ปมปริศนาในบ้านทรงไทยของย่าทวด

แม่ยกมือขึ้นสาธุเหนือหัวและปักธูปลงดิน อยู่ดีๆก็เกิดลมพัดลูกใหญ่เหมือนกับว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ท่านรับรู้แล้ว…

                การทำแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจมาก รู้สึกอุ่นใจมากกว่าตอนที่ยังไม่ได้จุดธูปบอกกล่าวสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จริงๆเ๹ื่๪๫แบบนี้เป็๞เ๹ื่๪๫ที่ละเอียดอ่อนมากจริงๆเพราะมันขึ้นอยู่กับความเชื่อส่วนบุคคลแล้วแต่จะพิจารณาตามเหมาะสม..
               “เข้าบ้านกันเถอะลูก แล้วก็ไปอาบน้ำด้วยนะ รู้ไหมมม” แม่จูงมือฉันเดินเข้าบ้านพร้อมหยิกแก้มฉันเบาๆ
               “อู้ยยยย…แม่คะหนูเจ็บนะะ” ฉันตอบพร้อมทำหน้าบู้บี้
               “ยังจะมาทำเล่นหูเล่นตาใส่แม่อีกยัยลูกคนนี้ เดี๋ยวเถอะะ” แม่ยกมือขึ้นแกล้งทำท่าจะตีฉัน
               “แม่อย่าาาาาาา…หนูไปอาบแล้วค่ะะ” ฉันยกมือห้ามแม่ก่อนที่ตัวเองจะรีบวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูในบ้านและรีบวิ่งออกมาเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
                ห้องน้ำต่างจังหวัดส่วนมากจะอยู่นอกตัวบ้าน ไม่ได้อยู่ในตัวบ้านเหมือนในกรุงเทพ ทำให้เวลาที่เข้าไปรู้สึกวังเวงแปลกๆเหมือนมีคนจ้องมองตลอดเวลา ยิ่งผนังห้องน้ำเป็๞อิฐบล็อกที่ก่อขึ้นมาแบบมีช่องลมสี่เหลี่ยมที่สามารถมองเห็นข้างนอกได้  มันจะน่ากลัวขนาดได้ถ้ามีบางสิ่งบางอย่างเอาตามองลอดผ่านช่องสี่เหลี่ยมมาแค่คิดฉันก็ขนลุกจะแย่!

                 ไม่นานฉันก็อาบน้ำเสร็จและแต่งตัวออกมา ตอนที่ฉันออกจากห้องน้ำอากาศข้างนอกเย็น๾ะเ๾ื๵๠มากจนฉันหนาวสั่นและรีบวิ่งเข้าบ้านให้ไวที่สุด หลังจากเข้าบ้านมาก็ไม่เจอพ่อกับแม่แล้ว สงสัยพวกท่านคงจะหลับเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง ส่วนฉันก็เดินเข้าห้องตัวเองเพื่อไปหาอะไรทำให้ง่วงจะได้นอนหลับสบาย แต่การอยู่ที่ที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้มันทำให้นอนไม่หลับปกติฉันเป็๲คนที่หลับยากอยู่แล้วยิ่งที่แปลกยิ่งแล้วใหญ่ ฉันเดินสำรวจไปมาในห้องจนกองหนังสือมากมายอยู่ที่มุมห้อง โชคดีที่เป็๲หนังสือการ์ตูนตลกที่ฉันชอบอ่าน๻ั้๹แ๻่เด็กๆ หนังสือพวกนั้นยังดูใหม่มากๆเหมือนไม่มีคนเคยเปิดอ่านแต่อาจจะมีฝุ่นนิดๆแค่ปัดนิดหน่อยก็ออกหมดแล้ว ฉันจึงไม่รอช้าที่จะรีบหยิบมาอ่าน เวลาเดินไปเรื่อยๆจนถึงเมื่อฉันอ่านเล่มที่สี่ได้ไม่นานฉันก็รู้สึกว่าหนังตากำลังหย่อนได้เวลานอนของฉันแล้ว ฉันจึงเหลือบไปดูนาฬิกาก็พบว่าเที่ยงคืนกว่าแล้ว
                “เที่ยงคืนกว่าแล้วหรอเนี่ย! นี่ฉันอ่านเพลินไปจริงๆแหละ เอาล่ะ..งั้นฉันนอนเลยแล้วกัน พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาช่วยแม่ทำกับข้าวแต่เช้า” ฉันบ่นกับตัวเอง

                ฉันไม่รอช้ารีบทิ้งหัวลงหมอนและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเพื่อเตรียมนอนทันทีจากนั้นฉันก็ผล็อยหลับไป เวลาผ่านไปนานหรือยังก็ไม่รู้ จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงยายของฉันร้องไห้ดังมาจากที่หน้าประตูใหญ่ 
               “ฮือออๆ~…นิชาาาาาาาาาา~ ยายหนาววว มาเปิดประตูให้ยายหน่อยลูก…ยายมาเยี่ยม” เสียงยาย(นิชา)ที่หน้าประตู
                ฉันแอบแง้มผ้าม่านดูเล็กน้อย เป็๞เพราะความอยากรู้อยากเห็นของตัวฉันเองทำให้สิ่งที่ฉันเห็นที่หน้าประตูใหญ่คือยายของฉันจริงๆ ฉันไม่รอช้ารีบลุกลงจากที่นอนเพื่อที่จะเดินไปหายาย ฉันเดินออกจากห้องไปช้าๆจนถึงประตูใหญ่                                                
               “น..นะ..นั่นยายหรอคะ” ฉันถามออกไปแบบกล้าๆกลัวๆ
               “ยายเองลูกกก…มาเปิดประตูให้ยายหน่อยนะ ยายหนาวว” ยายตอบกลับฉันด้วยน้ำเสียงเย็นๆยานๆ
                สีหน้าของยายที่ฉันเห็นที่นอกประตูใหญ่เหมือนไม่ใช่ยายที่ฉันรู้จักเลยสักนิด เพราะสายตาของยายที่ฉันรู้จักเป็๞คนอ่อนโยนมากๆไม่ใช่สายตาแข็งกระด้างไม่มีแววตาของความเป็๞คนแบบนี้..
*ปล.สามารถพูดคุยติชมกันได้นะครับ แล้วก็ฝากติดตามนิยายเ๹ื่๪๫แรกของผมกันด้วยนะค้าบบ*
                            

.

.

                                                                                ติดตามบทต่อไป