“มิเป็ไร คุณชายกู้ ในเมื่อครอบครัวเ้าเคร่งเื่เช่นนี้ ข้าก็จะไม่ฝืนใจ ถ้าอย่างนั้นให้หลันเอ๋อร์แค่รินสุราให้เ้าก็แล้วกัน” หลิงเจาเหว่ยพยักหน้าให้กับนางระบำผู้นั้น
“ข้าน้อย ซุนหลันขอรับใช้คุณชายในคืนนี้นะเ้าคะ”
กู้เฉินยิ้มน้อยๆ นั่งโน้มตัวไปข้างหน้า โหนกแก้มเป็สีชมพูเข้ม ต้องท้าวแขนไปบนโต๊ะตัวเตี้ยที่วางจานอาหารเพื่อประคองตน “เชิญแม่นาง”
“เรียกข้าว่าหลันเอ๋อร์ก็ได้เ้าค่ะ”
“เ้างดงามและดูบอบบาง น่าทนุถนอมเหมือนดอกกล้วยไม้ ให้ข้าเรียกเ้าแม่นางซุนเถิด ถ้อยคำเรียกขานสนิทสนมเช่นนั้น หากผู้อื่นได้ยินเข้า เ้าจะเสียหาย” กู้เฉินเริ่มตาเยิ้ม เขามองสำรวจใบหน้าของสตรีตรงหน้าต่ำลงไปยังลำคอและอาภรณ์ของนาง ผิวพรรณของซุนหลันผู้นี้นวลเนียนละเอียด นางสวยที่สุดในหมู่สตรีที่ออกมาร่ายรำ
“คุณชายช่างเอาใจใส่จริงเ้าค่ะ”
หลิงคุนเห็นกู้เฉินเอียงคอยิ้มให้ซุนหลันก็หัวเราะ “คุณชายกู้ ปากท่านปฏิเสธนางแต่สายตากลับมิใช่”
กู้เฉินหันไปยิ้มกว้างให้กับหลิงคุน “คุณชายรอง อย่าล้อข้าเลยขอรับ หลันเอ๋อร์ของพวกท่านงดงามมาก แต่ข้า ข้าไม่อาจจะพานางไปที่จวนได้จริงๆ นับว่าน่าเสียดายยิ่ง”
หลิงเจาเหว่ยมองกู้เฉินกับซุนหลันแล้วยิ้ม “เอาเถิด ในเมื่อหลันเอ๋อร์ไม่มีวาสนาได้เข้าไปอยู่ในจวนสกุลกู้ ก็ให้นางอยู่ที่นี่รอบุรุษที่มีใจก็แล้วกัน”
กู้เฉินทำหน้าคล้ายรู้สึกผิด “แม่นางซุน ข้าขออภัย”
“มิได้เ้าค่ะ ถึงข้าจะชื่นชมในตัวคุณชาย แต่ถ้าคุณชายขัดข้อง ข้าเองก็ต้องหักห้ามใจเ้าค่ะ” ซุนหลันยิ้มแหยๆ
“ข้าขออวยพรได้เ้าได้พบเจอบุรุษที่ดีในวันหน้าก็แล้วกันนะ แม่นางซุน”
ซุนหลันยิ้มอ่อน นางรินสุราเอาใจกู้เฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนชายหนุ่มเริ่มทรงตัวไม่ไหว ฟุบลงกับโต๊ะ
“คุณชายกู้เ้าคะ คุณชาย” ซุนหลันเงยหน้าขึ้นมองหลิงเจาเหว่ย
หลิงเจาเหว่ยลุกขึ้นเดินมาดูกู้เฉินใกล้ๆ ใช้ปลายนิ้วทั้งสี่แตะบ่าและพยายามเรียกชื่อ แต่กู้เฉินก็นิ่ง
“คงจะเมามากจนไม่ไหวแล้วล่ะเ้าค่ะ”
“หลันเอ๋อร์ เ้าประคองคุณชายไปที่ห้องนอนแขก คืนนี้คงจะรู้นะว่าควรทำเช่นไร?”
