของนางอาบไปด้วยเืและเสียงกรีดร้องความบริสุทธิ์ของยายเด็กเลี้ยงยาคนนั้นรังแต่จะทำให้นางอ่อนแอลง"
ผู้าุโแห่งสภามืดหันกลับมาแสงไฟสีม่วงดำสะท้อนบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาและพลังเวทมนตร์อันน่าสะพรึงกลัว
"ปล่อยให้พวกมันเริงร่าไปกับชัยชนะจอมปลอมและงานฉลองท่ามกลางหิมะหนาวไปก่อน"ซีลอนสั่งการ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็เด็ดขาดและแฝงไว้ด้วยพิษสง"สั่งการให้สภามืดเตรียมระดมพลกองทัพอัญมณีดำทั้งหมดเมื่อลมหนาวสิ้นสุดและผืนดินเริ่มละลายในฤดูใบไม้ผลิ ข้าจะนำทัพไปกวาดล้างพวกมันด้วยตัวเอง"
ซีลอนหันกลับไปมองบ่อน้ำอัญมณีสีดำเงาสะท้อนแววตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอันชั่วร้าย
"รินคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเองคิดว่าจะหลบซ่อนตัวอยู่ใต้ปีกนกของคนรักเพื่อชดใช้บาปได้งั้นหรือ?ข้าจะทำให้ยายเด็กเอวานั่นได้รู้ว่า ชะตากรรมของอาวุธมีเพียงสองอย่าง...คือการฟาดฟันทำลายผู้อื่น หรือไม่ก็การแตกสลายลงไปเอง ข้าจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่นางพยายามปกป้องและลากนางกลับมาคุกเข่าแทบเท้าข้าในฐานะเครื่องมือสังหารที่ไร้จิติญญาอีกครั้ง!"
---