“เ้าค่ะ ข้าเข้าใจ” นางหันหน้าไปหาบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง พยักหน้าให้คนผู้นั้นมาช่วยนางประคองกู้เฉิน
หลิงคุนเห็นกู้เฉินถูกประคองตัวออกไปก็ยิ้มกว้าง “พี่ใหญ่ ท่านรู้ว่าเขาคอไม่แข็งก็จัดสุรารสดีฤทธิ์แรงให้เสียด้วย”
หลิงเจาเหว่ยยกยิ้มมุมปาก “กู้เฉินผู้นี้ ท่าทางซื่อๆ ให้ซุนหลันกับเขาก็เหมาะสมแล้ว”
“เฮ้อ! น่าเสียดายแทนใต้เท้าเซิ่งนัก ทีแรกท่านว่าจะให้ซุนหลันกับเขาไปมิใช่หรือขอรับ?”
“อืม แต่เ้าก็เห็นแล้ว กู้เฉินดูชอบนางขนาดนั้น เอาแต่จ้องซุนหลันไม่วางตา หากข้าไม่มอบให้เขา ข้าก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย”
“สกุลกู้จะยอมรับนางหรือขอรับ?”
หลิงเจาเหว่ยยิ้มน้อยๆ “เอาเถิด คนอย่างกู้เฉิน ในเมื่อทำแล้วย่อมต้องรับ พรุ่งนี้เขาตื่นมาพบว่านางอยู่บนเตียง แม้จะกลัวบิดามารดา แต่ก็ต้องเกรงใจจวนอ๋องอยู่ดี”
หลิงคุนกับญาติผู้น้องอีกสองคนหัวเราะขึ้นพร้อมกัน ทั้งสามชูจอกสุราขึ้น “แด่พี่ใหญ่ ผู้อยู่เหนือใต้หล้า”
กู้เฉินถูกประคองไปยังห้องนอนสำหรับรับรองแขกที่ปีกตะวันตกของเรือนริมน้ำ เท้าของเขาแทบจะไม่ก้าว บ่าวรับใช้ในจวนอ๋องแข็งแรงยิ่ง ดึงแขนข้างหนึ่งของเขาคล้องที่คอตนเอง และสอดแขนไปรองใต้รักแร้ แค่นั้นก็แทบจะยกตัวของคุณชายสกุลกู้ลอยไปได้แล้ว ซุนหลันเห็นเช่นนั้นก็รีบยกแขนอีกข้างของชายหนุ่มขึ้นพาดคอตนเอง
“ห้องด้านในสุดนะ” นางรีบบอกบ่าวรับใช้
ร่างของกู้เฉินถูกวางบนเตียง ซุนหลันรีบยื่นมือไปเพื่อคิดจะปลดสายรัดเอวของเขาออก ทว่าทันทีที่แตะถูกตัวของกู้เฉิน ชายหนุ่มก็ลืมตาและร้องโวยวาย “ข้าจะดื่ม ข้าจะดื่มอีก”
ซุนหลันใ เมื่อครู่กู้เฉินราวกับหลับไปแล้ว แต่พอมาถึงห้องพักกลับรู้ตัวขึ้นมาอีก นางกำลังจะโบกมือไล่บ่าวรับใช้ให้ออกไป แต่กู้เฉินกลับพุ่งไปดึงแขนบ่าวรับใช้ผู้นั้นไว้
“ข้า...ข้า...อยาก...อาบ...น้ำ”
ซุนหลันพยายามแกะมือของกู้เฉินออกจากแขนของบ่าวรับใช้ ทว่ากู้เฉินกับเกาะแน่นไม่ยอมปล่อย พร้อมกับโวยวายเสียงดังมากขึ้น พลันองครักษ์ประจำตัวของกู้เฉินก็โผล่พรวดเข้ามา
“คุณชาย เมามากเลยหรือขอรับ?”
กู้เฉินตาปรือเงยหน้าขึ้นมององครักษ์ของตน “เหล่าฟาง เ้า...ปาย หนาย มา? ม่าย มา ดูแล ข้า เอิ๊กๆ” พูดจบคุณชายรูปงามแห่งสกุลกู้ก็กระโจนเข้าไปกอดคอองครักษ์ของตนไว้
“คุณชาย ใจเย็นๆ ขอรับ” สีหน้าขององครักษ์แซ่ฟางดูวิตกกังวล “แม่นาง ไม่ทราบว่าท่าน คือผู้ใด?”
“ข้า....” ซุนหลันคาดไม่ถึงว่าองครักษ์ของกู้เฉินจะบุกมาถึงห้องนี้ ปกติแขกที่ได้รับการเชิญเข้ามาดื่มสุราในเรือนริมน้ำ บรรดาผู้ติดตามจะถูกจับแยกทุกครั้งเพื่อให้สะดวกแก่การมอบหญิงสาวให้เป็ของกำนัล “ข้าเป็คนที่ซื่อจื่อมอบหมายให้มาดูแลคุณชายกู้”
“อ้อ ลำบากแม่นางแล้ว คุณชายของข้าคออ่อนนัก เวลาเมามากมักจะอาเจียนและอาจจะอาละวาด แม่นางโปรดออกไปเสียก่อนเถิด”
ซุนหลันทำหน้าอึกอัก คืนนี้นางจะต้องทำให้กู้เฉินยอมรับนางกลับจวนสกุลกู้ไปด้วยให้ได้ “แต่...ข้าต้องดูแลคุณชายกู้”
พลันกู้เฉินก็ทำตัวโยนและเอียงคอมาด้านข้าง “เอิ๊ก....” เขาพ่นเศษอาหารและสุราออกมาเต็มพื้น
“อ๊าย!” ซุนหลันกระโจนหลบทันที
องครักษ์ฟางทำสีหน้าหนักใจ “ข้าบอกแม่นางแล้วนะ ท่านไปเรียกสาวใช้มาทำความสะอาดพื้นเถอะ ข้าขอน้ำใส่อ่างและผ้าเช็ดเนื้อตัวสำหรับคุณชายด้วย”
หญิงสาวจนปัญญารีบถอยออกจากห้องและสั่งให้บ่าวรับใช้ไปตามคนมาทำความสะอาด ส่วนตัวนางก็กลับไปรายงานผลให้กับหลิงเจาเหว่ย
เสียงฝีเท้าของนางระบำคนงามห่างออกไป ในขณะที่องครักษ์ฟางประคองนายของตนขึ้นไปนอนบนเตียง สาวใช้สามคนวิ่งเข้ามาในห้องด้วยหน้าตาตื่น คนหนึ่งถืออ่างทองเหลืองใส่น้ำพร้อมผ้าเอามาวางไว้ข้างเตียง อีกสองคนรีบทำความสะอาดพื้นอย่างว่องไว บ่าวรับใช้คนเมื่อครู่กลับมาพร้อมกับกาน้ำชาที่เพิ่งอุ่นมาใหม่ องครักษ์ฟางใช้ปลายนิ้วแตะน้ำในอ่างทองเหลืองก็พบว่าเป็น้ำอุ่น
“พวกเ้าทำงานได้ดีสมกับเป็คนของจวนอ๋องจริงๆ ข้าขอบใจมาก เดี๋ยวข้าดูแลคุณชายเอง พวกเ้าออกไปก่อนเถิด”
ประตูห้องพักถูกปิดลง กู้เฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“เป็อย่างที่พี่หญิงบอก ของกำนัลจากจวนอ๋องเป็สาวงาม”
“ตอนที่ข้านั่งดื่มอยู่ด้านนอก ได้ยินสาวใช้ที่เข้าไปส่งอาหารพูดกันว่าคุณชายจ้องแม่นางซุนไม่วางตา พวกนางยังพูดอีกว่าท่าทางซื่อจื่อคงจะมอบนางให้คุณชายกู้เป็แน่ ข้าได้ยินก็เลยรีบมาขอรับ”
กู้เฉินลุกขึ้นนั่งหย่อนเท้าลงเตียงจุ่มผ้าที่พาดอยู่อ่างทองเหลืองลงไปในน้ำอุ่น บิดหมาด แล้วมาเช็ดหน้าเช็ดปากของตน “เอาน่า ข้าก็ต้องทำให้สมบทบาทสักหน่อย ไม่เช่นนั้นข้าจะรู้หรือว่าซื่อจื่อหวังดีกับข้า”
****************
ไรเตอร์แนะนำ...อีบุ๊กเื่ "พลิกชะตาแค้นสามี เล่ม1" วางจำหน่ายแล้วทาง mebmarket
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI5NjY2MSI7fQ
3K
![[ Trash Creed ] สดุดีท่านผู้กล้าสุรียานันท์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1590067802_60554054.webp)
